KOMMON

 

Η σύλληψη δεκάδων βουλευτών του HDP ανάμεσά τους και των ηγετών του κόμματος Σελαχατίν Ντερμιτάζ και Φίγκεν Γιουκσεντάγ αποτελεί μια εξέλιξη εξαιρετικά επικίνδυνη για την Τουρκία και την περιοχή.

Χθες τα ξημερώματα, δύο πολεμικά πλοία των ΗΠΑ στη Μεσόγειο εκτόξευσαν 59 πυραύλους Κρουζ τύπου Tomahawk σε μια συριακή αεροπορική βάση στο Shayrat, 40 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Χομς.Μια κίνηση η οποία απειλεί να βάλει φωτιά στην πυριτιδαποθήκη της πολεμικής αναμέτρησης που διεξάγεται στην περιοχή.

Πριν μερικές ημέρες ανακοινώθηκε η υπογραφή συμφωνίας ειρήνης μεταξύ του FARC και της κυβέρνησης της Κολομβίας. Λίγες ημέρες αργότερα το κοινοβούλιο της χώρας αρνήθηκε να επικυρώσει τη συμφωνία. Τα πράγματα εκεί παραμένουν μετέωρα.

Ωστόσο, στο διεθνή τύπο και στην Ελλάδα γράφτηκαν αρκετά γι’ αυτή τη συμφωνία.

Έτσι κρίναμε αναγκαίο να ακούσουμε την ίδια τη φωνή των μαχητών του FARC, για το πως βλέπουν τη σημερινή κατάσταση, πως βλέπουν τους εαυτούς τους και πως κρίνουν τη συμφωνία.

Το FARC, ούτως ή άλλως, αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της γενικότερης κομμουνιστικής προσπάθειας για την απελευθέρωση και ταυτόχρονα μέρος της γενικότερης κρίσης μιας στρατηγικής που πρέπει να αλλάξει. Να αλλάξει επαναστατικά, σύμφωνα με την εποχή μας και με τις πρωτοπόρες τάσεις της, και όχι προς τις διάφορες μορφές της ενσωμάτωσης.

Το FARC αντιστάθηκε, δεν προσαρμόσθηκε ούτε στον γκορμπατσοφισμό ούτε στον σοσιαλφιλευθερισμό. Έτσι, μαζί με την Κούβα, συνέβαλε στο ριζοσπαστικό ρεύμα της Λ. Αμερικής της προηγούμενης δεκαετίας.

Γι’ αυτό και η εμπειρία του συνιστά ισχυρή παρακαταθήκη επαναστατικής γνώσης και πείρας. Τόσο για το ίδιο, όσο και για μας, η πρόκληση είναι μπροστά.                                                                            

 Kommon

Η παράδοση των όπλων από τους αγωνιστές του FARC στην Κολομβία, σηματοδοτεί το τέλος της γκεβαρικής παράδοσης που συγκλόνισε τη «δική μας Αμερική» στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα.

                


Τα παρακάτω θα έπρεπε να γίνουν χθες. Εφτά χρόνια κρίσης δεν έφτασαν για να «ωριμάσουν» οι συνθήκες στα μυαλά όλων μας για να συμβάλουμε στην κίνηση προς αυτή την κατεύθυνση. 

Οι απόψεις και οι αναλύσεις του Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα(*), ενός σημαντικού αριστερού πολιτικού και διανοητή στη  Λατινική Αμερική, είναι πάντα ενδιαφέρουσες. 

Φιλοτίμως προσπάθησε η Τερέζα Μέι, η νέα πρωθυπουργός της Βρετανίας, να δείξει ότι έλαβε το μήνυμα του δημοψηφίσματος που «έβγαλε» Brexit. Η προγραμματική της ομιλία, την περασμένη Τρίτη, όχι μόνο απείχε παρασάγγας από τα χαρακτηριστικά μιας «νέας Θάτσερ», αλλά ηχούσε σαν… αναμετάδοση κάποιου στελέχους της αριστερής πτέρυγας των Εργατικών, από τα σίξτις ή σέβεντις…      


 

Όταν πριν τρεις μόνο μήνες ο σοσιαλιστής Τζέρεμι Κόρμπιν έβαλε υποψηφιότητα για την αρχηγία των Εργατικών στη Βρετανία, κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει τη θριαμβευτική του χθεσινή νίκη. Με πέντε ολόκληρα χρόνια να απομένουν μέχρι τις επόμενες βρετανικές εκλογές, η Αριστερά μπορεί να αντισταθεί μόνο μέσα από τα κινήματα και ο Κόρμπιν είναι ο ιδανικός για αυτή τη δουλειά.

 

Υπάρχουν πολλοί άνδρες με αυτόματα μπροστά από το κτίριο που στεγάζεται το Charlie Hebdo, στο Παρίσι. Είναι αστυνομικοί, με αλεξίσφαιρα γιλέκα και ισχυρά πυροβόλα όπλα. Παρατηρούν τους περαστικούς με τον δικό τους ιδιαίτερο, ερευνητικό και άκρως εκφοβιστικό τρόπο. Οι εκδότες του Charlie Hedbo προστατεύονται καλά, μερικοί μετά θάνατον.

 

Δύο εβδομάδες μετά τη συμφωνία του Μινσκ, που οδήγησε σε αισθητή αποκλιμάκωση των συγκρούσεων στην Ανατολική Ουκρανία, οι συνεχιζόμενες, έστω και σποραδικά, εχθροπραξίες θέτουν εν αμφιβόλω το μέλλον της εύθραυστης εκεχειρίας. Παράλληλα, ένας δεύτερος αποσταθεροποιητικός παράγοντας αρχίζει να αναδύεται στην επιφάνεια: ο έντονος διχασμός του Κιέβου έναντι του ενδεχόμενου «ιστορικού συμβιβασμού» με το Κρεμλίνο.

