ΙΣΤΟΡΙΑ

 

Ο τίτλος δεν κυριολεκτεί. Αφορά το μανιτάρι που σχηματίστηκε από τη ρίψη της ατομικής βόμβας στις 6 Αυγούστου του 1945 στις πόλεις Ναγκασάκι και Χιροσίμα της Ιαπωνίας. Επρόκειτο για ένα έγκλημα πολέμου. Αλλά γιατί οι ΗΠΑ αποφάσισαν να κλείσουν την αυλαία του πολέμου με μία ανείπωτη φρίκη;

 

ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ

Οι ΗΠΑ συγκρινόμενες με τη Σοβιετική Ένωση και άλλους λαούς (π.χ. τον ελληνικό και τον σέρβικο) υπέστησαν πολύ λίγες συνέπειες από τον πόλεμο (στο πολεμικό μέτωπο η Σοβιετική Ένωση μέτρησε 9.750.000 νεκρούς ενώ οι ΗΠΑ 416.800, πράγμα που σημαίνει πως η Σοβιετική Ένωση είχε περίπου 23πλάσιους νεκρούς στρατιώτες σε σχέση με τις ΗΠΑ). Άλλωστε οι ΗΠΑ εισήλθαν επί της ουσίας στον πόλεμο προς το τέλος του (απόβαση στη Νορμανδία το 1944). Η ρίψη των ατομικών βομβών το 1945 έστειλε μηνύματα σε πολλούς αποδέκτες:  

α) Δήλωσε στους ηττημένους πως από εδώ κι έπειτα θα τελούν υπό σχέσεις υποταγής.

β) Δήλωσε στους νικητές καπιταλιστές ότι η Αμερική θα ηγείται από τούδε και στο εξής των ιμπεριαλιστικών χωρών και

γ) δήλωσε στη Σοβιετική Ένωση πως θα μπορούσε να έχει ανάλογη τύχη με αυτή της Ιαπωνίας.

Η ρίψη, λοιπόν, των ατομικών βομβών ήταν εκτός των άλλων μια πολιτική δήλωση κυριαρχίας και ηγεμονίας. Ανέδειξε, μαζί και με άλλες παραμέτρους, τις ΗΠΑ ως τη νούμερο ένα δύναμη του καπιταλιστικού κόσμου.

 

ΕΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΛΕΜΟΥ

Ο άξονας (Γερμανία-Ιταλία-Ιαπωνία) διέπραξε τεράστιας έκτασης εγκλήματα πολέμου, αλλά αυτό ουδόλως δικαιολογεί τον βομβαρδισμό της Δρέσδης και τη ρίψη των ατομικών βομβών. Ο σύγχρονος ιμπεριαλισμός και ιδιαίτερα ο αμερικανικός έχει αποδείξει, πέρα πάσης αμφιβολίας, ότι δεν διστάζει να σφάξει ανηλεώς λαούς και άμαχους πολίτες προκειμένου να διατηρήσει τη θέση του (ατράνταχτη απόδειξη τα έργα και οι ημέρες των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική, το Βιετνάμ, το Ιράκ κ.ά.). Στις δυο ιαπωνικές πόλεις όχι μόνο δολοφονήθηκαν πάνω από 100.000 άνθρωποι εκ των οποίων η συντριπτική πλειονότητα ήταν άμαχοι, αλλά οι ζώντες πλήρωσαν και πληρώνουν ακόμη τις επιπτώσεις της ραδιενέργειας με σοβαρά προβλήματα υγείας και τερατογενέσεις. Επιπλέον, ας μην ξεχνάμε πως υπάρχουν ισχυρότατες ενδείξεις για το ότι οι ΗΠΑ γνώριζαν πολύ καλά για την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ και δεν έκαναν τίποτα για να την αποτρέψουν. Μία επίθεση που τους έδωσε την ευκαιρία να αποκτήσουν ηθικό έρισμα για το μετέπειτα έγκλημα τους ή τουλάχιστον έτσι να νομίζουν.   

 

Η ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ Ο ΤΡΟΥΜΑΝ

Είναι γνωστό πως την εποχή ρίψης των ατομικών βομβών πρόεδρος των ΗΠΑ υπήρξε ο Χάρι Τρούμαν. Την κύρια ευθύνη για τα εγκλήματα πολέμου την είχαν και την έχουν τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα, με άλλα λόγια τα μονοπώλια. Αυτό, ωστόσο, δεν αφαιρεί την ευθύνη της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας. Ο Τρούμαν είναι υπεύθυνος για αυτό το έγκλημα πολέμου ενώ συγχρόνως έμεινε γνωστός για το δόγμα Τρούμαν, δηλαδή εκείνο το δόγμα βάσει του οποίου επιχειρήθηκε με ωμό τρόπο να εμποδιστεί η νίκη των προοδευτικών δυνάμεων στην Ελλάδα και όχι μόνο. Σε κάθε περίπτωση οι ταγοί του ελληνικού έθνους επιμένουν να έχουν το άγαλμα ενός δολοφόνου αποδεικνύοντας τόσο την υποταγή τους στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό όσο και την ευγνωμοσύνη τους στους Αμερικανούς που βοήθησαν αποφασιστικά στην αποτροπή της νίκης του λαϊκού κινήματος στην Ελλάδα μεταπολεμικά.   

