Δημοψήφισμα: Η φωνή που κυριαρχεί. Του Γιάννη Ιόλαου Μανιάτη

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη, 30 Ιουνίου 2015 00:40 Συντάκτης:

 

Δεν είναι πάντα ο ίδιος φόβος. Ο ένας είναι ο φόβος του χθες, ο άλλος ειναι φόβος του αύριο. Ο ένας είναι ο φόβος του τι θα χάσω, ο άλλος ειναι ο φόβος του θα κερδίσω. Και ο φόβος μόνο με πράξη κερδίζεται.

.......................................................................................................................................

 

 

Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ, «Φόβος το νέο πάθος»

 

Οι πληγές δεν ανθίζουν πια

σε ποιήματα και τραγούδια ·

κακοφορμίζουν μονάχα.

Η θάλασσα δεν είναι πόθος

που πλέει στ’ανοιχτά

αλλά φόβος του βυθού.

Τι έγινε η χαρά της ζωής

που καταχτούσε την κάθε στιγμή

ακόμη κι όταν η μέρα ξημέρωνε δυσοίωνη;

Τώρα πόνος κανένας

δε μαστίζει το κορμί

αλλά το μέσα το αλυσοδένει

ένας νέος παντοδύναμος τύρρανος:

ο φόβος.

Ήρθε ο φόβος και σάρωσε

όλα τα πάθη.

Ο έρωτας τώρα μοιάζει

πότε με ζητιάνο στη γωνιά

και πότε με γελωτοποιό χωρίς δουλειά

αφού κανέναν πια δεν κάνει να γελάσει.

Ένα είναι το πάθος · ο φόβος

π’απλώνεται σαν σάβανο

και όλα τα σκεπάζει.

Φόβος για την κατάρρευση

της φύσης, του κορμιού, του κόσμου.

Τώρα αντί να ουρλιάζει το μέσα

«Τι ωραίος που είναι αυτός!»

μια είναι η φωνή που κυριαρχεί:

«Πρόσεχε!»

 

