Η ζωή με(τα) Μνημόνια, του Παναγιώτη Καλαβάνου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα, 03 Σεπτεμβρίου 2018 14:34 Συντάκτης:

 

 

       Τον τελευταίο καιρό, όλη η πολιτική συζήτηση σφραγίζεται γύρω από την περιβόητη έξοδο της χώρα από τα μνημόνια, την μέγγενη η οποία εδώ και οχτώ χρόνια αποτελεί την αιτία και την αφορμή για την συνολική καταβαράθρωση του βιοτικού επιπέδου της συντριπτικής πλειοψηφίας της ελληνικής κοινωνάς. Κι επειδή απ’ ο,τι φάνηκε ( κι όπως ήταν φυσικό ), το τέλος των μνημονίων στις 21 Αυγούστου, δεν βρήκε για την Κυβέρνηση τον ενθουσιασμό και την απήχηση που περίμενε, φρόντισε να το συνδέσει με εξαγγελίες για σειρά ευμενών μέτρων που θα βελτιώσουν τους όρους ζωής μας.

       Έτσι τις τελευταίες μέρες δίνουν και παίρνουν ανακοινώσεις Κυβερνητικών στελεχών για επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, μέσα από την επεκτασιμότητα των συλλογικών συμβάσεων με επακόλουθη αύξηση του κατώτατου μισθού από τα 586 ευρώ στα 800 κι ακόμα παραπάνω. Παράλληλα διαλαλούν την κατάργηση του υποκατώτατου μισθού, όπως ισχύει τώρα για τους εργαζόμενους κάτω των 25 ετών και το πάγωμα των περικοπών των συντάξεων. Είναι προφανές ότι η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛΛ εν όψει ΔΕΘ και ψήφισης κρατικού προϋπολογισμού τον Οκτώβριο κι εγκαινιάζοντας μια μακροσκελή προεκλογική περίοδο, επιχειρεί να κερδίσει το χαμένο επικοινωνιακό και κοινωνικό έδαφος, από την συνέχιση των μνημονιακών αντεργατικών κι αντιλαϊκών πολιτικών που ακολουθεί με θρησκευτική ευλάβεια εδώ και τρία χρόνια και την έχει καταστήσει δικαίως στα μάτια της κοινωνίας ως τίποτα το διαφορετικό σε σχέση με τις προηγούμενες μνημονιακές Κυβερνήσεις.

           Δεν πρέπει επίσης να υποτιμούμε ότι αυτή η προσπάθεια προσέγγισης ευμενών (ημι) μέτρων επιδοματικού ουσιαστικά χαρακτήρα μοιάζει να συνιστά επιλογή του ίδιου του κεφαλαίου και αναδίπλωσης της αστικής πολιτικής, προκειμένου να ενσωματώσει την λαική δυσαρέσκεια και να διαμορφώσει τα θεμέλια εκείνα για την επίτευξη του στόχου της που δεν είναι άλλος από την μακροπρόθεσμη κι ακόμα μεγαλύτερη εκμετάλλευση της εργατικής τάξης. Άλλωστε μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι όλα αυτά τα μέτρα ελάφρυνσης γίνονται με την έγκριση του ΣΕΒ, ενώ έχουν μπει και στην προεκλογική ατζέντα της ΝΔ.

        Συγκεκριμένα βάσει των όσων δηλώνουν από την πλευρά του Υπουργείου Εργασίας προωθείται η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων ( των 27 κλαδικών και 13 ομοιοεπαγγελματικών που υφίστανται ) εφόσον πιστοποιηθεί ότι καλύπτουν το 50%+1 των εργαζομένων και να κηρυχθούν υποχρεωτικές για τους εργοδότες. Είναι εμφανές ότι μέσα από την επαναφορά των ΣΣΕ περνάει και η αύξηση των μισθών των εργαζομένων, με πρώτους επιλαχόντες κλάδους σύμφωνα με τα όσα λέγονται, να είναι αυτοί των υπαλλήλων σε ξενοδοχεία, τράπεζες και ναυτιλιακές εταιρείες και σειρά να έχουν εργαζόμενοι στα πετρέλαια και τα τσιμέντα.  Οι κακές ( αντιπολιτευτικές ) γλώσσες έρχονται να αμφισβητήσουν το κατά πόσο μπορεί στην πράξη να προχωρήσει η επαναφορά των ΣΣΕ, εφόσον διάφορες ασφαλιστικές δικλείδες των εργοδοτών, με σφραγίδα – εγκύκλιο ΣΥΡΙΖΑ, τους επιτρέπουν να μην τις υλοποιήσουν, όπως πχ με την μη υποβολή από μια εργοδοτική οργάνωση του μητρώου μελών της με συνέπεια την αδυναμία επέκτασης της ΣΣΕ στους εργαζομένους αυτής.

