ΠΟΛΙΤΙΚΗ

 

 

 

Κάλεσμα σε πανελλαδική συνέλευση για τη συγκρότηση Πολιτικής Κίνησης στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ την Κυριακή 25 Φλεβάρη, 11.00 π.μ., Γραφεία ΔΟΕ, Ξενοφώντος 15 Α, Αθήνα

 

Περπατάμε τον 9ο χρόνο από τη συγκρότηση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τον 8ο του μνημονιακού ολέθρου στον τόπο μας. Στα χρόνια που πέρασαν πορευτήκαμε στους δρόμους της μεγάλης και πολύμορφης αντιμνημονιακής μάχης του 2010-2012. Βρεθήκαμε στην  απότομη και καθοριστική κοινωνική και πολιτική στροφή στην Ελλάδα, στην  ιστορική συγκυρία που σημαδεύτηκε από τη λαϊκή νίκη του «Όχι» στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 και το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα εναντίον του.

 

Ζήσαμε την ολοκληρωτική προσχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ στο αστικό ευρωμνημονιακό στρατόπεδο. Βιώσαμε την κάμψη του αριστερόστροφου, αντιμνημονιακού ριζοσπαστισμού της ελπιδοφόρας πενταετίας 2010 – 2015, την αδυναμία της αντικαπιταλιστικής και μαχόμενης Αριστεράς και του εργατικού κινήματος να αποτρέψει αυτή την ήττα ή, τουλάχιστον, να μειώσει τις βαθιές συνέπειές της, και να βάλει τα θεμέλια για μια «ολική επαναφορά» του εργατικού κινήματος στο κοντινό μέλλον.

 

Στα 3 χρόνια της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, οι λαϊκοί αγώνες δεν έλειψαν, δεν κατόρθωσαν όμως να αναμετρηθούν στα ίσια με την καταστροφική μνημονιακή πολιτική που συνεχίζεται. Κι ενώ όλοι και όλες ξέρουν ότι οι «μεταμνημονιακές» και «αναπτυξιακές» υποσχέσεις της κυβέρνησης δεν είναι παρά ισόβια καταδίκη στη φυλακή του χρέους, της ΕΕ και του ευρώ, η ελπίδα για μια διαφορετική πορεία μέσα από μια νέα άνοιξη των αγώνων, φαντάζει χαμένη. Η Αριστερά, στο σύνολό της, από το ΚΚΕ και τη ΛΑΕ μέχρι την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τις υπόλοιπες εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις, στέκει κατακερματισμένη, στάσιμη, αδυνατώντας να εμπνεύσει και στρατεύσει νέες δυνάμεις στην υπόθεση της ανατροπής.

 

Σημαντικό τμήμα του αγωνιστικού δυναμικού, που προσέγγισε την οργανωμένη πάλη όλα αυτά τα χρόνια, αποτραβιέται προς αδιέξοδους ατομικούς δρόμους. Όλες οι εκφράσεις της Αριστεράς δεν αποτελούν ελκυστικές, δημιουργικές και συντροφικές συλλογικότητες αγώνα. Η ιστορική ήττα θα συντελεστεί αν δε δοθεί διέξοδος και όραμα στο μεγάλο δυναμικό αγώνα και αριστερής αναζήτησης και κυριαρχήσει τελεσίδικα η απογοήτευση και η αποστράτευση.

 

Θεωρούμε ότι το ρήγμα στην κοινωνία παραμένει ανοιχτό και χρειάζονται άμεσα βήματα για την ανασυγκρότηση του κοινωνικού και πολιτικού μπλοκ της ρήξης και της ανατροπής. Η άρνηση αυτής της συζήτησης στην ουσία κλείνει τα μάτια μπροστά στους τεράστιους κινδύνους που ανοίγονται μπροστά μας. Τα σύννεφα του πολέμου και των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών πυκνώνουν στην ευρύτερη περιοχή, ενώ με όλο και πιο επικίνδυνο τρόπο εμπλέκεται και η χώρα μας, πλήρως ευθυγραμμισμένη στον ιμπεριαλιστικό άξονα των ΗΠΑ. Η όξυνση του ανταγωνισμού με την Τουρκία δεν προμηνύει τίποτα καλό για τους λαούς της περιοχής. Οι πρόσφατες εξελίξεις με το «Μακεδονικό» αναδεικνύουν τον κίνδυνο μια σοβαρής ακροδεξιάς, εθνικιστικής, αντιδημοκρατικής στροφής πάνω στην οποία προσπαθεί να αναβαπτιστεί και η φασιστική Χρυσή Αυγή. Δε μας μένει άλλος χρόνος. Η αντεπίθεση του κινήματος για τη συγκρότηση μιας αριστερής, εργατικής, αντιιμπεριαλιστικής αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση, την ΕΕ και το ΔΝΤ είναι το πρώτιστο καθήκον.

 

Με αυτό το τεράστιο καθήκον πρέπει να αναμετρηθεί η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην επικείμενη συνδιάσκεψή της.

