ΔΙΕΘΝΗ

ΔΙΕΘΝΗ (469)

Το Ινστιτούτο Πολιτικών Δικαιωμάτων του Μπέρμιγχαμ (BCRI), στο νότιο κράτος της Αλαμπάμα, ανακοίνωσε ότι ακυρώνει την τελετή για την απονομή βραβείου στην ακαδημαϊκό και πολιτική ακτιβίστρια Άντζελα Ντέιβις.

Συντάκτης:

Πρακτικές Μακαρθισμού και διώξεων καταγγέλλουν δεκάδες ακαδημαϊκοί και διανοούμενοι από όλον τον κόσμο, με θύματα αγωνιστές που υπεραμύνονται των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων. Την καταγγελία που στρέφεται εναντίον του Ισραήλ, μεταξύ άλλων υπογράφουν ο Νόαμ Τσόμσκι, ο Ταρίκ Αλί, ο Μισέλ Τσοσουντόβσκι, ο Τζορτζ Γκαολογουέι, κ.α.

Συντάκτης:

 

Εδώ και έναν μήνα περίπου αναπτύσσονται στην Γαλλία εναντίον της νεοφιλελεύθερης-καπιταλιστικής διαχείρισης του Ε. Μακρόν μεγάλες κοινωνικές κινητοποιήσεις, οι οποίες προσδιορίζονται ως το κίνημα των κίτρινων γιλέκων. Τα κίτρινα γιλέκα (κγ) στην Γαλλία έχουν υπάρξει ένα μεγάλο κίνημα των υποτελών/λαϊκών τάξεων κατά της λιτότητας, της υπερφορολόγησης και της καταστολής. Ιδίως το στοιχείο της έμμεσης υπερφορολόγησης, με έμφαση τον δήθεν περιβαλλοντικό υπερφόρο στα καύσιμα, δεν συνιστά εδώ ένα ζήτημα αναδιανεμητικής φορολόγησης κατά των εχόντων, αλλά, αντίθετα, μέτρο φορομπηξίας κατά των λαϊκών και κατώτερων μικροαστικών στρωμάτων, που μειώνει ακόμη περισσότερο το εισόδημά τους. Είναι ένα κίνημα όπου , όπως φαίνεται και από τα 42 αιτήματά τους, συναντιούνται αιτήματα και ανάγκες υποβαθμισμένων και περιφερειακών τμημάτων της εργατικής τάξης και των μικροαστικών στρωμάτων, τάξεων και στρωμάτων που δεν ακούγονται από το πολιτικό σύστημα. Ιδίως η αύξηση των εμμέσων φόρων όπως και η τάση διάλυσης των μικροαστικών/μεσαίων στρωμάτων δια της φορολογίας ( όπως, βεβαίως, και υπερσυμπίεσης των εργατικών) υπήρξε βασικός παράγων αυτής της μεγάλης κινητοποίησης.

Η κοινωνική και ταξική του βάση

Τα κγ δεν υπήρξαν ένα «καθαρό» κίνημα αποκλειστικά της εργατικής τάξης ούτε προσέλαβαν κλασσικά χαρακτηριστικά παραδοσιακών εργατικών κινητοποιήσεων, αν και ορισμένα συνδικάτα αγκάλιασαν θετικά αυτό το κίνημα από ένα σημείο και μετά. Αυτό έχει φέρει σε προβληματισμό πολλούς συντρόφους, συχνά δε και σε μια ιεροεξεταστική αντιμετώπισή του. Θα ήταν περίεργο, όμως, το αντίθετο, αφού βρισκόμαστε στα 2018 και όχι στο 1995 (Γενική Απεργία) ή στο 2006 (κίνημα κατά του «συμφώνου πρώτης απασχόλησης»). Η γαλλική εργατική τάξη έχει υποστεί πολλαπλές ήττες αλλά και μια διαδικασία έντονης αποβιομηχάνισης κατά τα τελευταία είκοσι χρόνια. Επίσης, οι πολιτικές οργανώσεις της έχουν διαλυθεί ή υποταγεί τελείως στον σοσιαλφιλελευθερισμό (ΚΚ, ΣΚ). Η δε «αντικαπιταλιστική» Αριστερά έχει ταυτισθεί σε σημαντικό βαθμό ιδεολογικά με τις δυναμικές της παγκοσμιοποίησης. Όσο για τα συνδικάτα, με κάποιες εξαιρέσεις , εκφράζουν όλο και περισσότερο προνομιούχα εργατικά στρώματα. Άρα, υπάρχει τεράστια κρίση εκπροσώπησης τω ν λαϊκών τάξεων. Η επιστράτευση των συνομοσπονδιών από τον Μακρόν ριζοσπαστικοποίησε το κίνημα, αλλά μάλλον προσπάθησε να το εκτονώσει.