       Ωστόσο πολύ περισσότερο η ίδια η πραγματικότητα έρχεται να διαψεύσει τόσο την πρόθεση όσο και την δυνατότητα βελτίωσης των όρων δουλείας και ζωής των εργαζομένων μέσα από τα εξαγγελλόμενα μέτρα, εφόσον αυτά μπορούν απλώς να ανακουφίσουν συγκεκριμένους και περιοριστικά αναφερόμενους κλάδους και όχι το σύνολο της κοινωνίας. Πως είναι δυνατόν να μιλάμε σήμερα για αυξήσεις στους μισθούς των εργαζομένων μέσα από την επαναφορά των ΣΣΕ, όταν ένας στους τρεις εργαζομένους αμείβεται με λιγότερο από 327 ευρώ τον μήνα, ένας στους πέντε εργαζομένους τελεί υπό καθεστώς ανασφάλιστης εργασίας ενώ παράλληλα κυριαρχούν ευέλικτες εργασιακές σχέσεις, εργολαβίας, επινοικίασης και μαύρης εκμετάλλευσης. Οι εργαζόμενοι αυτοί, οι οποίοι συνιστούν αθροιστικά πάνω από το 50% του εργατικού δυναμικού, εφόσον για πρώτη φορά το 2018 παρατηρήθηκε ότι όσοι εργάζονται υπό καθεστώς μόνιμης και σταθερής σχέσης εργασίας είναι λιγότεροι από τους αντίστοιχους των ευέλικτων εργασιακών σχέσεων, δεν έχουν να περιμένουν κάτι εφόσον δεν καλύπτονται από ΣΣΕ. Αντίθετα τα ημίμετρα αυτά αν τελικά προωθηθούν θα επιτείνουν ακόμα περισσότερο τον ήδη υπάρχων πολυκατακερματισμό της εργατικής τάξης, ενεργοποιώντας μάλιστα και αντιδραστικά αντανακλαστικά μέσα στην κοινωνία, με την ακροδεξιά να περιμένει να τα αξιοποιήσει.

         Απέναντι στην διαμορφούμενη κατάσταση ο ρόλος της ριζοσπαστικής αριστεράς είναι αναγκαίος και σύνθετος. Δεν πρέπει να << τσιμπήσουμε >> από την επιχειρούμενη ενσωμάτωση της λαϊκής δυσαρέσκειας, αγανάκτησης και οργής που θέλουν να πετύχουν. Δεν πρέπει όμως σε καμία περίπτωση να αποδεχτούμε την ηττοπάθεια και τη ματαιότητα που καλλιεργεί η επίσημη αριστερά, ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει κι ότι δεν είναι δυνατή η άμεση βελτίωση του τρόπου με τον οποίο, εργαζόμαστε, δραστηριοποιούμαστε και ζούμε. Ο μόνος τρόπος για να πάρει σάρα κι οστά το ΤΙΝΑ, που θέλουν Κυβέρνηση, ΕΕ και κεφάλαιο είναι το να αποδεχτούν οι δυνάμεις της αριστεράς και του κινήματος ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει παρά μόνο σε ένα άλλο κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό σύστημα ή με μία πραγματική αριστερή Κυβέρνηση. Είναι επιτακτική η ανάγκη ενός συνολικού πολιτικού σχεδίου, που περνάει μέσα από αναγκαίες υπερβάσεις όλης της ριζοσπαστικής αριστεράς για την αναδιάταξη των δυνάμεών μας.

