Η ΕΑΑΚ σε μία κρίσιμη καμπή

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Κυριακή, 30 Απριλίου 2017 18:33 Συντάκτης:
Βαθμολογήστε το άρθρο
(0 ψήφοι)

Η οξύτητα της επίθεσης υπαγορεύει σήμερα πολιτικές υπερβάσεις με τόλμη κι αποφασιστικότητα. Η ΕΑΑΚ θα συνεχίζει ν’ αδυνατίζει αν δεν κάνει το βήμα προς τα εμπρός, αν δεν εκκινήσει μία διαδικασία επανίδρυσης σε μία ενιαία ανατρεπτική αντικαπιταλιστική κίνηση του φοιτητικού κινήματος, πανελλαδικής εμβέλειας, συγκροτημένη πάνω σ’ ένα σύγχρονο πρόγραμμα πάλης.

 

 

 

Το φοιτητικό κίνημα στην Ελλάδα ανέκαθεν αποτελούσε το πιο οργανωμένο κομμάτι και τον πυροδότη του νεολαιίστικου κινήματος. Η αγωνιστική ιστορία του είναι ένας από τους βασικούς λόγους καθυστέρησης των καπιταλιστικών μετασχηματισμών στην ελληνική εκπαίδευση, σε σχέση με τα ανεπτυγμένα κράτη του δυτικού κόσμου. Με το ξέσπασμα της κρίσης, τα αστικά επιτελεία βρήκαν την ευκαιρία να προωθήσουν με νέα ένταση και ποιότητα τις αντιδραστικές τομές στην παιδεία. Ήταν τέτοια η οξύτητα των εκπαιδευτικών αναδιαρθρώσεων και το γεγονός ότι αποτέλεσαν κομμάτι της συνολικής προσπάθειας καπιταλιστικής ανασυγκρότησης και επίθεσης στην εργατική τάξη και το λαό, ώστε οι αντιστάσεις που επέδειξε το φοιτητικό κίνημα δε στάθηκαν ικανές να τις αναχαιτίσουν. Σ’ αυτό συντέλεσαν κι οι κληρονομημένες οργανωτικές και πολιτικές ανεπάρκειες του κινήματος ώστε δεν έγινε κατορθωτό να ξεπεραστούν μία προηγούμενη περίοδο.

 

Σήμερα οι βασικοί εκπαιδευτικοί νόμοι έχουν ψηφισθεί κι η εφαρμογή στο πεδίο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης προχωρεί αργά και σχετικά σταθερά. Είναι σαφές όμως πως ούτε η τωρινή κυβέρνηση έχει κατακτήσει πλατιά κοινωνική νομιμοποίηση της εκπαιδευτικής της πολιτικής, ούτε, εννοείται, συναντά πεσμένα τείχη από την πλευρά του φοιτητικού κινήματος. Όσο μάλιστα εντείνεται η κρατική καταστολή, η αυταρχικότητα από την πλευρά του αντιδραστικού μπλοκ του καθηγητικού κατεστημένου και της κυβέρνησης στο δρόμο για την εφαρμογή των αντιδραστικών τομών, τόσο τροφοδοτούνται κι αναζωπυρώνουν οι αγωνιστικές τάσεις του φοιτητικού σώματος.

 

Παρ’ όλα αυτά αποτελεί κοινή αναφορά στο σύνολο των μαχόμενων δυνάμεων, πως το φοιτητικό κίνημα βρίσκεται σε υποχώρηση, οι συλλογικές διαδικασίες απομαζικοποιούνται σταθερά, οι καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις περιθωριοποιούνται από το φοιτητικό σώμα, χωρίς όμως να καταφέρνει να αντλήσει την ανάλογη πολιτική υπεραξία η Ανατρεπτική Αριστερά. Αντιθέτως, έδαφος κερδίζει η αποχή από τη ζωή του συλλόγου, η πολιτική αποστείρωση της φοιτητικής καθημερινότητας, ο ατομικός δρόμος.

 