 

Επίσης, αυτό το «μη καθαρά εργατικό» στοιχείο και διάσταση έχει το πλεονέκτημα ότι αντιστοιχεί σε μια εκ νέου αναδυόμενη αυθόρμητη λαϊκή κοινωνική συμμαχία. Ότι ξαναφέρνει αυθόρμητα στο προσκήνιο τις γκραμσιανές έννοιες του «ιστορικού μπλοκ» και του «λαϊκού στρατοπέδου», σε μια εποχή όμως αποιδεολογικοποίησης και υποχώρησης των παλαιών συμβόλων. Παρ’ όλα αυτά, η Αριστερά διεθνώς με τα ματογυάλια ενός ιδεολογικού συντηρητισμού γυρεύει να πάρει το κίνημα μια πολύ «καθαρή» μορφή , που δεν μπορεί ίσως να πάρει. Επίσης, τα κγ ξαναβάζουν στο τραπέζι και το ζήτημα της ριζοσπαστικότητας των συμπιεσμένων ταξικά μεσοστρωμάτων ( εννοώ εδώ μια «αριστερή» ριζοσπαστικότητα και όχι μια φασιστική) , κάτι το οποίο πολλοί δογματικοί μαρξιστές επί χρόνια αρνούνταν, επαναλαμβάνοντας την καουτσκιστική ανόητη θέση ότι όλα τα μεσοστρώματα αποτελούν αείποτε μια αντιδραστική μάζα.

 

Δημοκρατία και πολιτικοποίηση αυτού του κινήματος

 

Το ζήτημα της δημοκρατίας, του μαχόμενου ενεργού λαού, της αποστασιοποίησης από το πολιτικό σύστημα, έχει τεθεί με πολύ έντονο τρόπο και είναι δυνατό σημείο του κινήματος των κγ. Διαμορφώνεται, επίσης, μια τάση «δημοκρατικού πατριωτισμού» (χρήση της σημαίας, της Μασσαλιώτιδας κλπ, ενώ παράλληλα μειοψηφικά εμφανίζεται και η κόκκινη σημαία ή άλλα σύμβολα του εργατικού κινήματος), που θυμίζει ότι η δημοκρατία δεν είναι ένα σύστημα των ειδικών της πολιτικής αλλά, ως έναν βαθμό, μια υποθηκευμένη από την άρχουσα τάξη κατάκτηση του ενεργού λαού. Η γαλλική σημαία στις διαδηλώσεις είναι μια δημοκρατική-κοινωνική αναφορά και όχι μια σοβινιστική αναφορά.

