Να παλέψουμε για την ανατροπή των συσχετισμών!, της Μαρίας Παναγοπούλου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα, 29 Ιανουαρίου 2018 13:43 Συντάκτης:
Βαθμολογήστε το άρθρο
(0 ψήφοι)
Να παλέψουμε για την ανατροπή των συσχετισμών!, της Μαρίας Παναγοπούλου

 

 

 

Το κείμενο που ακολουθεί προέρχεται από παρέμβαση στη διάρκεια κοπής πίτας της Λαϊκής Συνέλευσης Νέας Φιλαδέλφειας.

 

Όπως είναι γνωστό, βρισκόμαστε τριάμισι χρόνια τώρα, μαζί με άλλους συντρόφους, απέναντι στα επιχειρηματικά σχέδια Μελισσανίδη, που περιλαμβάνουν, προσαρτημένες σ’ ένα ιδιωτικών συμφερόντων γήπεδο, παρεμβάσεις εκ βάθρων –και κυριολεκτικά, αν σκεφτεί κανείς τις υπογειοποιήσεις- αλλοίωσης της μορφής και του χαρακτήρα της πόλης μας, και μάλιστα με δημόσια χρηματοδότηση· και γι’ αυτό, στο στόχαστρο τραμπούκικων επιθέσεων από «στρατούς» αφιονισμένων, αυτο-αποκαλούμενων οπαδών.

 

Στην πιο πρόσφατη όξυνση χάσαμε το στέκι μας. -Τον παρατημένο δημοτικό χώρο που κατέλαβε η λαϊκή συνέλευση στα τέλη του ’11 –λίγους μήνες μετά τη δημιουργία της- για να στεγάσει τις δραστηριότητές της.

 

Έναν χώρο:

 

·       που φιλοξένησε κάθε είδους πολιτικές εκδηλώσεις,

 

·       που είδε να ξεκινούν αντιφασιστικά συλλαλητήρια και πορείες διαμαρτυρίας,

 

·       που λειτούργησε σαν κέντρο συντονισμού με άλλες συλλογικότητες και σωματεία, απλώνοντας στην περιοχή δράση απεργιακής στήριξης ή υπεράσπισης δημόσιων δομών και λαϊκών αγαθών -κυοφορώντας κάπως έτσι και τη δημιουργία του κοινωνικού ιατρείου,

 

·       που αγκάλιασε τον κόσμο της περιοχής με μαθήματα, μουσική, κινηματογράφο, γιόγκα, βιβλία, εκδρομές και λαϊκά γλέντια –ρεφενέ,

 

·       που στέγασε ανταλλακτικά παζάρια και φύλαξε κούτες με τρόφιμα για διανομή όπου υπήρχε ανάγκη,

 

·       που είδε εκατοντάδες πρόσωπα να περνούν τις ανοικτές πόρτες του, για να συμμετάσχουν στις διάφορες εκδηλώσεις· κι έγινε αγωνιστικό τοπόσημο της περιοχής,

 

·       που άνοιγε απογεύματα και βράδια με μουσική και τραπεζάκια έξω με τον καλό καιρό, αποτελώντας ένα οικείο πέρασμα για τους συμπολίτες μας· έναν τόπο όπου ήξεραν ότι θα βρουν οι πιο ανήσυχοι απ’ αυτούς ένα πλαίσιο οριζόντιας πολιτικής ζύμωσης, κι οι πιο αδύναμοι, στήριξη, υλική βοήθεια, ενδεχομένως και μια άλλη, πιο ενεργητική οπτική στα πράγματα…

 

Από αυτό τον χώρο έχουμε αναγκασθεί να απομακρυνθούμε τους τελευταίους μήνες, καθώς οι απειλές και το κλίμα τρομοκράτησης παραμένουν εν ισχύ. Και ανεξαρτήτως του πόσο μας έχει ζορίσει η αμφιταλάντευση -από τη μία η ηθική αλλά ίσως και στρατηγική επιταγή τού να απαντάς άμεσα στον φασισμό· από την άλλη η αδυναμία μας, ακόμη κι αν αγνοήσουμε τους δικούς μας φόβους, να εγγυηθούμε ασφαλή διεξαγωγή ανοικτών εκδηλώσεων στον κόσμο, που είναι ο βασικός ρόλος της λαϊκής συνέλευσης- ένα παραμένει βέβαιο:

 

Το γεγονός ότι, εν αντιθέσει με το ’14, δε γίνεται κατορθωτό να ξαναπάρουμε τον χώρο μας εδώ και τόσους μήνες, αντικατοπτρίζει την ανάλογη πτώση της κινηματικής δυναμικής.