 

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτέλεσε το πιο ελπιδοφόρο εγχείρημα συνένωσης της αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής Αριστεράς. Με τον ενωτικό και μετωπικό χαρακτήρα της, με το αντικαπιταλιστικό μεταβατικό πρόγραμμά της, συνδέθηκε με ευρύτερες μάζες εργαζόμενων και διανόησης, συγκίνησε ειδικά τη νεολαία, έδωσε ριζοσπαστικές απαντήσεις στη δομική καπιταλιστική κρίση και νέα πνοή στην επαγγελία μιας σύγχρονης επαναστατικής στρατηγικής. Συνέβαλε στους εργατικούς αγώνες, επηρέασε την «άλλη Αριστερά», μετατράπηκε η ίδια σε ένα μικρό μεν, αλλά υπαρκτό και «αναγνωρίσιμο» πλέον, κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα.

 

Όμως, τόσο στην «εξεγερτική» φάση του 2010 – 12, όσο και, πολύ περισσότερο, μετά την στροφή του 2015, εκφράστηκαν με οξύτητα και οι δομικές ανεπάρκειές της. Οι δυο πυλώνες που πάνω τους στηρίχτηκε, το μεταβατικό πρόγραμμα και η μετωπική πολιτική έμειναν κενό γράμμα στα κείμενα. Αποτέλεσμα ήταν η αδυναμία να συνδεθεί με τους κοινωνικούς τεκτονικούς σεισμούς. Εκατομμύρια έφυγαν από τον δικομματισμό – κυρίως από το ΠΑΣΟΚ- αρχικά, χιλιάδες από τον ΣΥΡΙΖΑ αργότερα. Δεκάδες συλλογικότητες. Κι όμως, παρά τις διακηρύξεις, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δε συνδέθηκε με όλη αυτήν τη σεισμική κίνηση.

 

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αυτή τη στιγμή, βρίσκεται περισσότερο από ποτέ πίσω. Πίσω από τις ανάγκες μιας ενωτικής δράσης στο δρόμο. Πίσω από τις ανάγκες ενός συντροφικού πολιτισμού της γόνιμης συζήτησης. Πίσω από τις ανάγκες μιας  μετωπικής ανασυγκρότησης του κινήματος. Πίσω από τις ανάγκες μιας σύγχρονης πολιτικής συμμαχιών και μιας νέας συσπείρωσης αντικαπιταλιστικών και αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

 

Παρά τις αδυναμίες αυτές, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έχει φθαρεί συνολικά στα μάτια των αγωνιζόμενων κομματιών της κοινωνίας. Έχει κατοχυρώσει μια θέση τόσο για την αγωνιστική της στάση, όσο και για τους χιλιάδες πρωτοπόρους αγωνιστές και αγωνίστριες που συσπειρώνει ακόμα και σήμερα. Όμως βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι, καθώς είναι η στιγμή που απαιτείται από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να αναλάβει τις αναγκαίες πρωτοβουλίες που τις αντιστοιχούν.

 

Σήμερα, σειρά ολόκληρη άμεσων και ιστορικών αναγκών επιτάσσουν  την υπέρβασή, «προς τα πάνω και ενωτικά», της σημερινής κατάστασης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά και όλων των οργανώσεων και μετώπων της μαχόμενης αριστεράς. Επιτάσσουν τη θετική αναγέννηση και τον προωθητικό μετασχηματισμό των σχημάτων και των συλλογικοτήτων μας σε μια πορεία που θα συνδιαμορφώσουμε αναμεταξύ μας αλλά και με συντρόφους και ρεύματα που έχουν κοινούς προβληματισμούς και αγωνίες, που μας συνδέουν κοινοί αγώνες. Για τη συνάντηση με το μεγάλο, διάσπαρτο εργατικό και νεολαιίστικο δυναμικό των μαχόμενων δυνάμεων, μέσα στους  κοινωνικούς και πολιτικούς, εγχώριους και διεθνείς κλονισμούς που είναι μπροστά μας. Για να μπουν οι βάσεις για το μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο των μαχόμενων αριστερών δυνάμεων που θα βάλει στη ζωή και θα διεκδικήσει την υλοποίηση του μεταβατικού προγράμματος, για την αντικαπιταλιστική ανατροπή.

 

Αυτήν την πρόκληση επιχειρούμε να απαντήσουμε ως ΕΠΠΔ, πρωτοβουλία που συγκροτήθηκε από ανένταχτους αγωνιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΤΟ 2015, κάνοντας πρώτοι και πρώτες το βήμα της υπέρβασης του εαυτού μας, της συνάντησης με συλλογικότητες και με συντρόφους και συντρόφισσες από τον χώρο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ευρύτερα της μαχόμενης αντικαπιταλιστικής, κομμουνιστικής Αριστεράς. Προχωρούμε στη συγκρότηση ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ που θα συμμετέχει στο μέτωπο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θα επιχειρήσει να συμβάλλει στην αναγέννησή της μέσα από την υπέρβαση.

 

Καλούμε κάθε δύναμη, κάθε σύντροφο και συντρόφισσα που μοιράζεται τους ίδιους προβληματισμούς και τις ίδιες αγωνίες στην Πανελλαδική, ανοιχτή συνέλευση για τη συγκρότηση της Κίνησης αυτής, την Κυριακή 25 Φλεβάρη, 11.00 π. μ., Γραφεία ΔΟΕ, Ξενοφώντος 15 Α, Αθήνα.