 

Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι η Γαλλία έχει μια Ιστορία, πολιτική παράδοση και κοινωνικό υπέδαφος πολύ ισχυρά, το γονιμότερο της Ευρώπης. Ίσως, αυτή η κινητοποίηση επηρεάσει θετικά τους λαούς και τους εργαζόμενους κατά του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και κατά της ολιγαρχικής αντιδημοκρατικής ΕΕ. Επίσης, εδώ αντίθετα από την Ελλάδα, μπορεί να μην υπάρχει μια κομματικού τύπου υπερπολιτικοποίηση (ελληνικό ιδιαίτερο φαινόμενο) αλλά οι πολιτικοί αγώνες, όπως και το κίνημα ειδικότερα των κγ, έχουν μια ισχυρότερη κοινωνική και ταξική γείωση, όταν εμφανίζονται στο προσκήνιο. Και μάλιστα τώρα πιθανόν περισσότερο από ό,τι στο παρελθόν. Αυτό πρέπει να προκαλέσει το ενδιαφέρον όλων όσων νοιάζονται για μια επαναθεμελίωση της κομμουνιστικής πολιτικής.

 

Τα κγ είναι ένα έντονα πολιτικό κίνημα και όχι μόνο ένα κίνημα με συντεχνιακά ή οικονομικά αιτήματα. Ανεξάρτητα από το αν θα σταματήσει στην σημερινή του μορφή ή θα επανεμφανιστεί, η στάση του απέναντι στις «παραχωρήσεις Μακρόν» αποδεικνύει ότι έχει καθαρά πολιτικό χαρακτήρα και στρατηγική ( 42 σημεία: πρόγραμμα αντιπλουτοκρατικό, δημοκρατικό, αντιιμπεριαλιστικό, αλληλέγγυο) . Πολώνουν την γαλλική κοινωνία σε ένα «αυτοί» και ένα «εμείς» που είχαμε να δούμε πολλά χρόνια. Επίσης, θέτουν μέσω του προγράμματός τους σαφώς ζήτημα ανατροπής του Μακρόν και μετάβασης σε διαδικασίες διαμόρφωσης ενός φιλολαϊκού μεταβατικού κοινωνικού προγράμματος. Η ανυπαρξία μιας εθνικής ηγεσίας τους ή μιας οργανικής σύνδεσης με τις οργανώσεις της υπαρκτής «εκτός των τειχών» Αριστεράς είναι, βεβαίως, ένα σοβαρό πρόβλημα.

 

Τα κγ ως κίνημα κατά της μετανεοτερικότητας

 

Τα κγ είναι σε μεγάλο βαθμό ένα πολιτικό κίνημα μετά και κατά της μετανεοτερικότητας. Ιδίως στον βαθμό που η μετανεοτερικότητα χαρακτηρίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό από κινήματα ταυτότητας, τα οποία, ανεξάρτητα από το δίκαιο ορισμένων αιτημάτων τους, βασίζονται όχι στην «ενότητα του λαού» ως στρατοπέδου των υποτελών τάξεων, αλλά στην ανάδυση των ετεροτήτων-διαφορών και στις «περιφράξεις» των αποκλειόμενων ομάδων. Αντίθετα, τα κγ είναι ένα λαϊκό κίνημα που δεν τονίζει τον αστερισμό των «διαφορών» και περιχαρακώσεων αλλά το πεδίο της (πολύμορφης βεβαίως) ενότητας και κοινότητας. Γι αυτόν τον λόγο, άλλωστε, και συγκεντρώνει τα πυρά τάσεων της μετανεοτερικής Αριστεράς.

 

 

Τα κγ και η μαζική λαϊκή αντιβία: ξανά για την υλική και όχι μεταφυσική επαναστατικότητα

 

