ΙΣΤΟΡΙΑ

ΙΣΤΟΡΙΑ (77)

Στο βιβλίο της Ιστορίας της Γ΄ Λυκείου όσο κι αν ψάξει κανείς δε θα βρει την παραμικρή αναφορά στα ονόματα Τ. Κόχραν και Ρ. Τζωρτζ, ούτε καν στον χρονολογικό πίνακα του βιβλίου με τα σημαντικά γεγονότα της Επανάστασης του 1821. Περίεργο, ειδικά αν αναλογιστούμε πως πρόκειται για εξέχοντες «φιλέλληνες». Μάλιστα το Ελληνικό κράτος διόρισε, με απόφαση της Γ΄ Εθνοσυνέλευσης της Τροιζήνας, τον μεν Κόχραν Αρχιναύαρχο του Ελληνικού Στόλου (με διάταγμά της 3ης  Απριλίου 1827) στη θέση του ναυάρχου Αν. Μιαούλη και τον Τζωρτζ Αρχιστράτηγο (με διάταγμα της 15ης Απριλίου1827)  στη θέση των Κολοκοτρώνη και Καραϊσκάκη.

Η σιωπή της επίσημης ιστορίας γίνεται κραυγαλέα αν δούμε και τους πανηγυρισμούς του Ελληνικού κράτους για τη μεγάλη «επιτυχία»: Γράφει η «Γενική Εφημερίς της Ελλάδος» στο φύλλο της 9ης Μαρτίου 1827: « Η ευχή της Ελλάδος επληρώθη. Ο ΛΟΡΔΟΣ ΚΟΧΡΑΝ ΗΡΘΕ. Τουτο ήυχοντο από πολλού να ακούσωσιν οι Έλληνες και ιδού τομανθάνωσιν τώρα επισήμως… Τα προσδωκόμενα λαμπρά και μεγάλα κατορθώματα αυτού θέλουσι να μας δώσει πολλάκις αφορμήν εις το να μιλήσωμεν περί αυτού πλατύτερον»! 

Τόσο απαρατήρητοι πέρασαν ώστε σήμερα να μην υπάρχει καν αναφορά; Καθόλου! Οι δύο Άγγλοι στρατιωτικοί έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο στην στρατιωτική έκβαση της Επανάστασης και αξίζει να δούμε και ποιοι ήταν και να παρουσιάσουμε αυτά που η επίσημη ιστορία κρύβει. Και όπως θα δούμε, έχει σοβαρούς λόγους!

Συντάκτης:

 

Μια γόνιμη συμβολή στην αναγέννηση του μαρξισμού απαιτεί και μια ουσιαστική ιστορική προσέγγιση του περασμένου αιώνα και δη των κορυφαίων στιγμών του. Τέτοιες ήταν και για την Ελλάδα οι εξελίξεις του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου. 

 Οι τότε εξελίξεις ανήκουν σε μια περίοδο του επαναστατικού κινήματος της εργατικής τάξης που ανήκει στο παρελθόν και έχει τώρα οριστικά κλείσει. 

Αλλά η ανάγκη γόνιμης εφαρμογής των εμπειριών και των μαθημάτων της περιόδου εκείνης στις ουσιαστικά καινούργιες φάσεις του παρόντος είναι όρος για ένα νικηφόρο και με προοπτική παρόν.

Ας ανατρέξουμε λοιπόν σε αυτή την περίοδο με αυτό το πνεύμα και με σεβασμό, δηλαδή με ντοκουμενταρισμένη κριτική από τη σκοπιά των βαθύτερων ανθρώπινων αξιών.

