Το φοιτητικό κίνημα και η ΕΑΑΚ σε μία κρίσιμη καμπή, του Αργύρη Γκορτσίλα

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη, 07 Νοεμβρίου 2017 10:53 Συντάκτης:

Εμπροσθοφυλακή με ακριβό τίμημα

Το φοιτητικό και γενικά το νεολαιίστικο κίνημα της Ελλάδας, ειδικά τις τελευταίες δεκαετίες, αποτελούσε μια ιστορική «ανορθογραφία» στην Ευρώπη, με ισχυρή παρουσία στο πλευρό αλλά και ως εμπροσθοφυλακή του λαϊκού κινήματος, όπως ο Δεκέμβρης, με σημαντικές νίκες, όπως η ακύρωση της συνταγματικής αναθεώρησης του άρθρου 16 και με την πιο υψηλή παρουσία της Αριστεράς στα πανεπιστήμια, ειδικά της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής. Όλα αυτά συνέβαλαν στο μαζικό κίνημα των εργαζόμενων και στην ύπαρξη ισχυρών αριστερών ριζοσπαστικών «σχημάτων» σε κλάδους όπως η εκπαίδευση, η υγεία, αλλά και στους δικηγόρους, τους λογιστές κ.α.

Οι επιτυχίες αυτές σχετίζονταν με πρωτοπόρες θεωρητικές αναλύσεις για την εκπαίδευση και τη σχέση της με την εργασία, στη νέα εποχή του καπιταλισμού που ανέτειλε στις αρχές της δεκαετίας του ’70 και στα διαδοχικά κύματα των αναδιαρθρώσεων του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, από πολλά μαρξιστικά ρεύματα. Οι αναλύσεις αυτές συνέβαλαν καθοριστικά σε προωθημένα προγράμματα πάλης και σε ενωτικά μαζικά κινήματα γύρω από αυτά.

Ιδιαίτερη ήταν η συμβολή του αριστερού ρεύματος μέσα στο ΚΚΕ και την ΚΝΕ, που αντιστάθηκε στον εκφυλισμό του γκορμπατσοφισμού και του τζανετακισμού, αντιτάσσοντας στη δεξιά μετωπική, οπορτουνιστική γραμμή του τότε ΚΚΕ και του Συνασπισμού, όχι τον κομματικό σεχταρισμό (που επικράτησε αργότερα στο ΚΚΕ), αλλά τη γραμμή του Ενιαίου Μετώπου Πάλης της Νεολαίας. Γραμμή η οποία, μεταξύ άλλων, συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία της ΕΑΑΚ ως ενωτικής, πολύμορφης, αριστερής, ανεξάρτητης και ριζοσπαστικής πτέρυγας του φοιτητικού κινήματος, με τον τότε ΕΚΟΝ – Ρήγα Φεραίο, τις Αριστερές Συσπειρώσεις και άλλα ρεύματα. Και που συνεχίστηκε με τη μετέπειτα συμβολή πολλών δυνάμεων και ιδιαίτερα του ΝΑΡ και της νΚΑ.

‘Όλα τα παραπάνω δημιούργησαν σημαντικά «προκεχωρημένα φυλάκια», αλλά δεν μπόρεσαν να αντιστρέψουν τη γενικότερη στρατηγική υποχώρηση της Αριστεράς και ειδικά της εργατικής, κομμουνιστικής και επαναστατικής, μετά το 1990. Στη νεολαία, αυτή η υποχώρηση εμφανίστηκε πρώτα από όλα με την υποχώρηση και μακρόχρονη κρίση του μαθητικού κινήματος και ειδικά των μαθητών εργατικής προοπτικής (ΙΕΚ, ΟΑΕΔ, ΕΠΑΛ, ΕΠΑΣ κ.α.), όπου τα τελευταία μάλιστα χρόνια, άρχισε να αναπτύσσεται η Χρυσή Αυγή. Ταυτόχρονα, για πάνω από 30 χρόνια (από τα τέλη της δεκαετίας του ΄80), η Αριστερά, ακόμη και αυτή που μιλά στο όνομα της εργατικής τάξης και του κομμουνισμού, έχασε σταδιακά και σε μεγάλο βαθμό την επαφή με την εργατική νεολαία, ειδικά με αυτήν που συγκεντρώνεται στα μεγάλα, σύγχρονα εργοστάσια και επιχειρήσεις. Έτσι, η πολύτιμη και επιτακτική διασταύρωση των εμπειριών και, κυρίως, η συνένωση της επιστημονικά συγκροτημένης εργατικής τάξης με την τεχνικά καταρτισμένη, καθηλώθηκε, με σημαντικά αρνητικά αποτελέσματα στη συγκρότηση του νεολαιίστικου κινήματος και στην ανατροφοδότηση του εργατικού κινήματος. Ειδικά το φοιτητικό κίνημα απέμεινε σχεδόν μόνο του, ως «εκπρόσωπος» του συνόλου της νεολαιίστικου κινήματος δίνοντας ηρωικές μάχες, αλλά με τίμημα τη μεγάλη απόσταση, έως και απόσπαση από την εργατική νεολαία και το εργατικό κίνημα και ιδιαίτερα, από τα έστω και μικρά, ταξικά στοιχεία του.

