Εκτύπωση Σελίδας

Αλλά το τρομερό καραδοκεί...

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή, 02 Οκτωβρίου 2015 13:54 Συντάκτης:
Βαθμολογήστε το άρθρο
(0 ψήφοι)

 

Με αυτό το ποίημα ο Βύρων Λεοντάρης (1932-2014) προειδοποιεί για την προέλαση του απάνθρωπου στην τέχνη - και το άδειασμα των λέξεων. Είναι πολλές οι περιπτώσεις διανοουμένων που μιλάνε έξω απ' τον πόνο. Έξω από τη ζωή. Έξω από το μεγαλείο του ανθρώπινου πόνου.

                   

 
Έτσι που τραύλισα…
 
Ι
 

Τις λέξεις κουρταλώ και δε μου ανοίγουν
γιατί πια δεν τις κατοικούν τα βάσανά μας
Τις εγκατέλειψαν σάμπως να επίκειται σεισμός ή έκρηξη
Ανάσα και χειρονομία καμμιά μέσ’ στα αδειανά φωνήεντα
κι ούτε ένα τρίξιμο απ’ τα σύμφωνα
και μήτε τρέμισμα κορμιού ή κεριού
και μήτε σάλεμα σκιών στους τοίχους

 

Ο κόσμος μετακόμισε στο απάνθρωπο
βολεύτηκε σ’ αυτή την προσφυγιά
πήρε μαζί του για εικονίσματα φωτογραφίες δημίων
όργανα βασανιστηρίων για φυλαχτά
μιλάει μόνο με σήματα
μέσ’ στην οχλαγωγία της ερημιάς
στις φαντασμαγορίες του τίποτε

 

Έτσι κι εμείς αδειάσαμε
και μας ψέκασαν με αναισθητικό
έτσι που αποξενωθήκαμε απ’ τον πόνο
– αυτό δα είναι κι αν είναι αποξένωση… –
κι η ποίηση έγινε κραυγή έξω απ’ τον πόνο

 

Σμιλεύουμε σμιλεύουμε πληγές
σκαρώνοντας μνημεία και μπιμπελό
Αλλά το τρομερό καραδοκεί

 

Ό, τι δεν είναι τέχνη μέσ’ στην τέχνη
αυτό
το ανθρώπινο
αυτό
κι εμάς κι αυτήν θα μας ξεκάνει

 

 
(Εν γη αλμυρά, 1996)

 

Ξ.

 

 

 

Φωτογραφία από την παράσταση «Η Νέα Τάξη Πραγμάτων» (2010)

Αντιγράψαμε το ποίημα από τον ιστότοπο www.frear.gr

 

 

 

 

Αναγνώστηκε 2738 φορές Τελευταία τροποποίηση Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017 20:24
KOMMON

Κάντε κλικ στο όνομα του αρθρογράφου για να διαβάσετε όλα τα άρθρα του.

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΠΟ KOMMON