 

Ενωτική Πρωτοβουλία Παρέμβασης και Διαλόγου

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018 11:49 Συντάκτης:

 

 

 

Το κείμενο που ακολουθεί στηρίζεται σε τοποθέτηση που έγινε στο πλαίσιο εκδήλωσης για τα εθνικά θέματα, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 2018 στην Αθήνα. Διοργανωτής ήταν η Πρωτοβουλία 14 Μάη, που κινείται στο σοσιαλιστικό χώρο.

 

Στην εκδήλωση επιπλέον μίλησαν οι εξής:

 

·       Κωνσταντακόπουλος Δημήτρης, δημοσιογράφος, συγγραφέας, συντονιστής της Πρωτοβουλίας των Δελφών για την Υπεράσπιση της Δημοκρατίας.

 

·       Λυγερός Σταύρος, δημοσιογράφος SLpress.gr

 

·       Παπαγιαννόπουλος Γιώργος, αρχιτέκτων-συγγραφέας, εκ μέρους της «Πρωτοβουλίας 14ης Μάη»

 

·       Χαραλαμπίδης Μιχάλης, κοινωνιολόγος

 

Την συζήτηση συντόνισε ο Άρης Χατζησαββίδης, δημοτικός σύμβουλος Νέας Ιωνίας.

 

Εδώ μπορείτε να παρακολουθήσετε όλες τις ομιλίες.

 

 

 

Τρία ερωτήματα τίθενται προς απάντηση, κατά την άποψή μου, με αφορμή την προσπάθεια επίλυσης της εκκρεμότητας της ονομασίας της ΠΓΔΜ και τη διαπάλη που είναι σε εξέλιξη. Το πρώτο ερώτημα σχετίζεται με τις ηγεμονικές δυνάμεις του σύγχρονου κεφαλαίου, το δεύτερο ερώτημα σχετίζεται με τις προοπτικές και το τρίτο ερώτημα αφορά στη στάση της Αριστεράς.

 

Σχετικά με τα κίνητρα και τις δυνάμεις που ηγούνται σήμερα της προσπάθειας επίλυσης του ονόματος της γειτονικής χώρας, σε άμεσο επίπεδο παρατηρούμε ότι πρόκειται για μια προσπάθεια των ΗΠΑ να διευθετήσουν προς όφελός τους όσες εκκρεμότητες έμειναν άλυτες στα Βαλκάνια. Μεταξύ άλλων να εντάξουν και την ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ έτσι ώστε να περιθωριοποιηθούν πολιτικοί και κόμματα που στέκονται φιλικά απέναντι στη Ρωσία.

 

Αυτή η προσπάθεια εντάσσεται σε μια πολύ ευρύτερη επιχείρηση των ΗΠΑ να ελέγξουν πλήρως τη Μέση Ανατολή, την ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια. Εκτελεστικό τους όργανο σε αυτή την προσπάθεια είναι το σιωνιστικό κράτος. Επομένως, η κυβέρνηση του Αλ. Τσίπρα, δεν είναι υπόλογη μόνο για την διευκόλυνση που κάνει στο ΝΑΤΟ βοηθώντας την ένταξη της ΠΓΔΜ, ενώ μια αριστερή κυβέρνηση θα έπρεπε να μάχεται για την έξοδο από το ΝΑΤΟ και τη διάλυση του φιλοπόλεμου συνασπισμού. Αλ. Τσίπρας, Π. Καμμένος και Ν. Κοτζιάς, μαζί με την κυπριακή πολιτική ηγεσία, είναι επίσης υπόλογοι γιατί δίνουν ευρωπαϊκή διέξοδο στο Ισραήλ. Γιατί νομιμοποιούν τα καθημερινά εγκλήματα πολέμου εναντίον ενός άμαχου λαού, των ηρωικών Παλαιστινίων. Είναι επίσης υπόλογοι γιατί νομιμοποιούν τη χούντα του Σίσι στην Αίγυπτο που τα χέρια της στάζουν ακόμη από το αίμα των αγωνιστών της Αραβικής Άνοιξης.

 

Όσοι δε, έμπλεοι κυνισμού, αντιτείνουν τα πιθανά οικονομικά οφέλη που θα αποκομίσει η Ελλάδα, ή έστω η άρχουσα τάξη της, από τη συμμαχία με το Ισραήλ θα άξιζε να μνημονεύσουν έστω μια χώρα η οποία ωφελήθηκε από τη συμμαχία της με το σιωνισμό. Επίσης, να δουν όσα υπομένουν τώρα οι Κούρδοι που επέλεξαν να συμμαχήσουν με τους Αμερικάνους και το Ισραήλ για να αποκτήσουν έτσι πατρίδα. Στο έλεος των Τούρκων τους έχουν αφήσει και οι Ισραηλινοί και οι Αμερικάνοι! Στο ενδεχόμενο μια ελληνοτουρκικής κρίσης γιατί πιστεύει κάποιος ότι θα συμπεριφερθούν διαφορετικά απέναντι στους Έλληνες;

 

Το δεύτερο ερώτημα αφορά στην κατεύθυνση που οδηγεί αυτή η δυναμική ήδη ξεδιπλώνεται.