Η αντοχή των κγ σε μια δικτατορική ουσιαστικά κρατική βία τεραστίων διαστάσεων επί τόσο καιρό προσανατολίζει στην σκέψη ότι α) μπορεί μεν να μην είναι μια κλασσική επαναστατική κατάσταση, αφού ελλείπει το στοιχείο των δομών δυαδικής αντιεξουσίας αλλά β) είναι μια πολύ μαχητική εξέγερση πολύ πιο κοντά από ό,τι έχει υπάρξει στην Δύση μετά τον Μάη-και σε έναν βαθμό και περισσότερο από τον Μάη , όσον αφορά την μαζκή-λαϊκή συγκρουσιακότητα- στην έννοια της μαζικής επαναστατικής κινητοποίησης του λαού. Η για εβδομάδες μαζική αντίσταση στην κρατική βία έχει πολύ έντονο αυτό το στοιχείο. Τα βίντεο με τις εικόνες μαζικής αντίστασης είναι σχεδόν πρωτοφανή για μια δυτική κοινωνία. Είναι η πρώτη φορά εδώ και χρόνια όπου η «επαναστατικότητα» φεύγει από τις κούφιες ρητορικές και περνά στην πράξη. Αυτό, βεβαίως, δεν αναιρεί τον κίνδυνο υποχώρησης ή εκφυλισμού αυτού του κινήματος.

 

Το γεγονός ότι τα κγ δεν είναι μεταμοντέρνο αλλά ουσιωδώς νεοτερικό κοινωνικό και δημοκρατικό κίνημα ξαφνιάζει είτε τους δογματικούς οπαδούς μιας «παλιάς επαναστατικότητας», η οποία πρέπει κατ’ αυτούς «οπωσδήποτε» να επαναληφθεί μορφικά είτε τους ριζοσπάστες που ανήκουν στον μεταμοντέρνο φιλελευθερισμό. Είναι κάτι που έρχεται από «αλλού» και δεν ξέρουμε που πάει. Το ότι πάει στην επανάσταση του μέλλοντος είναι κάτι που μπορούμε να ελπίζουμε αλλά δεν μπορούμε να προεξοφλούμε. Άλλωστε, δεν ξέρουμε πως θα είναι αυτή η επανάσταση του μέλλοντος.

 

Η δυσφήμηση κατά των κγ

 

Ήδη από την αρχή της εμφάνισής τους, τα κγ παρουσιάσθηκαν από τους ιδεολόγους της κυβέρνησης Μακρόν αλλά και από ορισμένες Αριστερές διεθνώς ως ένα ρατσιστικό και ξενόφοβο κίνημα. Από πουθενά δεν προκύπτει ότι τα κγ δεν υπήρξαν ένα ρατσιστικό ή ξενόφοβο κίνημα , όπως έχει συκοφαντικά υποστηριχθεί. Πιθανόν, εκφράζει μια ανησυχία απέναντι στις δεξαμενές περιθωριοποίησης , για τις οποίες δεν ευθύνονται , βεβαίως, οι μετανάστες αλλά οι κυβερνητικές πολιτικές. Η βιασύνη κάποιων να το χαρακτηρίσουν ρατσιστικό και ακροδεξιό δείχνει απλώς τον πανικό τους.

 

Η βία και η προβοκάτσια κατά των κγ

 

Οι μορφές κρατικής βίας στρατιωτικού σχεδόν χαρακτήρα ( τανκς της αστυνομίας, ελεύθεροι σκοπευτές κλπ), οι οποίες επιστρατεύθηκαν κατά του κινήματος των κγ, η πιθανή προβοκάτσια του ύποπτου «τρομοκρατικού χτυπήματος στο Στρασβούργο», η ταυτόχρονη στρατηγική «της έντασης» μαζί με την στρατηγική της εκτόνωσης του κινήματος φαίνεται να αποδεικνύουν ότι για αντικειμενικούς ή και υποκειμενικούς λόγους (όπως π.χ. η προσωπικότητα του ίδιου του Μακρόν) το κίνημα αυτό έχει λειτουργήσει αποσταθεροποιητικά για το καθεστώς και δημιουργεί έντονη ανησυχία στους κόλπους του. Επίσης, από αυτήν την εξέλιξη αποδεικνύεται ότι τα καθεστώτα των ισχυρών ιμπεριαλιστικών χωρών της ΕΕ δεν είναι τόσο «σταθερά», όσο φαίνονται αν είναι. Ακόμη και αν τα «γιλέκα» τώρα αποσυρθούν, είναι πολύ πιθανό αυτό να το ξαναβρούμε μπροστά μας. Στην Γαλλία ή και αλλού.