           Δεν υπάρχουν περιθώρια για αυταπάτες ή λανθασμένες εκτιμήσεις. Οι εξαγγελίες της Κυβέρνησης δεν μπορούν να δώσουν λύση στο πρόβλημα επιβίωσης που αντιμετωπίζει η εργατική τάξη, τα φτωχά και μεσαία στρώματα και η νεολαία. Χρειάζονται μέτρα πανεργατικής -  πανκοινωνικής ισχύος, που θα καλύπτουν το σύνολο των εργαζομένων, των μισθωτών, των μικρομεσαίων ελεύθερων επαγγελματιών, των συνταξιούχων και της νεολαίας. Απαιτείται η ψήφιση Νόμων, που θα κατοχυρώνουν και το πλαίσιο εφαρμογής τους και την υποχρέωση τήρησής τους από τους εργοδότες. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι όλο το πλαίσιο υπό το οποίο ζούμε, εργαζόμαστε, φορολογούμαστε, συνταξιοδοτούμαστε έχει διαμορφωθεί με συγκεκριμένους μνημονιακούς νόμους, οι οποίοι πρέπει να ξηλωθούν και να αντικατασταθούν με νέους. Πως θα επανέλθουν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις χωρίς το ξήλωμα του μνημονιακού νόμου αναστολής τους και πως θα καταργηθεί ο υποκατώτατος μισθός χωρίς την κατάργηση του Νόμου θεμελίωσής του ή πως θα ζήσουν καλύτερα οι συνταξιούχοι και δεν θα μειωθούν οι κύριες και επικουρικές συντάξεις χωρίς ανατροπή του νόμου Κατρούγκαλου ?

         Οφείλουμε να βάλουμε μπροστά το ζήτημα των εδώ και τώρα διεκδικήσεων για άμεσα μέτρα όχι ελάφρυνσης αλλά ουσιαστικής βελτίωσης της ζωής της εργατικής τάξης και των λαϊκών και μικρομεσαίων στρωμάτων της κοινωνίας, πάντα με το μάτι στραμμένο στην συνολική εργατική κοινωνική και πολιτική ανατροπή. Για μόνιμη και σταθερή εργασία, αυξήσεις στις συντάξεις και στους μισθούς, με μείωση του χρόνου εργασίας, άνοιγμα νέων θέσεων εργασίας για την καταπολέμηση της ανεργίας και κατάργηση των προγραμμάτων ανακύκλωσής της, κατάργηση του υποκατώτατου μισθού, προσλήψεις στον Δημόσιο Τομέα που υπολειτουργεί και προστασία της λαϊκής κατοικίας από τα αρπακτικά των Τραπεζών και των ντόπιων και ξένων << funds >>. Η κερδοφορία του κεφαλαίου αυξάνεται, κι οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα λαμβάνειν από αυτό, με τον τομέα του Τουρισμού να αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα, με την Ελλάδα να παρουσιάζει αύξηση επισκεψιμότητας 40% και επακόλουθη αύξηση των κερδών των επιχειρήσεων σε σχέση με πέρυσι, εν τούτοις οι εργαζόμενοι να εξακολουθούν να εργάζονται σε συνθήκες γαλέρας, δουλεύοντας ήλιο με ήλιο και ζώντας σε κοντέινερ.

            Δεν είναι δυνατόν εν έτει 2018 η πλειοψηφία της κοινωνίας να εργάζεται σε συνθήκες μεσαίωνα – το 35% ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, δεν είναι δυνατόν εν έτει 2018 να θεωρούμε ότι τίποτα δεν μπορεί να κερδηθεί αναβάλλοντας οποιαδήποτε ελπίδα νίκης και οποιαδήποτε προσπάθεια διεκδίκησης αυτής. Να φτιάξουμε την εργατική λαική αριστερή αντιπολίτευση που θα διεκδικήσει και θα ανατρέψει κάθε μνημονιακό κεκτημένο, παίρνοντας πίσω όλα τα κεκτημένα του εργατικού κι ευρύτερα λαικού κινήματος, και ξανακερδίζοντας τις ζωές μας απέναντι σε Κυβερνήσεις, ΕΕ και Κεφάλαιο.  

Κάντε κλικ στο όνομα του αρθρογράφου για να διαβάσετε όλα τα άρθρα του.

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Kommon

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.