 

Η αναζωπύρωση όλων των εν υπνώσει θερμών μετώπων της τελευταίας 20ετίας, από τη Βόρεια Κορέα μέχρι την Υεμένη, οδηγεί ξεκάθαρα σε πόλεμο. Τα αυτοτελή συμφέροντα της πολεμικής βιομηχανίας, η πίεση που δέχονται οι ΗΠΑ από τη ραγδαία οικονομική άνοδο Ρωσίας και Κίνας και η ανυπαρξία ενός απειλητικού εσωτερικού εχθρού που θα διεκδικεί μαχητικά το «ταπεινό» δικαίωμα στην ειρήνη, μαζί με το δικαίωμα στη δουλειά και το μισθό έχουν δημιουργήσει τους όρους για ένα νέο αιματηρό πόλεμο. Διανοούμενοι και δυνάμεις της Αριστεράς υποτιμούν τον κίνδυνο, μαγεμένοι από το φιλελεύθερο ιδεώδες όπως συμπυκνώθηκε στη διατύπωση του Φρίντμαν ότι όποια κράτη κάνουν εμπόριο δεν κάνουν πόλεμο.

 

Η ιστορία μας διδάσκει ότι κανένας πόλεμος δεν ξεδιπλώθηκε χωρίς την απαραίτητη ιδεολογική προεργασία. Το σύνθημα του Τραμπ «η Αμερική πρώτα» αποσκοπεί να διευρύνει τη λαϊκή του βάση και να εμφανίσει την Αμερική ως αμυνόμενη, επομένως, δικαιούμενη να αντεπιτεθεί: απέναντι σε μια Β. Κορέα που υποτίθεται απειλεί τις ΗΠΑ με πυρηνικά, απέναντι στο Ιράν που υποτίθεται κι αυτό απειλεί το Ισραήλ με πυρηνικά, κ.λπ.

 

Εδώ όμως υπάρχει και κάτι πιο βαθύ. Ο Τραμπισμός αποδεικνύεται ένα πολύ ευρύτερο ιδεολογικό ρεύμα. Ας σκεφτούμε τις αναλογίες μεταξύ της απόφασης του αμερικανού προέδρου να αποχωρήσει από τη συμφωνία του Ειρηνικού και να αναθεωρήσει τη ΝAFTA, με την ανακοίνωση από την ίδια τη Μέρκελ πέρυσι τον Μάιο στη Ρώμη της Ευρώπης των πολλών ταχυτήτων. Η άκρα Δεξιά στις ΗΠΑ αυξάνει την ιδεολογική της επιρροή μαζί με την άκρα Δεξιά στη Γαλλία, τη Φινλανδία, την Αυστρία, κοκ. Πιστεύω δηλαδή, όπως διατυπώσαμε και στο συλλογικό κείμενο με τίτλο «Για το παρόν και το μέλλον της Αριστεράς», πώς είμαστε μάρτυρες μιας τομής ανάλογου βάθους με εκείνη που σημειώθηκε την επομένη της κρίσης του ’70 με την άνοδο των Ρέιγκαν και Θάτσερ.

 

Αξίζει δε να παρατηρήσουμε ότι πλέον ο κυρίαρχος ακροδεξιός λόγος αποφεύγει λεκτικές ακρότητες. Επίσης, επενδύει στο κοινωνικό ζήτημα.

 

Κατά συνέπεια, ερχόμενοι στην Ελλάδα, παρεμπίπτουσες καταγγελίες των ιδιωτικοποιήσεων και των Μνημονίων από μερικούς ομιλητές των δύο συλλαλητηρίων στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα δεν αναιρούν το γεγονός ότι η ηγεμονία ανήκε στην άκρα δεξιά και τον εθνικισμό, όπως έδειξε ο εμπρησμός της κατάληψης ενός διατηρητέου κτιρίου στη Θεσσαλονίκη που ήταν η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη πολιτικού βιβλίου στην πόλη υπό τα συνθήματα «αναρχικοί και μπολσεβίκοι αυτή τη γη δε σας ανήκει». Ωστόσο, δεν υποστηρίζω ότι οι συμμετέχοντες στα δύο συλλαλητήρια ήταν ακροδεξιοί και εθνικιστές. Όπως ακριβώς όσοι πήραν μέρος στη συγκέντρωση που προηγήθηκε του δημοψηφίσματος τον Ιούλιο του 2015 δεν ήταν αριστεροί, αλλά στη συγκέντρωση υπήρχε μια πεντακάθαρη αριστερή ηγεμονία, έτσι κι όσοι συμμετείχαν στα δύο συλλαλητήρια δεν ήταν εθνικιστές και ακροδεξιοί, ενώ τα συλλαλητήρια είχαν μια πεντακάθαρη εθνικιστική κι ακροδεξιά ηγεμονία.

