A+ A A-

Από 6 χρονών πρέπει να μαθαίνουν τη σιδερένια φτέρνα.

Η περιπέτεια του γιού της Πόλας  Ρούπα δεν προέρχεται από χούντα, αλλά από το σύγχρονο ολοκληρωτικό κράτος.

 

 

Η Έρη Ρίτσου ανήρτησε το εξής μήνυμα: «Στις 21 Απριλίου του 1967 η αστυνομία συνέλαβε τον πατέρα μου το πρωί στην Αθήνα. Μετά μερικές ώρες συνέλαβε και τη μητέρα μου στο Καρλόβασι της Σάμου. Εγώ ήμουν 12 ετών. Δεν διανοήθηκαν να με συλλάβουν. Με παρέδωσαν στον παππού μου ο οποίος και ανέλαβε τη φροντίδα μου». 

 

Το σχόλιο είναι προφανές σε τι αφορά.

 

Ένας αυθόρμητος συνειρμός θα μπορούσε να οδηγήσει στο συμπέρασμα πως ζούμε μια χειρότερη χούντα. Κι επειδή δεν μπορούμε να το ισχυριστούμε με μια “ευαίσθητη” “αριστερή” κυβέρνηση, όποιος τον έκανε τον ανακαλεί αμέσως.

 

Και καλά κάνει. Γιατί είναι άλλο η χούντα που κατάργησε τον κοινοβουλευτισμό και τις  δημοκρατικές ελευθερίες και άλλο το σημερινό καθεστώς που καταργεί τις δημοκρατικές ελευθερίες χωρίς να καταργεί τον κοινοβουλευτισμό (ίσα-ίσα, με την έγκρισή του). 

 

Γιατί το περιστατικό με το γιο της Πόλας Ρούπα, την εντολή του εισαγγελέα, την ανάθεση σε κοινωνικό λειτουργό και την αξιοθρήνητη δήλωση του αρμόδιου (και αριστερού!) υπουργού περί του έτσι λέει ο νόμος κι αφού το λέει ο νόμος εμείς τον εφαρμόζουμε ακόμα κι αν προσβάλλεται κατ’ αυτόν τον βίαιο τρόπο η κοινή λογική και ευαισθησία, παραπέμπει, όχι σε μια κυβερνητική πολιτική, απλώς, ούτε μόνο σε μια παραβίαση, αλλά  στην ποιότητα της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης.

 

Αυτός είναι ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός.

 

Όπου, περιστατικά τα οποία ακόμα και την περίοδο της χούντας θα φαίνονταν υπερβολικά βίαια, τώρα θεωρούνται νόμιμα, αποδεκτά και αναγκαία.

 

Ποιά άλλη απόδειξη χρειάζεται για να συνειδητοποιήσουμε πως ο κόσμος μας έχει μπει σε  τροχιά οπισθοδρόμησης;

 

Στο κείμενο “ Για το παρόν και το μέλλον της Αριστεράς ” υπάρχει η εξής διατύπωση, που δείχνει εξαιρετικά ακριβής και επίκαιρη: «η μετάβαση της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας σε αστυνομικό-στρατοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης προσδιορίζει την καθημερινότητα του φόβου, στο καθεστώς του οποίου συντρίβονται οι εργατικές κατακτήσεις και αυξάνεται η εκμετάλλευση».

 

Ένα πλέγμα νόμων που περνάνε απαρατήρητοι όταν ψηφίζονται, οργανώνει αυτή την, με ένα αόρατο τείχος, περίφραξη των ανθρώπων, και πρωτίστως εκείνων που εξεγείρονται.

 

Ήδη, όπως αποκαλύπτει η εφημερίδα “Ντοκουμέντο” (31/12, 1/1) τα μέλη της Συνθήκης Σέγκεν προωθούν ένα νέο μέτρο που θα προβλέπει τη σύλληψη και επ’ αόριστον κράτηση ατόμων που θα θεωρούνται πως συνδέονται με την τρομοκρατία χωρίς να είναι απαραίτητη η απαγγελία κατηγοριών.

 

Κάτι σε ευρωπαϊκό Γκουαντάναμο.

 

Τώρα το είναι τρομοκρατία θα ορίζεται κάθε φορά από τις ανάγκες του κυρίαρχου κράτους. Όπως και το ποιός θεωρείται πως εμπλέκεται με αυτήν.

 

Όπως σημειώνει η δημοσιογράφος Ειρήνη Καρανασοπούλου: «πρόκειται για την πρώτη κεντρική απόπειρα υποκατάστασης των ανακριτικών και δικαστικών αρχών κάθε χώρας από μια σκιώδη ομάδα διακυβέρνησης που με το πρόσχημα πληροφοριών ή υπονοιών για σχέση με την τρομοκρατία θα συλλαμβάνει και θα φυλακίζει πολίτες, οι οποίοι θα χάνουν τα στοιχειώδη δικαιώματά τους και μέσα υπεράσπισης που η γηραιά ήπειρος έχει υιοθετήσει εδώ και δεκαετίες».

 

Αφιερώνεται σε εκείνους που εξακολουθούν να ανακαλύπτουν στην ΕΕ τον εγγυητή της δημοκρατίας.     

 

Θ.Σ.

 

Banner για εσωτερικές σελίδες κάτω

ΝΕΑ

bananiotis 2014