Συντάκτης:

 

Εσχάτως ασχολείται συστηματικά - και σχεδόν υστερικά - με τον μέγα «κίνδυνο» που απορρέει από τη μετανάστευση. Πάντα όμως βρίσκει χρόνο και αφορμές ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος (στο εξής Α.Α) να επιστρέφει σε θεματολογία, που θυμίζει κάπως περισσότερο τον «κλασσικό», παλιότερο εαυτό του. Στις 10 Δεκεμβρίου ερέθισμα του έδωσαν η Γαλλία, τα «κίτρινα γιλέκα» και ο Μακρόν. Κι έγραψε στο Twitter:

Συντάκτης:

Η Λατινική Αμερική γίνεται και πάλι η αυλή των ΗΠΑ με το φασισμό να ηγεμονεύει όπως και στις δεκαετίες του ’60, ’70, ’80 που βρίσκονταν κάτω από τη «σιδερένια φτέρνα» της επιχείρησης ή του σχεδίου Κόνδωρ (Επιχείρηση «Κόνδωρ» ή η Λέσχη του θανάτου) της διαβόητης  μυστικής υπηρεσίας των ΗΠΑ της CIA.

Συντάκτης:

 

Στην αρχή όλοι νόμιζαν ότι πρόκειται για ένα νέο Movimento dei Forconi αλλά Γαλλικά.

Συντάκτης:

 

Στην φωτογραφία το αστυνομικό τμήμα στο Ποί Αν Ελάι


Με αυτά τα λόγια ο Φρανσουά Ρυφφέν βουλευτής της «Ανυπότακτης Γαλλίας» της Περιοχής της Σομ, από τους επικεφαλής του κινήματος εκεί, περιέγραψε σε κείμενο που ανάγνωσε κοντά στο Προεδρικό Μέγαρο το Σάββατο τις διαθέσεις των ψηφοφόρων του:

- Τι λένε οι Γάλλοι που συναντώ;

- Ότι ο κύριος Μακρόν πρέπει να φύγει! Πρέπει να φύγει με αμάξι, με μηχανή, με άλογο, με πατίνι, με ελικόπτερο, αλλά πρέπει να φύγει πριν καταστήσει τη χώρα τρελή από τη λύσσα, πρέπει να φύγει για να ξανάλθει η κοινωνική ειρήνη και η εθνική συμφιλίωση.

H Γαλλία ξαναπαίρνει τη θέση της σαν Συνείδηση της Ευρώπης και δικαιώνει ακόμη μια φορά το ρητό του Μέτερνιχ: «Όταν το Παρίσι έχει συνάχι, όλη η Ευρώπη αρρωσταίνει».

Μέσα στη μέρα της Δευτέρας ο πρωθυπουργός Φιλίπ θα δεχτεί αντιπροσώπους του «κοινοβουλευτικού τόξου» αλλά και εκπροσώπους του κινήματος των «κίτρινων γιλέκων».

Τα μέτρα έκτακτης ανάγκης φαίνεται να απομακρύνονται μέχρι την Τετάρτη όπου θα υπάρξει συνάντηση της νομικής επιτροπής της Γερουσίας με τον υπουργό Εσωτερικών Κριστόφ Καστανέ του γραμματέα του Κράτους Λωράν Νουνέζ και του αστυνομικού διοικητή του Παρισιού.

Προχθές Σάββατο έως στις 3 το μεσημέρι είχαν κατέβει σε όλη τη Γαλλία: 136.000 διαδηλωτές, απ' αυτούς 7.500 περίπου στο Παρίσι όπου αντιμετώπισαν αποτελεσματικά 5.500 δυνάμεων των CRS και της Χωροφυλακής.

