Ψυχρά φασιστικά ρεύματα, του Θανάση Σκαμνάκη

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο, 02 Οκτωβρίου 2021 18:01 Συντάκτης:
Βαθμολογήστε το άρθρο
(2 ψήφοι)
Ψυχρά φασιστικά ρεύματα, του Θανάση Σκαμνάκη

 

Ακόμα δεν ξέρουμε αν μπαίνει ο χειμώνας, κάτι ριπές ψυχρών ρευμάτων αισθανόμαστε στην πλάτη μας, κλείσαμε και τα παράθυρα το βράδυ, αλλά ήδη ριπές ψυχρών και θερμών αέριων ανθρώπινων μαζών δίνουν στην ατμόσφαιρα τη θερμοκρασία, και πιθανόν την ανατριχίλα, της εποχής. Τα θερμά ρεύματα ήρθαν από την πλευρά των εργαζομένων της efood και εν συνεχεία από τους καθηγητές και δασκάλους που αρνούνται μαζικά να υπoκύψουν στο κυβερνητικό σχέδιο υποβάθμισης της δημόσιας παιδείας. Τα ψυχρά ρεύματα και η ανατριχίλα έρχονται από επί το πλείστον από το βορρά, όπως συχνά τα τελευταία χρόνια, και μάλιστα από τις δυτικές εργατικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης.

 

Κάποια θερμά, κάποια ψυχρά, παράγεται μια μέση θερμοκρασία που κάνει την ατμόσφαιρα εύκρατη, όπως διαμορφώνεται το μεσογειακό κλίμα, καλό είναι να υπολογίσουμε με μια μεγαλύτερη ακρίβεια και συνέπεια τι είναι εκείνο που γεννάει και αναπτύσσει τα φασιστικά ρεύματα, με οποιαδήποτε μορφή, ιδιαίτερα (αυτό το ιδιαίτερα είναι το πιο συγκλονιστικό) σε εργατικά και νεανικά στρώματα.

 

Η εικόνα ίσως είναι πολύ εκφραστική για όσους θέλουν να την δουν. Έξω από το ΕΠΑΛ της Σταυρούπολης είναι συγκεντρωμένοι φοιτητές, αριστεροί, αντιφασίστες, δηλαδή εκείνοι που κατά τεκμήριο – ακόμη κι αν η κρίση έχει αλλάξει θεαματικά τα δεδομένα – έχουν καλύτερη μορφωτική και κοινωνική προέλευση και καλύτερες προοπτικές επαγγελματικής πορείας. Μέσα στο ΕΠΑΛ είναι μαθητές, με εργατικές φάτσες και χωρίς ευοίωνες προοπτικές.

Δηλαδή εκεί που βρίσκεται η καρδιά της νεανικής εργατικής οργής και εξέγερσης, έχει απλώσει ρίζες το φασιστικό ερπετό. Εκεί που άλλοτε κυριαρχούσε, τουλάχιστον στο ενεργό κίνημα, η κομμουνιστική συνείδηση, τώρα απλώνει ρίζες το αντίθετο.

 

Υπάρχει  μια εμφανής μαύρη γραμμή που συνδέει (με διαφορετικούς τρόπους και επίπεδα) τους «Μακεδονία ξακουστή», τους ανεμβολίαστους, τις παραθρησκευτικές οργανώσεις, το παρακράτος, το ίδιο το κράτος, με το νεοφασιστικό ρεύμα. Και δεν μπορούμε να παραλείψουμε πράξεις και λόγους, που παράγει το κυρίαρχο σύστημα σε ποικίλες μορφές όπως η εισήγηση της εισαγγελέα εφετών να αποφυλακιστούν κατάδικοι της Χρυσής Αυγής διότι «η απόφαση του δικαστηρίου είναι έωλη», οι εκδηλώσεις μίσους στο Γράμμο της Ένωσης Αποστράτων και η μήνυση της κατά του Νίκου Μπογιόπουλου, η απόφαση για την ευνοϊκή μεταφορά τριών χρυσαυγιτών σε αγροτικές φυλακές, οι δηλώσεις των κυβερνητικών στελεχών που βάζουν ίσα το νεοφασισμό με την Αριστερά, τα δύο άκρα, τις δηλώσεις μίσους ιεραρχών και τις πράξεις μίσους της κυβέρνησης κατά των μεταναστών και των προσφύγων, και άλλα πολλά, που δείχνουν όχι απλώς πως όλες τις εκδηλώσεις συνδέει μια μαύρη γραμμή, αλλά πως επίσης εκπορεύονται από κάποια εν πολλοίς ενιαία κέντρα.    

