Για το δημοψήφισμα του 2015, του Δημοσθένη Παπαδάτου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη, 06 Ιουλίου 2021 08:49 Συντάκτης: Δημοσθένης Παπαδάτος
Βαθμολογήστε το άρθρο
(3 ψήφοι)
Για το δημοψήφισμα του 2015, του Δημοσθένη Παπαδάτου

Πηγή

 

Από το δημοψήφισμα θυμάμαι να γράφουμε συνθήματα μέρα μεσημέρι στη Χαριλάου Τρικούπη, και ένας από το μπαλκόνι να μας βρίζει υπάλληλους του Τσίπρα. Θυμάμαι τα άπειρα φυλλάδια που τύπωσε το Αλληλεγγύη για Όλους και μέσα σε λίγες μέρες είχανε φτάσει παντού. Θυμάμαι τα παιδιά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να καταλαβαίνουν πως σε όλο αυτό είμαστε τελείως μαζί -- γιατί σε όλο αυτό ήμασταν πολλά παραπάνω από μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Θυμάμαι να τσακωνόμαστε με φίλους που δεν είχαμε τσακωθεί ποτέ, γιατί μας πρόσαπταν ότι βάζουμε τη χώρα σε περιπέτειες. Θυμάμαι τις αθλητικές εφημερίδες με το ΟΧΙ, όπως το 2008 με την εξέγερση. Θυμάμαι να έχουμε στήσει τραπεζάκι στη Μουριά και η τηλεόραση μέσα να λέει ότι η κυβέρνηση έκανε αίτηση στον ESM για νέο δάνειο. Θυμάμαι κυβερνητικά στελέχη και βουλευτές να καθησυχάζουν ότι ΝΑΙ ή ΟΧΙ δεν θάχει τεράστια διαφορά -- πράγμα που καθιστούσε άνευ νοήματος τα πάντα. Θυμάμαι να αγκαλιαζόμαστε με άγρια χαρά με τον Κουβελάκη, το Σωτήρη, τον Καλαμπόκα, λίγο πριν ακούσουμε την πρόσκληση του άφαντου στο Σύνταγμα Τσίπρα στους πολιτικούς αρχηγούς. Θυμάμαι τη δήλωση-απειλή Μεϊμάράκη, ότι αν δεν υπάρχει συμφωνία σε 48 ώρες, "η αστική τάξη θα απαντήσει πολύ διαφορετικά". 

 

Το κόμμα, λέει ο σπουδαίος Ντανιέλ Μπενσαΐντ, δεν είναι ούτε απλά δάσκαλος, ούτε αντανάκλαση των κινημάτων: είναι ο κορμός που θέτει σε διάταξη μια ορισμένη στρατηγική. Δεν πιστέψαμε ποτέ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει επαναστατική στρατηγική. Η διάταξή του, ωστόσο, ήταν απόλυτα αναντίστοιχη ακόμα και αν ο στόχος δεν ήταν καταφανώς η μετωπική σύγκρουση, αλλά η διαχειρίσιμη ήττα. Ακόμα και για τη διαχειρίσιμη ήττα, η αξιοποίηση του βασικού πλεονεκτήματός του, του κόσμου που τον υποστήριζε, ήταν έξω από το σχέδιο σε όλες τις φάσεις του πρώτου εξαμήνου της κυβέρνησης.

 

Ακούω συντρόφους και συντρόφισσες να λένε ότι αυτά είναι παλιά ιστορία. Από τη σκοπιά της στρατηγικής, της βάσης δηλαδή πάνω στην οποία ζητάμε τη δέσμευση πολλών ανθρώπων στην Αριστερά, είναι ιστορία απολύτως επίκαιρη. Είναι η ιστορία του απόλυτου διαχωρισμού άμεσων (της διακοπής της μνημονιακής λιτότητας) και στρατηγικών στόχων (του σοσιαλισμού). Η στρατηγική που ακολουθήθηκε ήταν ένας δημοκρατικός δρόμος χωρίς σοσιαλισμό -- και χωρίς καν την ενεργητική συμμετοχή του "δήμου", παρά την τελευταία στιγμή, και για όσο διήρκεσε το δημοψήφισμα.

 

Το ισχυρότερο που θυμάμαι από την 5η Ιούλη είναι αυτό: ότι, σε αντίθεση με τις "κανονικές" στιγμές, τις στιγμές που ο χρόνος πυκνώνει, τις ώρες που όλος ο κόσμος είναι στραμμένος εκεί που δίνεις μια μάχη, το αν είσαι ή δεν είσαι κόμμα που υπολογίζει στην κίνηση των πολλών, και το αν διαθέτεις ή όχι ηγεσία που δεσμεύεται στις συλλογικές αποφάσεις, είναι οι δύο παράμετροι που "αποφασίζουν" πότε μια νίκη είναι πράγματι νίκη -- ή νίκη που απέχει από την ιστορική συντριβή όσο ένα ιστορικό ταξικό ΟΧΙ που μεταβάλλεται στο αντίθετό του "για να μην απομονωθεί γεωπολιτικά η χώρα και καταλήξουμε σε εμφύλιο". Δεν μπορεί να υπάρξει συζήτηση για τη στρατηγική που να μην ξεκινά από αυτή την εμπειρία.

Αναγνώστηκε 270 φορές

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.