 

«Την επομένη της εκεχειρίας διαμορφώθηκαν δύο στρατόπεδα», έγραφαν την περασμένη Τρίτη οι Financial Times: «Το "κόμμα της ειρήνης" γύρω από τον πρόεδρο Πέτρο Ποροσένκο και το "κόμμα του πολέμου", που συνδέεται με τον πρωθυπουργό Αρσένι Γιάτσενιουκ και την πρώην πρωθυπουργό Γιούλια Τιμοσένκο».

 

Δεν είχε προλάβει να στεγνώσει το μελάνι των υπογραφών κάτω από τη συμφωνία του Μινσκ, και ο Γιάτσενιουκ έριξε λάδι στη φωτιά ζητώντας από το Κοινοβούλιο να ξεκινήσει τη διαδικασία ένταξης της Ουκρανίας του ΝΑΤΟ – μια κίνηση που δεν φαίνεται να έχει την έγκριση του Ποροσένκο. Αλλωστε, οι δύο άνδρες θα βρεθούν σε αντίπαλα στρατόπεδα στις βουλευτικές εκλογές της 26ης Οκτωβρίου. Ο Ποροσένκο υποστηρίζει τον συνδυασμό του γερμανόφιλου πρώην πρωταθλητή της πυγμαχίας Βιτάλι Κλίτσκο, ενώ ο Γιάτσενιουκ σχημάτισε τη δική του λίστα, «Λαϊκό Μέτωπο», στην οποία συμμετέχουν και ακροδεξιοί ηγέτες πολιτοφυλακών που μάχονται τους αυτονομιστές.

 

Οι αντιθέσεις μεταξύ των δύο στρατοπέδων εκδηλώθηκαν και στο επίμαχο ζήτημα της συμφωνίας τελωνειακής σύνδεσης Ε.Ε. - Ουκρανίας, η οποία επικυρώθηκε την περασμένη Τρίτη. Νωρίτερα, ο Ποροσένκο, με τη στήριξη της Γερμανίας, είχε προχωρήσει σε μια σημαντική υποχώρηση έναντι της Μόσχας, αναστέλλοντας την εφαρμογή της συμφωνίας μέχρι την 1η Ιανουαρίου 2016 (χρονικό διάστημα το οποίο, με τα σημερινά πολιτικά δεδομένα, μπορεί να θεωρηθεί πρακτικό ισοδύναμο της αιωνιότητας). Οπαδοί του Γιάτσενιουκ κατηγόρησαν τον Ποροσένκο για ενδοτισμό, ο υφυπουργός Εξωτερικών παραιτήθηκε και ο αντικυβερνήτης του Δνειπεροπετρόφσκ τον απείλησε ότι θα έχει την τύχη του φιλορώσου προκατόχου του, Βίκτορ Γιανουκόβιτς.

 

Σε πείσμα όλων αυτών, ο Ποροσένκο πραγματοποίησε ένα μεγάλο βήμα συμβιβασμού με τους αυτονομιστές και το Κρεμλίνο. Με εισήγησή του, το ουκρανικό Κοινοβούλιο ενέκρινε κεκλεισμένων των θυρών, την περασμένη Τρίτη, νόμο που θεσπίζει «ειδικό καθεστώς» αυτονομίας στο Ντονέτσκ και το Λουγκάνσκ. Οι δύο περιοχές που βρίσκονται υπό τον έλεγχο των ρωσόφωνων ανταρτών θα εκλέξουν τις δικές τους, αυτόνομες από το Κίεβο, διοικήσεις στις 9 Δεκεμβρίου, θα δημιουργήσουν τη δική τους αστυνομία και θα ορίζουν οι ίδιες τους δικαστές τους. Παράλληλα, προσφέρεται αμνηστία σε όσους συμμετείχαν στην ένοπλη εξέγερση και κατοχυρώνεται η δυνατότητα του Ντονέτσκ και του Λουγκάνσκ «να ενισχύσουν και να εμβαθύνουν» τις σχέσεις τους με τη γειτονική Ρωσία.

 

Προβλέψιμα, η κίνηση αυτή του Ποροσένκο τον μετέτρεψε σε αλεξικέραυνο βίαιων επιθέσεων. «Θεωρώ απολύτως εσφαλμένο να ψηφίζουμε υπέρ της συνθηκολόγησης υπό το βάρος μεγάλων απωλειών στο πεδίο της μάχης», δήλωσε ο ηγέτης του ακροδεξιού κόμματος «Ελευθερία», Ολέγκ Τιαγκνιμπόκ. Δεν αποκλείεται και ο επόμενος χειμώνας να αποδειχθεί θερμός για το Κίεβο...

 

• Εξι ρωσικά πολεμικά αεροσκάφη –ανάμεσα στα οποία και βομβαρδιστικά μεγάλου βεληνεκούς– αναχαίτισε η πολεμική αεροπορία του Καναδά και των ΗΠΑ πάνω από τη δυτική ακτή της Αλάσκας. Τα ρωσικά αεροσκάφη δεν εισήλθαν στον εναέριο χώρο των ΗΠΑ ή του Καναδά, αλλά στη Ζώνη Αναγνώρισης Αεράμυνας, που εκτείνεται 321 χλμ. από την ακτογραμμή.

 

 

Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή την Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου 2014.

 

 

Σελίδα 164 από 169

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.