 

ΜΕΡΙΚΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ  

Η ρίψη των ατομικών βομβών έγινε σε μία φάση που ο Άξονας είχε ηττηθεί. Το κλασικό επιχείρημα των ΗΠΑ με βάση το οποίο με αυτό τον τρόπο απεφεύχθη ο θάνατος κι άλλων στρατιωτών δεν αντέχει σοβαρής κριτικής. Το επιχείρημα λέει με απόλυτο κυνισμό: «Τιμωρούμε (για την ακρίβεια δολοφονούμε) παιδιά και αμάχους για να γλυτώσουμε δικούς μας στρατιώτες». Άλλωστε η Ιαπωνία ήταν έτοιμη να παραδοθεί αφού στην απέλπιδα προσπάθειά της να κρατηθεί στον πόλεμο είχε επιλέξει την τακτική της αυτοκτονίας (καμικάζι). Είναι αλήθεια ότι η Ιαπωνία ήθελε παράδοση υπό όρους και οι ΗΠΑ άνευ όρων, αλλά ήταν ζήτημα χρόνου να παραδοθεί τελικά άνευ όρων. Επομένως αξίζει με αφορμή αυτό το συμβάν να κρατήσουμε ορισμένα συμπεράσματα:  1. Ο ναζισμός ηττήθηκε από την αντίσταση των λαών και κυρίως στο στρατιωτικό μέτωπο από τη σθεναρή αντίσταση της Σοβιετικής Ένωσης. 2. Ο ιμπεριαλισμός είναι αδίστακτος. Μπορεί να διαπράξει κι έχει διαπράξει εγκλήματα κατά των λαών δίχως κανένα ενδοιασμό.

                Η ιστορική μνήμη και γνώση πρέπει να διατηρηθούν. Είναι χρέος κάθε προοδευτικού και ανήσυχου ανθρώπου να τις μεταφέρει στους γύρω του και κυρίως στις νέες γενιές. Και τα εγκλήματα στο Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα είναι από εκείνες τις ιστορικές στιγμές που αξίζει και να τις γνωρίζουμε και να τις αποκωδικοποιούμε.   

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη, 06 Αυγούστου 2020 20:45 Συντάκτης:

Δεν πρόκειται για μια επικαιροποιημένη και «βελτιωμένη» αναδημοσίευση επετειακού τύπου, 6 Αυγούστου σήμερα ας γράψουμε κάτι για τη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι.

Πρόκειται για ένα ζων ιστορικό γεγονός που προσλαμβάνει επίκαιρες κάθε φορά διαστάσεις.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη, 05 Αυγούστου 2020 22:14 Συντάκτης:

 

Πηγή: Διεθνές Βήμα

Ο Βαγγέλης Μπουμπάκης συζητά με τον Τζωρτζ Μπεχραμπιάν για τον Μάλκολμ Χ, Ιούλης 2020.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2020 14:11 Συντάκτης:

Το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και η κατοχή της Γερμανίας από τις νικήτριες δυνάμεις επέτρεψε και την επανεμφάνιση των πολιτικών κομμάτων μετά από δώδεκα χρόνια εθνικοσοσιαλιστικής δικτατορίας. Οι Γερμανοί αριστεροί που επέστρεφαν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης έβγαιναν από την παρανομία ή γύριζαν από το εξωτερικό όμως δεν βρέθηκαν μόνο σε μια κατεστραμμένη χώρα αλλά και εντός μιας εντελώς διαφορετικής πολιτικής κατάστασης από εκείνη που είχαν αφήσει πίσω τους το 1933.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2020 07:59 Συντάκτης:

 

Ένα εξόφθαλμο, αντιεπιστημονικό και τελικά σοβινιστικό χαρακτηριστικό της επίσημης ιστορίας είναι η απόκρυψη γεγονότων που αλλοιώνουν το «εθνικό αφήγημα». Η λογική της αγιοποίησης των «δικών μας» δεν μπορεί να ανεχτεί άλλο χρώμα από το λευκό της αγνότητας, κάθε γκρίζα ή μαύρη πινελιά είναι εξοβελιστέα. Κραυγαλέο παράδειγμα είναι η αποσιώπηση της πειρατικής δράσης και του λαθρεμπορίου που ανέπτυξαν Έλληνες, ειδικά στις αρχές του 19ου αιώνα. Συναγωνίστηκαν, και συχνά ξεπέρασαν τους πειρατές της Βόρειας Αφρικής με πρωταγωνιστές μετέπειτα ήρωες της Ελληνικής Επανάστασης και αξιωματούχους του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους. Φυσικά δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε τις συνθήκες της εποχής όπως και το γεγονός της διαφορετικότητας των περιπτώσεων. Ενδεικτικά και πολύ διαφορετικά παραδείγματα είναι οι κατ επάγγελμα πειρατές της Μάνης, υπήρχε κι η περίφημη «Μαύρη Μοίρα», ο πειρατικός στόλος του Β. Αιγαίου.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Κυριακή, 12 Ιουλίου 2020 10:08 Συντάκτης:
Σελίδα 1 από 7

Kommon

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.