 

Το σημαντικότερο στοιχείο για να αποτιμήσουμε τα συλλαλητήρια είναι ωστόσο το κεντρικό τους αίτημα: Να μην υπάρχει στη νέα ονομασία της ΠΓΔΜ, η λέξη Μακεδονία. Εδώ ας κρατήσουμε την ιδεολογική στροφή. Το 1992 μόνο η κομμουνιστική Αριστερά αντιτάχθηκε στη θέση των πολιτικών αρχηγών που κατέληγε «η Μακεδονία είναι μία κι είναι ελληνική» και στα εθνικιστικά συλλαλητήρια. Το 2008 υπό τον Κ. Καραμανλή έγινε δεκτή grosso modo η γραμμή της κομμουνιστικής Αριστεράς. Και σήμερα, τα συλλαλητήρια επιστρέφουν υιοθετώντας τη γραμμή των πολιτικών αρχηγών του 1992. Αν αυτό δεν είναι οπισθοδρόμηση τότε τι είναι;

 

Αντιτείνουν πολλοί τις δημοσκοπήσεις που δίνουν συντριπτικά ποσοστά στο αίτημα «καμιά χρήση της λέξης Μακεδονία». Προτείνω να το προσπεράσουμε και να θυμηθούμε ότι κι όσοι διαφωνούσαμε με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 ήμασταν μειοψηφία. Μειοψηφία επίσης ήμασταν κι όσοι χαρακτηρίζαμε απάτη την άνοδο του χρηματιστηρίου το 1999. Ερχόμενοι στο σήμερα ας κρατήσουμε το γεγονός ότι ένα τμήμα της Μακεδονίας είναι στα γεωγραφικά όρια της ΠΓΔΜ. Επομένως είναι δικαίωμά τους η σύνθετη ονομασία, με γεωγραφικό προσδιορισμό όπως υποχρέωσή τους είναι η παραίτηση από κάθε αλυτρωτισμό. Κάτι που οφείλει, εννοείται, να κάνει κι η ελληνική πλευρά.

 

Περνάω έτσι στο μεγάλο θέμα για τη στάση της Αριστεράς, απέναντι σε αυτές τις εξελίξεις.

 

Πρέπει να αναγνωρίσουμε, κι αυτό όχι χάριν ευκολίας καθώς ξεχειλίζουν τα παραδείγματα από το απώτερο και πρόσφατο παρελθόν, ότι η Αριστερά τείνει σε δύο άκρα. Το ένα άκρο να υποτάσσεται στα πατριωτικά μέτωπα, αφήνοντας στον προθάλαμο, παραπέμποντας δηλαδή στις ελληνικές καλένδες, τις στρατηγικές της επιδιώξεις για κατάργηση της εκμετάλλευσης. Στο υπόβαθρο έχει τη θεωρία της «Ψωροκώσταινας». Το άλλο άκρο είναι να αποστρέφεται κάθε συζήτηση περί εθνικού, θεωρώντας το ιδεολογική κατασκευή, ψευδή συνείδηση, ενώ επιδεικνύει μια απίστευτη ανοχή στον εθνικισμό του γείτονα. Ως ιδεολογικό υπόβαθρο έχει τη θεωρία ότι η Ελλάδα είναι ιμπεριαλιστική δύναμη και ιδεολογικά δάνεια από τον κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου. Έτσι είδαμε τον αντιεθνικισμό να γίνεται θεραπαινίδα των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στα Βαλκάνια την εποχή της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας. Κι αν με αυτό το πλήρως ενσωματωμένο ρεύμα, εντός κυρίως της ευρωπαϊκής Αριστεράς, ξεμπερδεύουμε εύκολα, δε συμβαίνει το ίδιο με εκείνο το ρεύμα που υπό τις καλύτερες προθέσεις καταγγέλλει τον αριστερό πατριωτισμό, στο όνομα μιας ταξικής πάλης που εξελίσσεται σε συνθήκες εργαστηρίου.

 

Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε, ως ελαφρυντικό για την υποτίμηση των εθνικών ζητημάτων από την Αριστερά τον ετεροπροσδιορισμό της από μια στρατηγική φιλοδοξία που εξέθρεψε η αστική τάξη επιζητώντας την κυριαρχία στα Βαλκάνια. Στόχος που όχι απλώς ουδέποτε υλοποιήθηκε, αλλά ήταν αδύνατο και να υλοποιηθεί, καθώς η ελληνική αστική τάξη θα έπρεπε να υποσκελίσει τη Γερμανία, την Ιταλία, ακόμη και τις ΗΠΑ.

 

Αυτό το ρεύμα έφτασε στο αποκορύφωμά του τα χρόνια των μνημονίων όταν απέρριπτε ως ιδεολογική υποχώρηση κάθε συζήτηση για οικονομική κατοχή ή υποτέλεια. Η αστική τάξη δίπλωσε τις σημαίες των υπέρμετρων φιλοδοξιών της, αλλά η Αριστερά το αντιλήφθηκε τελευταία… Έτσι, μεταξύ πολλών άλλων,

 

·       Οι βουλευτές ψήφιζαν νόμους που δεν προλάβαιναν καν να τους φυλλομετρήσουν,

 

·       εκδίδονται ελληνικά ομόλογα υπαγόμενα σε δίκαιο άλλου κράτους,

 

·       η κυβέρνηση έχει ψηφίσει νόμο ότι δε θα νομοθετεί χωρίς την άδεια και τη σύμφωνη γνώμη των δανειστών,

 

·       έφεραν σε πέρας την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους κάποια γκρίζα κουστούμια από τις σουίτες του ξενοδοχείου Μεγάλη Βρετάνια που δε μάθουμε ποτέ το όνομά τους,

 

·       έγινε ιδεολογία η αρχή πώς η απώλεια της δημοσιονομικής κυριαρχίας επιφέρει αυτόματα και την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας,

 

και παρόλα αυτά η Αριστερά (που είμαι σίγουρος πως ούτε κι αυτή είχε διαβάσει τα Μνημόνια) έριχνε στο πυρ το εξώτερον κάθε διατύπωση αιτημάτων εθνικής ανεξαρτησίας.