Οι συγκρούσεις ήταν βίαιες με διακριτή την επιθετικότητα και το θράσος των διαδηλωτών που χρησιμοποιούν πολύ έξυπνα τα κομμάτια από τα σιδερένια φράγματα της Αστυνομίας που ξεμοντάρονται εύκολα σαν όπλα.

133 τραυματίες, 1 σε κώμα, 23 χωροφύλακες στο νοσοκομείο, 418 συλλήψεις εκ των οποίων 378 κρατούνται.

 

Το σημαντικότερο είναι ότι οι δημοσκοπήσεις δίνουν 80% υπέρ των εξεγερμένων διαδηλωτών. Βίαιες διαδηλώσεις εξελίχτηκαν επίσης στη Μασσαλία, την Λίλ, την Ανζέρ, το Μπορντώ, στην πόλη Πουί αν Βελάϊ. Στην Ωτ Λουάρ ένα αστυνομικό τμήμα κάηκε ενώ
στην Τούρ μετράνε πάνω από 30 τραυματίες. Μπλοκαρίστηκαν αρκετοί σταθμοί διοδίων κι ένας νότια της Ναρμπόν κάηκε ολοσχερώς. Η κατάσταση έχει ξεφύγει από τον ασφυκτικό τρομοκρατικό έλεγχο κι επιτέλους η Γαλλία παίρνει τη θέση της ως κέντρο εξελίξεων στην
Ευρώπη όπως η Ιστορία έχει αποδείξει επανειλημμένα.

 

Μέσα σε αυτή την θυελλώδη αυθόρμητη λαϊκή αντίδραση η οργή δεν έχει φραγμούς, ξεσπά πάνω σε ό,τι θυμίζει ή αντιπροσωπεύει την μοντέρνα τυραννία των ελίτ των εργοδοτών του Μακρόν.


Πολλοί προσπαθούν να ερμηνεύσουν το φαινόμενο με τα παραδοσιακά θεωρητικά εργαλεία. Προφανώς δεν γίνεται... Τα πράγματα αλλάζουν ραγδαία πιά και η παλαιά αφετηρία «από που υποκινούνται αυτοί» έχει πάει …περίπατο.

 

Υπάρχουν φαινόμενα αφύπνισης που δεν είναι προσιτά στις ιδεολογικές αναλύσεις όπως τις ξέρουμε και χρειαζόμαστε χρόνο για να προσαρμοστούμε και να αναθεωρήσουμε τα δικά μας «κολλήματα».

 

Ένα κίνημα σύμμικτο, αυθόρμητο που δεν έχει σχέση με το '68 των φοιτητών και των διανοουμένων κάτι πολύ πιο «μπρούσκο» γεννιέται, που όμως δεν έχει ξεκινήσει σαν επαναστατικό ανατρεπτικό από την εργατική τάξη των αστικών κέντρων αλλά από την πιο συντηρητική Περιφέρεια. Ένα κίνημα που τροφοδοτήθηκε από τα σκάνδαλα της εύνοιας των προκλητικά πλουσίων.


Από την πιο πλούσια Γαλλίδα Λιλιάν Μπετανκούρ που απέκρυψε φόρους 100 εκατομμυρίων, τον επί Ολάντ γραμματέα της επιτροπής προϋπολογισμού και καταπολέμησης της φοροδιαφυγής Ζερόμ Καϊζάκ που βρέθηκε με ένα 600άρι χιλιάρικα στην Ελβετία από την καθημερινή σαπουνόπερα των LuxLeaks με τα Έγγραφα του Παναμά, τα έγγραφα Paradise, τις οφ σορ, τις Ελβετικές τράπεζες και ό,τι κάθε μέρα βγαίνει.

 

Συνυπάρχουν και αλληλοσυγκρούονται ακροαριστερά και ακροδεξιά στοιχεία. Το εξισωτικό σύνθημα «Όλοι είστε ίδιοι» που μυρίζει ακροδεξιά από χίλια μίλια ακουγόταν πολύ συχνά.