 

Μπορούμε να μιλάμε, φυσικά για όλα αυτά, και δεν πρέπει να πάψουμε να μιλάμε, αλλά αυτό δεν θα μειώσει την ανάγκη να μιλήσουμε για τις βαθύτερες κοινωνικές και πολιτικές αιτίες που κάνουν αυτά τα τμήματα της νεολαίας ευεπίφορα σε ιδέες εχθρικές προς την εργατική τους θέση και προς την κοινωνική τους προοπτική.

Να μιλήσουμε για το λόγο που παράγει η Αριστερά στο σύνολό της. Και την ευθύνη της.  

 

Είναι ένα ερώτημα που θέτει και προσπαθεί να απαντήσει ο Ντιντιέ Εριμπόν, στο βιβλίο του Επιστροφή στη Ρενς:

 

«Τι έγινε και τόσοι άνθρωποι, αυτοί που με τις αυθόρμητες αντιδράσεις τους εξέφραζαν βαθιά αηδία για τα πρόσωπα που έβλεπαν ως ταξικούς εχθρούς και που τους άρεσε να τα χλευάζουν όταν εμφανίζονταν στην τηλεόραση –παράδοξος αλλά αποτελεσματικός τρόπος να διατρανώνει κανείς τα πιστεύω του   και την αντίληψη που έχει για τον εαυτό του -, τι έγινε λοιπόν και άρχισαν να ψηφίζουν Εθνικό Μέτωπο;»

 

«Ποιος φταίει που η σημασία ενός τόσο δυνατού και συγκροτημένου ΄΄εμείς΄΄ άλλαξε τόσο πολύ, ώστε να δηλώνει ΄΄τους Γάλλους΄΄ σε αντιδιαστολή με τους ΄΄ξένους΄΄ - αντί να δηλώνει τους ΄΄εργάτες΄΄ σε αντιδιαστολή με τους ΄΄αστούς΄΄;»

 

Και μετά από μια ενδιαφέρουσα παράθεση πολλών σχημάτων και διαπιστώσεων καταλήγει:

 «Πρέπει να ληφθούν υπόψη πολλοί παράγοντες: η διεθνής και τοπική οικονομική κατάσταση, ασφαλώς, οι μετασχηματισμοί της εργασίας και τα είδη των σχέσεων μεταξύ των ατόμων που οι μετασχηματισμοί αυτοί θεμελιώνουν ή καταλύουν, όπως επίσης – και θα τολμούσα να πω: κυρίως – ο τρόπος με τον οποίο οι διάφοροι πολιτικοί λόγοι, οι κατηγορίες λόγου, επιδρούν στη διαμόρφωση της πολιτικής υποκειμενικοποίησης. Τα πολιτικά κόμματα (σ.σ. εννοεί της Αριστεράς) παίζουν σημαντικό – αν όχι θεμελιώδη – ρόλο στην εν λόγω διαδικασία, διότι μέσω αυτών μπορούν να μιλήσουν όσοι διαφορετικά δεν θα είχαν φωνή: μέσω των εκπροσώπων που μιλούν γι’ αυτούς, δηλαδή υπέρ τους, αλλά και εξ ονόματός τους. Ο ρόλος τους είναι θεμελιώδης, επίσης, διότι ο οργανωμένος λόγος παράγει τις αντιληπτικές κατηγορίες, τους τρόπους με τους οποίους προσλαμβάνουμε τον εαυτό μας ως πολιτικό υποκείμενο και καθορίζει την αντίληψη που διαμορφώνουμε για τα ΄΄συμφέροντά΄΄ μας…  Όταν η Αριστερά αποδεικνύεται ανίκανη να οργανωθεί ως χώρος και χωνευτήρι όπου διαμορφώνονται τα νέα ερωτήματα και επενδύονται οι επιθυμίες και οι δυνάμεις, τότε θα τις αναδεχθεί και θα τις προσελκύσει η Δεξιά και η Ακροδεξιά».

 

Γι’ αυτό σου λέω: «μην τρέχεις ποτέ να ρωτήσεις για ποιον χτυπά η καμπάνα». Ακούμε άραγε; 

 

 

Αναγνώστηκε 878 φορές
ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΚΑΜΝΑΚΗΣ

Κάντε κλικ στο όνομα του αρθρογράφου για να διαβάσετε όλα τα άρθρα του.

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.