 

Κατ’ αυτό τον τρόπο, διέρρηξε τους δεσμούς της σε μια κρίσιμη ιστορική στιγμή με τη λαϊκή πλειοψηφία που διατηρεί αυξημένη ευαισθησία απέναντι σε ζητήματα εθνικής κυριαρχίας.

 

Μόνο τυχαίο δεν είναι που η εγκληματική συμμορία της Χρυσής Αυγής η οποία δολοφόνησε το Φύσσα, τον Λουκμάν και τόσους άλλους, έχτισε το αντιμνημονιακό της προφίλ με τη βοήθεια πάντα των ΜΜΕ, ποντάροντας σε θολά συνθήματα κατά των ξένων δανειστών. Καλλιέργησε το έδαφος που έκρινε άγονο η Αριστερά…

 

Κατά συνέπεια όσο η Αριστερά αντιμετωπίζει αφ’ υψηλού τα εθνικά ζητήματα όχι μόνο απομακρύνεται από το λαό, αλλά επίσης αδυνατεί να δημιουργήσει δύο πέρα για πέρα αναγκαία αναχώματα: Το πρώτο είναι στην νέα πολεμική εκστρατεία του ιμπεριαλισμού που είναι προ των πυλών. Και το δεύτερο είναι ενάντια στην οικονομική επιβολή των δανειστών, της ΕΕ, του διεθνούς κεφαλαίου που συνειδητά και σχεδιασμένα δημιουργεί δημοκρατικά στεγανά (βλέπε Τράπεζα Ελλάδας, Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων κ.α.) υπό την έγκριση και πλήρη ανοχή της ελληνικής αστικής τάξης μεταφέροντας τα κέντρα αποφάσεων μακριά από τον κυρίαρχο λαό. Σε αυτό το πλαίσιο η διεκδίκηση της εθνικής κυριαρχίας αφορά επιπλέον το ποιος και πόσο νόμισμα εκδίδει, από πού έρχονται και που πάνε τα δημόσια έσοδα. Η σύνδεση των κοινωνικών ζητημάτων με τα εθνικά, βοηθά ώστε η πάλη ενάντια στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ να είναι πάλη για την ειρήνη και την κοινωνική ευημερία!

 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018 15:19 Συντάκτης:

Η έννοια της Αριστεράς αποτελεί ένα θέσφατο που κανείς δεν τολμά να το αμφισβητήσει.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018 20:59 Συντάκτης:

Η ψήφιση των μνημονιακών μέτρων της τρίτης αξιολόγησης δεν συνάντησε μια ευρεία εργατική κινηματική αντίδραση, όπως φάνηκε με την εξαιρετικά χαμηλή απεργιακή συμμετοχή με τις δύο πανελλαδικές κινητοποιήσεις του Δεκεμβρίου και του Ιανουαρίου.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018 07:18 Συντάκτης:

 

                            

 

 

 

     Η προσπάθεια αντιρρόπησης της φθίνουσας οικονομικής δραστηριότητας των ΗΠΑ με αυξανόμενη στρατιωτική δραστηριότητα σε επιλεγμένες περιοχές του πλανήτη βρίσκεται σε εξέλιξη. 

Το νέο στρατιωτικό δόγμα του Τραμπ (βλέπε σχετική αρθρογραφία στο ΚΟΜΜΟΝ)   ΕΔΩ συνδυάζει στρατιωτικές επεμβάσεις με την αρχή της Ανταγωνιστικής Διπλωματίας (Competitive Diplomacy). Όπου για τη δημιουργία ευνοϊκού περιβάλλοντος για τα αμερικανικά συμφέροντα στον κόσμο» αιχμή του δόρατος δεν είναι η αμοιβαιότητα συμφερόντων αλλά την «ηγετική στάση των Αμερικανών διπλωματών». ΕΔΩ

Στη περιοχή μας Δυτικά Βαλκάνια παρακολουθούμε σε αυτή τη φάση την εφαρμογή της Ανταγωνιστικής Διπλωματίας.

 Οι Αμερικάνοι έχοντας πολλούς -όλους πλην Σερβίας- συμμάχους στην περιοχή, συμπεριφέρονται στον καθέναν ξεχωριστά, σαν να μη τους είναι απαραίτητος, σαν να μην τον χρειάζονται. Ταυτόχρονα επιδιώκουν τη δημιουργία ρευστότητας στους κρατικούς σχηματισμούς της περιοχής. Αυτή εξάλλου η πολιτική της δημιουργίας «ρευστών κρατών - σύγχρονων προτεκτοράτων», «κρατών μη κρατών», προωθείται στη Συρία, στη Λιβύη, το Ιράκ κ.α.