Σύνθημα που δεν ανήκει στη Λε Πεν αλλά στη GUD την «Νέα Τάξη» στα Πανεπιστήμια και σε χριστιανικές παρεκκλησιαστικές οργανώσεις. Ενώ σήμερα η κοινοβουλευτική ακροδεξιά προσπάθησε να ντυθεί στα κίτρινα εκφράζοντας τη συμπάθειά της μέσω της Μαρίν της Μαρεσάλ και του Ντυπόν Αινιάν.


Από την άλλη, βουλευτές της «Ανυπότακτης Γαλλίας», του ΚΚ και στελέχη της CGT κατέβηκαν μαζί τους και μάλιστα σε ορισμένες ηγήθηκαν και διαπραγματεύθηκαν για τα «κίτρινα γιλέκα». Που δεν αντιπροσωπεύουν την εργατική τάξη, τους άνεργους αλλά τον μέσο
Γάλλο. Ιδιαιτέρα της Περιφέρειας, εκείνον που αρνείται να ζήσει πολύ χειρότερα απ' αυτό το στυλ που ζούσε, να πληρώσει παραπάνω φόρους που μειώνουν την αγοραστική του δύναμη αλλά δεν διεκδικεί αύξηση των μισθών και δουλειά για όλους. Εκείνο το τμήμα που η ζωή του χειροτερεύει με τη διάλυση του δημόσιου τομέα, που είναι υποχρεωμένο να πληρώσει πανάκριβα εισιτήρια για να πάει στη δουλειά του, να εξυπηρετηθεί από τα ταχυδρομεία ή τα κέντρα υγείας που έχουν διαλυθεί. Που πληρώνει ακριβά την βενζίνη για να πάει
στη δουλειά, γιατί εκεί οι αποστάσεις είναι τεράστιες κι όμως αποδεικνύεται ότι οι μικροαστοί που προλεταριοποιούνται ξεσπούν πολύ πιο βίαια από τους προλετάριους που λουμπενοποιούνται ή μπαίνουν στα άχρηστα της ανεργίας.


Σίγουρα, τα κεντρώα πολιτικά τμήματα, οι σοσιαλιστές, οι ρεπουμπλικάνοι θα διαλυθούν. Προβλέπω άγρια μάχη μεταξύ της ακροδεξιάς και της Αριστεράς του Μελανσόν για την πορεία του ακηδεμόνευτου κινήματος που καλό θα είναι να αποχτήσει μεγαλύτερο πολιτικό βάθος και να αναδείξει το σύνολο των λαϊκών αιτημάτων και τους δικούς του ηγέτες.


Η προσπάθεια που τουλάχιστον εδώ και δυόμισι δεκαετίες γίνεται για να πεισθούν οι λαοί ότι η λιτότητα είναι νομοτελειακή και πρέπει να την δεχθούν πέφτει στο κενό.


Εκείνο που είναι αναπόφευκτο είναι το βάθεμα της σαπίλας του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού που οι αντιθέσεις του τον οδηγούν να ξεσχίζει τις σάρκες του.

 

Πάντως είναι πολύ νωρίς για να εκτιμηθεί η πορεία και η ουσία του κινήματος αυτού που ξεκίνησε με αφορμή την φορολογική αδικία που μόλυνε το λαϊκό αίσθημα.

Συντάκτης:

 

Στις 25 Νοεμβρίου το αμερικανόπνευστο καθεστώς της Ουκρανίας προκάλεσε θερμό επεισόδιο στα ρωσικά χωρικά ύδατα στην χερσόνησο του Κερτς, στη Μαύρη Θάλασσα. Η πολύωρη παραβίαση των ρωσικών θαλάσσιων συνόρων, από τρία σκάφη του πολεμικού ναυτικού, με κατεύθυνση τον πορθμό και την γέφυρα του Κερτς αποτελεί σαφή κλιμάκωση της επιθετικότητας που επιδεικνύει η Ουκρανία απέναντι στο ανεξαρτητοποιημένες «Λ.Δ. του Ντονμπάς» και τη Ρωσία, με την καθοδήγηση του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού.