Και έτσι η ποίηση περιγράφει την πραγματικότητα, τις μέσα μας σκέψεις, την ανάσα του κόσμου. Ναι. Ο φόβος κυριαρχεί. Κυριαρχεί στους τρομαγμένους στα ΑΤΜ, στα θολά μάτια των δημοσιογραφίσκων, στα παιδιά που δεν παίζουν ξένοιαστα στον ηλιόλουστο Ιούνη, στα ακριβά κοστούμια των Βρυξελλών, στις υπογραφές των υπουργών. Δεν είναι πάντα ο ίδιος φόβος. Είναι ο φόβος εκείνων που κινδυνεύουν να χάσουν τον κόσμο που έραψαν στενό στα μέτρα τους κι ο φόβος μας για τον άλλο κόσμο που έρχεται και μας βρίσκει τσιμπλιασμένους. Ο ένας είναι ο φόβος του χθες, ο άλλος ειναι φόβος του αύριο. Ο ένας είναι ο φόβος του τι θα χάσω, ο άλλος ειναι ο φόβος του θα κερδίσω. Και ο φόβος μόνο με πράξη κερδίζεται. Είναι ωραίος ο κόσμος όταν αλλάζει. Να νικήσουμε το φόβο μας, με πράξη, αλληλεγγύη, δράση και δημιουργία. Αυτή τη στιγμή, ο αγώνας μας και η αγωνία μας δεν μπαίνουν στην κάλπη. Η άρνηση ή η κατάφαση σε ένα δοσμένο ερώτημα δεν ειναι το κεντρικό ζήτημα της ύπαρξης και της αναπνοής μας. Ευτυχώς, τα μεγάλα αιτήματα του κόσμου δεν μπορούν να απαντηθούν με ένα σκέτο ναι ή όχι, όπως οι ερωτήσεις ολικής άγνοιας στο συντακτικό. Δεν ειναι ολική η άγνοιά μας. Αυτό που διακυβεύεται είναι η μερική άγνοια που γίνεται ολική. Η άγνοια απέναντι στο μετά. Η άγνοια του φόβου. Ένα μεγάλο όχι θέλει θάρρος. Θέλει και γνώση. Το ναι πάντα είναι πιο εύκολο. Η κατάφαση δίνει την ασφάλεια της μερικής, έστω, γνώσης. Τη Δευτέρα πάλι λίγο από τον κόσμο θα ξέρουμε. Η πραγματική ευκαιρία ειναι το πόσο από τον κόσμο θα γνωρίσουμε. Το μεγάλο όχι ανοίγει μια χαραμάδα γνώσης, αν κοιτάει σε ένα μεγάλο ναι, στην κατάφαση μιας άλλης ανθρωπότητας. Μέσω της πράξης και της δημιουργίας. Η περιστασιακή κατάφαση της Κυριακής, ένα φοβισμένο ναι, οδηγεί σε ένα παρατεταμένο όχι, στην άρνηση της ζωής, του ιδρώτα, της πνοής μας. Μια στενή κατάφαση (ή μια δειλή άρνηση) βολεύει όλους τους συνομιλητές. Κυρίως βολεύει το φόβο. Τίποτα δεν θα αλλάξει πολυ. Θα ειναι ένα ακόμα χαρτί στο τραπέζι της Ευρώπης. Η κυβέρνηση θα μπορεί να ξαναδιαπραγματευτεί τους, πέντε πάνω-πέντε κατω, όρους της επιπλέον εξαθλίωσής μας, οι εταίροι θα έχουν κι άλλα αυτιά τραβήξουν, ο λαός θα μείνει κάτω απο το σάβανο του φόβου. Ενώ το ναι (ή το διστακτικό όχι) μπορεί να εξασφαλίσει ένα ασθματικο, σύντομο καλοκαίρι, ένα γενναίο όχι, ως πρώτο και καίριο ρήγμα, μπορεί να απελευθερώσει τους αέρηδες για ένα μεγάλο καλοκαίρι. Ένα καλοκαίρι με τις ξηρασίες και τα λιοπύρια του, με τα μελτέμια και τη λειψυδρία του, αλλα και με τις φεγγαράδες, τις αμμουδιές, τις παρέες, τα ηλιοβασιλέματα και τους έρωτες του.

 

Αυτό που θα ψηφίσουμε είναι το πόσο κοντό, όσο κοντό το ναι μας, ή πόσο μακρύ θα 'ναι το φετινό καλοκαίρι. Ένα βότσαλο απλώς γαργαλάει το βάλτο. Ας ταράξουμε, με δυνατή φωνή, τα έλη της πραγματικότητας. Ένα μεγάλο όχι για ένα μεγαλύτερο ναι.

 

Ας ειναι το ΟΧΙ στους λύκους το πρώτο ξόρκι του φόβου μας. Και ας αφήσουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας ελεύθερο να δει τον κόσμο καθαρά έξω απο τα σκονισμένα γυαλιά του χθες, του Πρετεντέρη, του smartphone και των μοχίτο.

 

Μόνο σε παρακαλώ

άσε στην καρδιά μου, ελεύθερη

μια μικρή γωνιά

Να λουφάξει το ποίημα,

φοβάται»

 

Που λέει κι ο Αναγνωστάκης.

 

ΥΓ: Συγγνώμη που μιλώ με ποιήματα. Θα ήταν πιο βολικό για τη στιγμή να μιλάνε τα τοκοχρεολύσια, η ρευστότητα, οι τράπεζες και οι χαρτοφύλακες. Ο καθένας με τα φυσίγγια του.

 

 

Photo Credit: Alkis Konstantinidis/Reuters

 

Κάντε κλικ στο όνομα του αρθρογράφου για να διαβάσετε όλα τα άρθρα του.

Kommon

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.