 Φαίνεται πως οι Αμερικάνοι χρειάζονται να υπερβούν τους χρόνους που χρειάζονται τα εθνικά κράτη της περιοχής για ήπια προσαρμογή των πολιτικών τους στις αυξανόμενες νατοϊκές επιταγές. Απαιτήσεις που πολλές φορές, η ικανοποίησή τους συνεπάγεται υποστολή εθνικιστικών διακηρύξεων και συμπεριφορών. 

  Σε αυτή τη πραγματικότητα προστίθεται η αυξανόμενη απροσδιοριστία στην εξέλιξη του Τουρκικού ζητήματος που αδυνατεί να βρει σημείο ισορροπίας. Η επιθετικότητα της Τουρκικής πολιτικής είναι παράγοντας επιβίωσης της Τουρκίας στην εμπόλεμη κατάσταση της περιοχής. Τα επεισόδια στο Αιγαίο και στη περιοχή της Κύπρου ρέπουν σε νέου τύπου επιθετικές συμπεριφορές. Σήμερα γίνεται όλο και πιο φανερό ότι προσκόλληση της χώρας στο ΝΑΤΟ ή και το ίδιο το ΝΑΤΟ δεν είναι αποτρεπτικές σε τέτοιου τύπου επιθετικές κινήσεις.

  Ακόμη και η μονότονη -κυρίως από τον πρόεδρο κ. Παυλόπουλο- αναφορά περί Ευρωπαϊκών συνόρων, μόνο την αναπαραγωγή ενός ανιαρού πολιτικού λόγου μπορεί να εξυπηρετήσει στη δυναμικά διαμορφωνόμενη νέα αντιδραστικότερη πραγματικότητα στη περιοχή.

Η ανακοίνωση  από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ για τα γεγονότα στη περιοχή των Ιμίων επιβεβαιώνει ότι ανάβουν νέες φωτιές στη περιοχή και …περιμένουν να φουντώσουν για να παρέμβουν, στη λογική του …¨ευχαριστούμε Αμερική¨.

Σύμφωνα με την ΕΡΤ λοιπόν εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ανέφερε πως «Τουρκία και Ελλάδα έχουν εδώ και καιρό παγιωμένα διπλωματικά κανάλια για την αντιμετώπιση θεμάτων του Αιγαίου. Ενθαρρύνουμε όλα τα μέρη να λάβουν μέτρα που θα αποκλιμακώσουν την τρέχουσα κατάσταση. Ως θέμα αρχής, οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστηρίζουν την κυριαρχία των χωρών της περιοχής, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας και της Τουρκίας»…

Προς το παρόν, καλούμαστε από διάφορους… Φράγκους Φραγκούληδες -προπομπούς της νέας αντιλαϊκής επίθεσης που προετοιμάζεται-  να αυξήσουμε στρατιωτικές δαπάνες  διάρκεια  στρατιωτικής θητείας και να προετοιμαζόμαστε για στρατιωτικές,,,κινήσεις.

  Σε αυτό το περιβάλλον έχουν ¨σκάσει¨ τα ζητήματα του ¨Μακεδονικού¨ και της ¨Novartis¨.

 Οι ΗΠΑ για στρατηγικούς λόγους αναδιατάσσουν τις βάσεις τους – η μεγαλύτερη στην Ευρώπη είναι πλέον όχι στη Χαϊδελβέργη αλλά στα σύνορα Κοσσόβου – FYROM- προκειμένου να ολοκληρώσουν την περικύκλωση της Ρωσίας. Γι’ αυτό χρειάζονται επειγόντως την είσοδο της γείτονας χώρας στο ΝΑΤΟ.

Καθώς μάλιστα όπου επιχείρησαν στρατιωτικά ή ηττήθηκαν (Συρία) ή δεν κατάφεραν να νικήσουν ολοκληρωτικά ( Αφγανιστάν, Ιράκ) θέλουν διακαώς μια νίκη γοήτρου. 

Η διεκδίκηση της κυβερνητικής εξουσίας από τη Ν.Δ προϋποθέτει προβολή και αξιοποίηση εθνικιστικών πολιτικών που αντικειμενικά προβάλουν εμπόδια στην Αμερικανική εκδοχή ¨επίλυσης¨ του Μακεδονικού. Οι ευρύτερες δυνάμεις της Δεξιάς διοργανώνουν και συμμετέχουν σε συλλαλητήρια και καταφέρνουν να στρέψουν την ενεργό πολιτική έκφραση του λαϊκού παράγοντα προς τα Δεξιά. 

Ο εθνικισμός -σημαία της αντίδρασης στην Ευρώπη- γίνεται βατήρας, υλική πολιτική δύναμη, που διαφοροποιεί τη Ν.Δ από το ΣΥΡΙΖΑ. Μετατρέπεται σε δυναμικό ψηφοσυλλέκτη ικανό να εξασφαλίσει τη κυβερνητική πλειοψηφία στη Ν.Δ.

  Έχει όμως ένα μεγάλο… μειονέκτημα. Δεν βοηθά την Αμερικανική πολιτική σε αυτή τη φάση στην περιοχή. Σε χρονική μάλιστα περίοδο, ιδιαίτερης έντασης Νατοϊκής επιθετικότητας μπορεί να αποτελέσει αιτία…πολέμου.