Η εξέλιξη του θερμού επεισοδίου δείχνει ότι αποτελεί προβοκάτσια που αποβλέπει στην περαιτέρω ενσωμάτωση της Ουκρανίας στη αμερικανονατοϊκή στρατιωτική υποδομή. Οι ΗΠΑ και οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές σύμμαχοί τους το αξιοποιούν προπαγανδιστικά και πρακτικά ενάντια στη Ρωσία, καθώς σύμφωνα με τους ίδιους είμαστε πλέον σε μια «εποχή ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων», και φιλοδοξούν την επιστροφή στη μονοκρατορία τους, στην «μονοπολική εποχή» του 1990 (Επιθεώρηση Πυρηνικής Στάσης των ΗΠΑ).

Επίσης, η συνέχεια που έδωσε η Ουκρανία με εξαπόλυση ανανεωμένων, μεγάλης κλίμακας βομβαρδισμών στις πολιορκούμενες δημοκρατίες του Ντονιέτσκ και Λουγκάνσκ, αλλά και η επιβολή στρατιωτικού νόμου στις συνοριακές περιοχές δείχνει ότι το φασιστικό, με επίφαση δημοκρατίας, καθεστώς του Κιέβου εντείνει τις προσπάθειές του να συντρίψει οποιαδήποτε εστία αντίστασης ή φωνή διαμαρτυρίας.

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε τη στήριξη των Αμερικάνων και των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών στους ολιγάρχες πραιτοριανούς τους. Από το πραξικόπημα του 2014, και τον εμφύλιο που ακολούθησε πάντα την είχαν. Και πέρα από διπλωματική και πολιτική, ήταν στρατιωτική και οικονομική. Έκτακτα δάνεια και εξοπλισμοί, στρατιωτικές ασκήσεις με το ΝΑΤΟ και εγκατάσταση αμερικανικής αποστολής. Μετά και την τροποποίηση του συντάγματος επίκειται η περαιτέρω πρόσδεση της Ουκρανίας στο νατοϊκό άρμα.

Σε αυτό το φόντο ξεδιπλώνεται η αλληλοφαγωμάρα των μερίδων του ουκρανικού κόμματος της τάξης των ευρωατλαντιστών-ολιγαρχών για πολιτικά και οικονομικά οφέλη. Είναι σίγουρο ότι θα επιδιώξουν και άλλα θερμά επεισόδια, αν όχι με τη Ρωσία, στο Ντονμπάς.

Από τις βρώμικες αυτές επιχειρήσεις δεν μπορούσε να μην εμπλακεί και η Ελλάδα. Για μια ακόμη φορά η χώρα μας χρησιμοποιήθηκε σαν αμερικανικό ορμητήριο. Αυτή τη φορά, αναγνωριστικό αεροσκάφος Boeing RC-135V έφυγε από την αμερικανική βάση στην Κρήτη και κατευθύνθηκε προς την Κριμαία.

Ο Π.Α.Κ.Σ. καταδικάζει το θερμό επεισόδιο και την επιθετικότητα του ΝΑΤΟ και της Ουκρανίας.

 

Να σταματήσει η φασιστική και ιμπεριαλιστική τρομοκρατία

Απεμπλοκή της χώρας μας από το NATO

Απομάκρυνση των αμερικανο-νατοϊκων βάσεων

Ειρήνη και Αλληλεγγύη μεταξύ των λαών

 

https://www.facebook.com/ Πανελλαδικός-Αντιπολεμικός-Κινηματικός-Συντονισμός-1157030074437996/

Συντάκτης:

 

Στην Ιστανμπούλ την 27 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκε τετραμερής σύνοδος κορυφής για τη Συρία από τους Πούτιν, Ερντογάν, Μέρκελ και Μακρόν.

Συντάκτης:
Σελίδα 24 από 40

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.