Συντάκτης:

Πηγή: Εφημερίδα Δρόμος

Στην επέτειο των εκατό ετών από την Οκτωβριανή Επανάσταση, άνοιξε μια εκτεταμένη συζήτηση  για τις όψεις  της επανάστασης αλλά και του σοβιετικού καθεστώτος ,που εδραιώθηκε από αυτήν την επανάσταση. Συχνά, η συζήτηση αυτή είχε χαρακτήρα αγιογραφίας  παρά εμβάθυνσης στην μελέτη της  σοβιετικής εμπειρίας Σε αυτό το σημείωμά μας, θα ρίξουμε λίγο φως σε μια  σχετικά άγνωστη διάσταση: στη συστηματική  προσπάθεια αναμόρφωσης του  σοβιετικού ποινικού και σωφρονιστικού συστήματος  από το 1922 ως το 1928 σε μια πιο κοινωνική και πιο ανθρώπινη κατεύθυνση,  και εντός μιας λογικής  ότι η κοινή εγκληματικότητα  θα μπορούσε μέσα από την διαπαιδαγώγηση  και την αλληλεγγύη να εξαλειφθεί.  Ενώ το ζήτημα της υπερ-καταστολής της δεκαετίας του 1930 συζητιέται εκτενώς, μέσα από πολλές και ανταγωνιστικές συχνά προσεγγίσεις, αυτός ο κοινωνικός  πειραματισμός έχει δυστυχώς ξεχαστεί.    

Συντάκτης:

                                                                                                                                       

 

Πηγή: Πριν

Τα χρόνια περνάνε, αλλά οι μνήμες πρέπει να διατηρούνται. Ιδιαίτερα αυτές που αναφέρονται στον αντιδικτατορικό μας αγώνα 1967-1974 ενάντια στην αμερικανόδουλη χούντα των συνταγματαρχών. Είμαστε υποχρεωμένοι να ξαναφέρνουμε στη δημοσιότητα ηρωικές αντιστασιακές πράξεις οι οποίες είχαν διαδραματιστεί στο εξωτερικό, αλλά δεν είχαν γίνει πολύ γνωστές τότε σ’ εμάς στην Ελλάδα, λόγω της λογοκρισίας που είχε επιβάλει το δικτατορικό καθεστώς.

Συντάκτης:

 

Στην ιστορία της Επανάστασης του 1821 ξεχωριστό κεφάλαιο κατέχουν τα δάνεια που σύναψε η Ελλάδα. Η επίσημη ιστορία περιορίζεται σε αναφορά των δεδομένων με αιχμή την «κακοδιαχείριση» και τελικά κυριαρχεί η αίσθηση του «αναγκαίου κακού». Τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια των Μνημονίων, το θέμα αυτό ξανάρθε στο προσκήνιο, η ιδεολογική φόρτιση και η σύνδεση με την επικαιρότητα προφανής!

Συντάκτης:

 

Από τον Απρίλιο-Μάιο 1941 η Ελλάδα μπήκε στη μεγάλη περιπέτεια της τριπλής γερμανικής, ιταλικής και βουλγαρικής κατοχής, που έθεσε μπροστά στον ελληνικό λαό ακόμη και ζήτημα φυσικής επιβίωσης. Μόλις δύο δεκαετίες μετά από τη Μικρασιατική Καταστροφή, ο λαός μας ζούσε μια νέα τραγωδία, που την έκανε πιο βαριά η προηγηθείσα νικηφόρα απόκρουση της ιταλικής επίθεσης και η καταδίωξη των στρατευμάτων της φασιστικής Ιταλίας στα βουνά της Αλβανίας.

Συντάκτης:

Πρόκειται για γεγονός που σπάνια συναντά κανείς στην παγκόσμια ιστορία και, σε μεγάλο βαθμό, αποσιωπάται από την «επίσημη» ιστορία: ένας Ναύαρχος, ηγέτης ενός στόλου που κατά τη διάρκεια των 8 χρόνων της Επανάστασης δε γνώρισε ποτέ κάποια συντριπτική ήττα, μετά τη, μερική έστω, απελευθέρωση της πατρίδας ανατινάζει τη ναυαρχίδα και τα καλύτερα πλοία του στόλου του, όχι για να μην πέσουν στα χέρια του εχθρού αλλά για να μην τα ελέγχει η νόμιμη κυβέρνηση!

Συντάκτης:

                                                                                                                                                                                                                 

  ΠΗΓΗ. ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΛΕΣΧΗ

Συντάκτης:
Σελίδα 2 από 7

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.