Στο πλαίσιο αυτό, η ΕΑΑΚ περνά τη δικής της κρισιακή φάση, καθώς έρχεται κι εκείνη αντιμέτωπη με τα ανώτερα ερωτήματα που θέτει η σημερινή εποχή και τα αντίστοιχα δικά της όρια. Η ΕΑΑΚ γεννήθηκε στην περίοδο κατάρρευσης του «υπαρκτού σοσιαλισμού», τριγμών των τότε κομμουνιστικών ρευμάτων κι ιδεών, σε μία εποχή ιδεολογικής κυριαρχίας του καπιταλισμού κι επέλασης του αφηγήματος του «τέλους της ιστορίας». Η συγκρότηση της ΕΑΑΚ, ως «ώριμο τέκνο της ανάγκης», έφερε δύο βασικά χαρακτηριστικά που όρισαν και το μετέπειτα πρωτοπόρο και καθοριστικό ρόλο της στην ανάπτυξη των αγώνων του φοιτητικού κινήματος: πρώτον την ενότητα των ανατρεπτικών ριζοσπαστικών αντικαπιταλιστικών ρευμάτων και την υπέρβαση των μέχρι τότε διασπάσεων και αντιπαλοτήτων και δεύτερον την ανάδειξη, σε καιρούς όπου το σύστημα φέρονταν ως οικονομικά κι ιδεολογικά πάνοπλο, ενός θετικού επαναστατικού αντιπροτάγματος για τη νέα γενιά, τη χάραξη μίας γραμμής μη υπαναχώρησης αλλά αντιθέτως σύγκρουσης μέχρι τέλους, ανατρεπτικής πάλης και νίκης. Η σημερινή πραγματικότητα υπαγορεύει αντίστοιχες τομές κι υπερβάσεις.

 

Τα περιστατικά που διαδραματίζονται το τελευταίο διάστημα στην ΕΑΑΚ, στη διήμερη πανελλαδική διαδικασία κι έπειτα, που έλαβαν τη μορφή ακόμα και πρακτικών βίας και τραμπουκισμών, είναι ο παραμορφωτικός καθρέφτης και η χείριστη κατάληξη μίας διαδικασίας αφυδάτωσης και τελμάτωσης της συζήτησης εντός της συλλογικότητας. Αντανακλά κι επηρεάζεται από τις γενικότερες αδυναμίες κι αμφισημίες της εκτός των τειχών Αριστεράς στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο, ειδικά μετά την εκλογή ΣΥΡΙΖΑ και το δημοψήφισμα, αδυναμίες που επειδή ακριβώς διαιωνίζονται, τροφοδοτούν τους καιροσκοπισμούς, τους κομματικούς μικροηγεμονισμούς, τις οργανωτικές αντιπαραθέσεις.

 

Θα αδικούνταν όμως η πραγματικότητα, αν δεν φωτιζόταν κι η άλλη πλευρά του νομίσματος στην υπόθεση της ΕΑΑΚ. Η ΕΑΑΚ παραμένει, ακόμα, βασικός κινητήριος μοχλός όλων των αγωνιστικών σκιρτημάτων που προκύπτουν στο φοιτητικό κίνημα, σε επίπεδο σχολών και κεντρικό, παρά τη σχετική υποχώρηση, ενώ παράλληλα συσπειρώνει ένα μαζικό δυναμικό νέων αγωνιστών πανελλαδικά που στρατεύονται στην ανατρεπτική συλλογική πάλη. Παραμένει η συγκροτημένη έκφραση των πιο χειραφετητικών τάσεων εντός της σπουδάζουσας νεολαίας.

 

Αυτή τη στιγμή ακριβώς είναι που προβάλλει η αναγκαιότητα υπέρβασης της υπαρκτής κατάστασης και των παθογενειών της. Κι αυτό το βάρος πέφτει στους αγωνιστές και τις αγωνίστριες της ΕΑΑΚ, σε όλο το ανένταχτο και οργανωμένο δυναμικό που δεν παραιτείται από τις μάχες της γενιάς του, που αναγνωρίζει τον αντίπαλο όχι στο διπλανό συναγωνιστή, αλλά στο απέναντι στρατόπεδο, αυτό του ευρωμνημονιακού μπλοκ, της κυβέρνησης, της ΕΕ, του κεφαλαίου.

 

Είναι αδιαμφησβήτητο πως η ΕΑΑΚ οφείλει να πάρει οριστικά κι αμετάκλητα διαζύγιο από αντιλήψεις που προωθούν την οργανωτική αντιπαράθεση, από πρακτικές που αναπαράγουν την αστική βία και τη συκοφαντία μεταξύ των συντρόφων. Οι διαρρηγμένοι δεσμοί εντός της συλλογικότητας δε μπορούν πλέον ν’ αναζωογονηθούν αν δεν υπάρξει σκληρή αυτοκριτική και πλήρης αναθεώρηση τέτοιων επιλογών, από κάθε αγωνιστή, ειδάλλως δε μπορεί να προχωρήσει. Η διαιώνιση μίας τέτοιας κουλτούρας είναι κατά βάση ζήτημα πολιτικό. Γι΄ αυτό και δε μπορεί να απομονωθεί από την κουβέντα για την αναγκαία πολιτική γραμμή της ΕΑΑΚ.