 Σκάει το σκάνδαλο NOVΑRTIS.

  Οι Αμερικάνοι με τον πολιτικό χειρισμό της υπόθεσης  Novartis (που ξεκίνησε και συνεχίζει ταυτόχρονα να είναι ενδομονοπωλιακός ανταγωνισμός) διεκδικούν τον απόλυτο ρόλο στη διαχείριση των πολιτικών εξελίξεων. Έδωσαν μια δικογραφία στη δημοσιότητα όπου οι καταγγελίες είναι και δεν είναι αποδεικτικές.

 Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι διμέτωπη. Όταν θέλουν την ενισχύουν και απειλούν με πολιτική εξαφάνιση στελέχη της αντιπολίτευσης  ή αν θέλουν την χειρίζονται με τρόπο που πλήττει καίρια την αξιοπιστία της κυβέρνησης.

 Προς το παρόν χοροπηδάνε και οι δύο Ν.Δ και ΣΥΡΙΖΑ πάνω σε αναμμένα κάρβουνα.

  ¨Νικητής¨ θα είναι για μία ακόμα φορά στο γήπεδο της προσαρμογής στη πολιτική των ΗΠΑ, αυτός που είναι ικανός να προσφέρει περισσότερα και να πάρει τα  λιγότερα.

Η Ν.Δ με όπλο την ενότητα και επιθετικότητα που εμφάνισε στο πρόσφατο συνέδριό της -περιπτώσεις Αντώναρου μπορούν να αποδειχτούν γραφικές- μπορεί να αναδειχθεί σε άμεσο διεκδικητή της κυβερνητικής εξουσίας.

 Αν καταφέρουν να τοκίσουν στον πολιτικό… αέρα της χώρας τον εθνικισμό τους προσαρμοζόμενοι ταυτόχρονα στις Αμερικανικές επιθυμίες, θα έχουν ιδιαίτερο ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις. (βλέπε αναβολή-ματαίωση συλλαλητηρίου της Πάτρας)

Άλλωστε μη ξεχνάμε ότι η πολιτική ποτέ δεν ήταν κουκλοθέατρο και οι Αμερικάνοι δεν είναι παντοκράτορες. Ο ρωσικός παράγοντας δεν είναι μόνο στη Σερβία, είναι και στο εσωτερικό της χώρας διεκδικώντας ( Σαββίδης, Άγιο Όρος) ρόλο.  

Ταυτόχρονα  είναι ίσως η πρώτη φορά που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αισθάνεται αμήχανα.

Διαισθάνεται ότι πιθανά το ποντάρισμα όλων των ¨χαρτιών¨ της στον Αμερικανικό παράγοντα δεν αρκεί για να της εξασφαλίσει το ρόλο του κύριου αποκλειστικού διαμεσολαβητή στη περιοχή, αλλά και δυνατότητα συνακόλουθα οικονομικών ανταλλαγμάτων.

Μοιραία με την πολιτική της έχει μπλέξει σε ένα παιχνίδι που η …μάνα  μοιράζει χαρτιά σημαδεμένα.

 Η υπόλοιπη Αριστερά, το ΚΚΕ, η ΑΝΤΣΑΡΣΥΑ κ.λ.π στην ουσία, παρά τις κοπιώδεις και γεμάτες αυτοθυσία προσπάθειες, δεν μπορούν να επιδράσουν – προς το παρόν τουλάχιστον – στις πολιτικές εξελίξεις. 

Περιορίζονται είτε στην προσδοκία μελλοντικών πολιτικών ωριμάνσεων, είτε στην επαναφορά μιας ρεαλιστικής δήθεν πραγματικότητας του παρελθόντος.

Με αυτές τις τακτικές όμως χάνεται η επαφή με τη σημερινή πραγματικότητα και καταλήγουν σε μια ιδιότυπη πολιτική αποχή. 

Οι εξελίξεις δείχνουν σήμερα πιο καθαρά την πολιτική α­νεπάρκεια του «εθνικού αντί ιμπεριαλισμού» αλλά και, από την άλλη πλευρά, τα αδιέξοδα των θεωριών που αρνούνται την ερ­γατική αντιιμπεριαλιστική πάλη στο όνομα του «αγνού» αντικαπιταλιστικού αγώνα.

Στη σημερινή  πραγματικότητα, ο συλλογικός εργατικός  αγώνας, παρ' ό­λη την πολυμορφία του, δεν μπορεί παρά να αναπτυχθεί σαν εργατικός αντιιμπεριαλιστικός αγώνας στη βάση του «να φάει ψωμί ο εργάτης» αλλά και των μεγάλων στρατηγικών αξιών που θα μπορούσαν να προβάλλονται και να υποστηρίζονται..

Μόνο έτσι μπορούμε να ξεφύγουμε από τα δεινά των αστικών αντιθέσεων  (πλασματικών στην ουσία) «προοδευτικός   εκσυγχρονισμός» — δεινοσαυρισμός, ρεμούλα ή κάθαρση.

Αλλά από δω αρχίζει η ουσία του ζητήματος….

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018 10:52 Συντάκτης:
Σελίδα 1 από 57

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Kommon

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.