A+ A A-

Ο Σαλβαδόρ της Ευρώπης

 

Όταν ακόμα και το τραγούδι, στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, στέκεται απέναντι στην ολοκλήρωση.

 

Ασφαλώς και χωράει η διαλεκτική στη Γιουροβίζιον, μιας και η διαλεκτική μας χρειάζεται συνεχή παίδευση. Σε έναν διαγωνισμό λοιπόν κέρδισε ο καλύτερος. Στην περίπτωση, χτες δηλαδή, κέρδισε το αυτονόητο: ένα γλυκό τραγούδι ποπ, με μελωδία, αναγνωρίσιμη, να μπορεί να τραγουδιστεί από τον καθένα, να σφυριχτεί έστω αν δεν ξέρει τη γλώσσα – προσωπικά μου θύμισε την τραγουδοποιητική στόφα του Serge Gainsbourg. Αξιώνοντας μια ησυχία ως συνθήκη για να ακουστεί – θεμελιώδες κεκτημένο της αστικής κουλτούρας – όαση ομορφιάς ανάμεσα στις αποικιοκρατικά ευθυγραμμισμένες και πανομοιότυπες κονσερβοποιημένες συνταγές – των ίδιων τεσσάρων συγχορδιών όλες τους – οι οποίες δεν έχουν απλώς σύντομη ημερομηνία λήξης, αλλά προορίζονται για να ακουστούν στον τελικό μάλλον για τελευταία φορά – με εξαίρεση ίσως πάντα το νικητήριο που παίρνει λίγους μήνες παράταση ζωής ή καλτοποιείται για να επιστρέψει στα τοπικά πάρτι μετά από 10-20 χρόνια. Στο τραγούδισμα, ένας απλός και ωραίος μεσόγειος τύπος, που πήρε στα σοβαρά το τραγούδισμα, και τίποτα άλλο από τα υπόλοιπα πανηγύρια και θεάματα.

 

Ή μήπως όχι; Όλες τις προηγούμενες μέρες, μέχρι και στη συνέντευξη τύπου, ο Salvador Sobral εμφανιζόταν με ένα μπλουζάκι “s.o.s. refugees”, προσπαθώντας να μιλήσει για το μεγαλύτερο ευρωπαϊκό ζήτημα, δείχνοντας μάλιστα εξαιρετική ενημέρωση και ευαισθησία επί των δεδομένων. Η διοργάνωση που απαγορεύει «κάθε πολιτική τοποθέτηση» τον υποχρέωσε να μην διανοηθεί να το φορέσει στην εμφάνισή του στον τελικό. Από την απαγόρευση «κάθε πολιτικής τοποθέτησης» φυσικά απαλλάχτηκαν οι Ουκρανοί παρουσιαστές, οι οποίοι στο τέλος του σόου μας τόνισαν – προφανώς επειδή δεν το είχαμε υπ’όψη μας – ότι η Ουκρανία είναι «μια ανοιχτή και ανεκτική χώρα», η οποία φιλοξενούσε έναν διαγωνισμό «που γιορτάζει τη διαφορετικότητα». Η Ουκρανία, δύο ακριβώς χρόνια μετά τη σφαγή 40 και πλέον ανθρώπων στην Οδησσό από τον Δεξιό Τομέα, προς χάρη παλινόρθωσης ενός νεοναζιστικού κράτους, που ακόμα κραταιότερα κρατεί ακόμα.

 

Τι ψήφισαν λοιπόν επιτροπές και τηλεοπτικός λαός; Ψήφισαν ένα τραγούδι με επιλογές: ένα προϊόν εργασίας κάποιου που έχει επιλέξει να γράψει στίχους, να χρησιμοποιήσει τη γλώσσα του και τη μουσική της, έχει επιλέξει να γράψει μια μουσική της προκοπής, με τέχνη και ένα κάποιο μεράκι, έχει επιλέξει να μην ακολουθήσει συνταγή και υποβοηθήματα υπολογιστών και άλλων εφέ, έχει επιλέξει να δώσει συναίσθημα, να δώσει λίγη χάρη, να δώσει και χαρά. Στον αντίποδα, όλα αυτά τα κομμάτια – κομμάτια στην κυριολεξία – που συνοδεύουν την καθημερινότητα κάθε ευρωπαίου χωρίς επιλογή: στα πολυκαταστήματα, στις αναμονές τηλεφώνων, στις διαφημίσεις, στα αεροδρόμια, στα κτελ, στα γυμναστήρια. Δεν είναι ότι πρόκειται περί κάποιου σοβαρού αξιοκρατικού θεσμού η Γιουροβίζιον. Πρόκειται όμως για άλλη μια ευκαιρία, όπως και τα ευρωπαϊκά δημοψηφίσματα – τηρουμένων όλων των αναλογιών και αφαιρέσεων – που μας δείχνει ότι η διαφυγή προς κάτι πιο ξεχωριστό, κάτι με ένα νόημα στη ζωή των ανθρώπων, θα στέκεται – έστω κι από λαϊκό ένστικτο, αν όχι συνείδηση – απέναντι στην ολοκλήρωση και την αυτοματοποίηση συναισθημάτων και συνειδήσεων.

 

Η μόνη δήλωση που κατάφερε να κάνει με το τρόπαιο στα χέρια ο Sobral ήταν η αυτονόητη, για να υποστηρίξει την παρουσία του: «Η μουσική δεν είναι πυροτεχνήματα, αλλά περιεχόμενο». Διαλεκτικά μιλώντας, δεν υπάρχει πιο πολιτική δήλωση σε έναν διαγωνισμό τραγουδιού. Πλέον, δεν υπάρχει πιο πολιτική δήλωση από το αυτονόητο. Ούτε από το να τραγουδάς μαζί με τους δικούς σου ανθρώπους.

 

ΚΩΣΤΗΣ ΖΟΥΛΙΑΤΗΣ

 

 

 

 

 

Banner για εσωτερικές σελίδες κάτω

ΝΕΑ

bananiotis 2014