 

Η οξύτητα της επίθεσης υπαγορεύει σήμερα πολιτικές υπερβάσεις με τόλμη κι αποφασιστικότητα. Η ΕΑΑΚ θα συνεχίζει ν’ αδυνατίζει αν δεν κάνει το βήμα προς τα εμπρός, αν δεν εκκινήσει μία διαδικασία επανίδρυσης σε μία ενιαία ανατρεπτική αντικαπιταλιστική κίνηση του φοιτητικού κινήματος, πανελλαδικής εμβέλειας, συγκροτημένη πάνω σ’ ένα σύγχρονο πρόγραμμα πάλης της νεολαίας για παιδεία-εργασία-ελευθερίες-ειρήνη, για την ανατροπή της επίθεσης του κεφαλαίου, της κυβέρνησης, της Ε.Ε., του ΔΝΤ, των μνημονίων, ενάντια στον πόλεμο, το φασισμό, τον ολοκληρωτισμό. Μία αριστερή αντικαπιταλιστική πτέρυγα που προωθεί, προσανατολίζει πολιτικά και ενισχύει την ανάπτυξη κι ανεξάρτητη οργάνωση του μαζικού κινήματος.

 

Αυτή η πολιτική αναβάθμιση της ΕΑΑΚ συμβαδίζει αναπόφευκτα με οργανωτικές τομές που θα συγκρούονται με τις κληρονομούμενες λογικές παραταξιοποιήσης και μηχανισμών. Η οργανωτική δομή της ΕΑΑΚ χρειάζεται το άλμα προς ένα δημοκρατικό μοντέλο όπου εκφράζονται όλα τα πολιτικά ρεύματα κι αντιλήψεις που συνυπάρχουν στο εσωτερικό της, εκφράζεται η πολιτική κι ιδεολογική διαπάλη και παράλληλα εξασφαλίζεται η διαδικασία απόφασης και κατοχύρωσης των θέσεων του μορφώματος. Εξασφαλίζεται η ανεξαρτησία της πολιτικής της πτέρυγας. Το μοντέλο αυτό μπορεί να λειτουργήσει μόνο στη βάση των μελών-αγωνιστών και της αιρετότητας κι ανακλητότητας.

 

Είναι λοιπόν αναγκαία, μία ΕΑΑΚ που συζητά αποφασιστικά, πλατιά και δημοκρατικά, αποτιμά ενιαία και επιδιώκει την ανώτερη σύνθεση κι ενοποίηση πάνω σε βασικούς πολιτικούς άξονες. ΕΑΑΚ που συγκροτεί αριστερά ανατρεπτικά πολιτικόσυνδικαλιστικά σχήματα ανά χώρο σπουδών κι εστίασης φοιτητών, με αποφασιστικό ρόλο. Βασικά ζητούμενα για την παραπάνω διαδικασία είναι πρώτον η στροφή στο πιο πληττόμενο, στο εργατικό κομμάτι της σπουδάζουσας νεολαίας, η υψηλή ιεράρχηση της παρέμβασης μας στον, εν πολλοίς αχαρτογράφητο για τις δυνάμεις της ΕΑΑΚ, χώρο των ΤΕΙ. Δεύτερον, η συμβολή της ΕΑΑΚ στη διαμόρφωση μίας σύγχρονης νεολαιίστικής αγωνιστικής φυσιογνωμίας, πολιτικής και πολιτιστικής κουλτούρας που αντανακλά τις πιο προωθημένες, ριζοσπαστικές, χειραφετητικές τάσεις ενάντια στο σύγχρονο σκοταδισμό, τον εντεινόμενο κοινωνικό κανιβαλισμό και την αντίδραση.

 

Τέλος η διαδικασία επανίδρυσης της ΕΑΑΚ δεν αποτελεί μία εσωστρεφή διαδικασία, αλλά αντιθέτως συγκροτεί μία εξωστρεφή κίνηση που απαιτεί την ενεργό εμπλοκή και τη διεύρυνση της ΕΑΑΚ με νέες δυνάμεις της μαχόμενης Αριστεράς που έχουν αντικαπιταλιστική κατεύθυνση (ΑΡΕΝ, ΑΡΔΙΝ, ακόμα και Αγωνιστικές Κινήσεις, Πορεία) και ανένταχτους αγωνιστές.

 

Οι σύντροφοι και συντρόφισσες της ΕΑΑΚ έχουν τώρα την πρωτοβουλία κινήσεων. Οι τομές και τα άλματα στο επίπεδο της συγκρότησης της πρωτοπορίας του φοιτητικού κινήματος είναι σίγουρο πως θα επιφέρουν δονήσεις στο χώρο της Αριστεράς και κυρίαρχα στο μαζικό κίνημα και την ανατρεπτική πάλη της νέας γενιάς, ανάλογες με εκείνες που προκλήθηκαν με τη γέννηση της ΕΑΑΚ και το μετέπειτα πρωτοπόρο ρόλο της στους αγώνες της σπουδάζουσας νεολαίας.

Ας σταθούμε στο ύψος της εποχής!

Αναγνώστηκε 2865 φορές Τελευταία τροποποίηση Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017 23:24
KOMMON

Κάντε κλικ στο όνομα του αρθρογράφου για να διαβάσετε όλα τα άρθρα του.

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.