 

Η δεξαμενή οργανωμένων ανθρώπων που μας πλαισιώνει, που μας τρέφει και την τρέφουμε, και που αποτελεί την πρώτη ύλη κάθε αγώνα, δείχνει όλο και πιο ισχνή, πιο κατακερματισμένη, πιο κουρασμένη… Τα ερωτήματα που προκύπτουν λοιπόν είναι: τι φταίει, πώς θα αναστραφεί το κλίμα –και τι μπορούμε να κάνουμε εμείς γι’ αυτό.

 

Είμαστε λίγοι. Εξαντλημένοι από τα πολλά ανοικτά «μέτωπα» σε κάθε επίπεδο. Με τη σύγχυση, την απογοήτευση, τον φόβο, να διεκδικούν εδάφη μέσα μας και γύρω μας… Με τις παγίδες του βερμπαλισμού ή της αυτο-αναφορικότητας σε κάθε μας βήμα· με την κατανόηση νέων όρων του παιχνιδιού, όπως οι επιπτώσεις της διαδικτύωσης στον σύγχρονο άνθρωπο, ακόμη στα σπάργανα· με φτωχή παραγωγή καινούριων ιδεών, και τον δημόσιο διάλογο να καταπίνει τα πραγματικά επίδικα... Με την κωλοτούμπα του σύριζα να λειτουργεί σαν επιβεβαίωση του χρησμού «τίποτα δε γίνεται»… Σ’ ένα περιβάλλον εκφασισμού και κανιβαλικής αισθητικής, όπου από τη μια επιβάλλεται η «αγορά» ως υπέρτατος νόμος κι από την άλλη πλασάρεται το «πατρίς –θρησκεία –οικογένεια» -πότε συμπληρωματικά, πότε σαν δήθεν αντίπαλο δέος…

 

Αυτά κι άλλα τόσα που κατά καιρούς εντοπίζουμε και συζητάμε –αδυναμίες δικές μας από τη μία, όπλα του συστήματος που υπονομεύουν τις προσπάθειες μας από την άλλη- είναι το υλικό πάνω στο οποίο χρειάζεται να δουλέψουμε· όπως δουλέψαμε στο παρελθόν, κι ακόμη περισσότερο. Δεδομένου του κλίματος και της ψυχικής φθοράς που επιφέρει σε όλους μας, κάτι τέτοιο αποτελεί πολλαπλάσια υπέρβαση… Την οποία, παρ’ όλ’ αυτά πρέπει να καταφέρουμε…

 

Οκτώ χρόνια κρίση -δεν ξέρεις καν αν πρέπει να τη λες ακόμα κρίση, ή μήπως πρέπει να αποδεχθείς την κανονικότητα μιας επ’ αόριστον εξαθλίωσης- και μοιάζει να είμαστε στο πιο σκοτεινό κομμάτι του δρόμου… Χρειαζόμαστε ένα φως στον ορίζοντα. Και δεν υπάρχει κανένας που να μπορεί να μας το προσφέρει. Μόνοι μας πρέπει να το δημιουργήσουμε…

 

Ας υποδεχθούμε το νέο έτος λοιπόν με μία ευχή και μία δέσμευση: Ας ευχηθούμε να έχουμε όλοι υγεία, αγάπη και τη δύναμη να χαμογελάμε. Και ας δεσμευτούμε ότι θα εργαστούμε, στο πεδίο που μας αναλογεί, για την ανατροπή των συσχετισμών. Έτσι ώστε με ένα κίνημα θαλερό, συνειδητό και ισχυρό να παλεύονται οι στόχοι μαζικά και με αυτοπεποίθηση. Και παρενοχλήσεις όπως η μαφιόζικη εκδίωξη μιας πολιτικής συλλογικότητας να μη χρειάζεται να μένουν αναπάντητες… Ενάντια σ’ ένα πολυεπίπεδο σύστημα εξουσίας που μας επιτίθεται έχουμε ίσως ένα μόνο σημείο υπεροπλίας -κάτι που η απέναντι μεριά ούτε καν αναγνωρίζει: Το «εμείς». Αυτό πρέπει να διαφυλάξουμε, και να αναπτύξουμε, πηγαίνοντας το λίγο παρακάτω… Απόψε λοιπόν δηλώνουμε ότι είμαστε και θα είμαστε εδώ.

 

Αναγνώστηκε 1897 φορές Τελευταία τροποποίηση Δευτέρα, 29 Ιανουαρίου 2018 23:37
KOMMON

Κάντε κλικ στο όνομα του αρθρογράφου για να διαβάσετε όλα τα άρθρα του.

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.