Όλα τα παραπάνω, είχαν σαν αποτέλεσμα την ενδυνάμωση των αστικών και μικροαστικών αντιλήψεων, θεωριών και κυρίως του αντίστοιχου πολιτισμού, γενικά στο νεολαιίστικο κίνημα και ειδικά στο φοιτητικό. Που με τη σειρά τους επηρέασαν όλες τις αριστερές οργανώσεις και όλα τα αριστερά μέτωπα ανεξαιρέτως. Επηρέασαν και τη στρατηγική και την τακτική και τις αποφάσεις τους, που πήραν ή δεν πήραν, ειδικά στο κρίσιμο διάστημα μεταξύ 2010 – 15. Η ενίσχυση και, τελικά, η επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ στην Αριστερά δεν είναι άσχετη με αυτή την εξέλιξη.

 

Η ενδοκινηματική και ενδοαριστερή βία

Η προαναφερθείσα, χρόνια αρνητική εξέλιξη δεν είναι άσχετη με την ολοένα και εντεινόμενη χρήση της εξωκινηματικής βίας των τελευταίων χρόνων, στις «πλάτες του κινήματος», από δήθεν «αναρχικούς» κουκουλοφόρους, η δράση των οποίων αξιοποιείται συστηματικά από την αστυνομία και το κράτος για να δικαιολογεί την καταστολή των διαδηλώσεων και των αγώνων, όπως πολύ πρόσφατα ενάντια στους μαθητές.

Αλλά δεν είναι άσχετη και με την ενδοκινηματική βία εναντίον συν-αγωνιστών, με τα θλιβερά και άκρως επικίνδυνα φαινόμενα τραμπουκισμών και τη χρήση αστικών μεθόδων πάλης μεταξύ αριστερών και κινηματικών δυνάμεων (ΚΝΕ εναντίον νΚΑ, αναρχικών εναντίον ΕΑΑΚιτών κ.α). Με αποκορύφωμα τον ενδοαριστερό «εμφύλιο πόλεμο» μεταξύ δυνάμεων της ΕΑΑΚ. «Εμφύλιος πόλεμος» που έφτασε στο ανώτατο στάδιο με τη διάλυση του συντονιστικού της ΕΑΑΚ, στη Θεσσαλονίκη, σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη στιγμή για το φοιτητικό και λαϊκό κίνημα. Σε μια ιστορική περίοδο που απαιτείται η μέγιστη δυνατή συγκέντρωση δυνάμεων ενάντια στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, το αστικό ευρωμνημονιακό μπλοκ, την ΕΕ, το ΔΝΤ, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, ενάντια στην επέλαση του εξαιρετικά αντιδραστικού, ακροδεξιού εθνικισμού και νεοφασισμού.

Η ενδοκινηματική βία αυτή αποτελεί στοιχείο εκφυλισμού της πολιτικής αντιπαράθεσης. Πρόκειται για φαινόμενο που οξύνεται γενικά σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης,  υποχώρησης και ήττας του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Αποτελεί όμως γελοιοποίηση της πολιτικής η «αριστερή» και «κομμουνιστική» δικαιολόγηση της βίας κατά συν-αγωνιστών ως «λαϊκή αυτοάμυνα» (!) των «μετωπικών» εναντίον των «σεχταριστικών» δυνάμεων ή και αντίστροφα, των «αντιδιαχειριστικών» εναντίον των «διαχειριστικών» απόψεων. Η μέθοδος της αστικής βίας εντός της Αριστεράς προβοκάρει τις όποιες ειλικρινείς απόψεις για «μέτωπο» ή για «αυτοτέλεια» έχουν αυτές οι δυνάμεις. Προβοκάρει τόσο την αναγκαία ενότητα στην πάλη όσο και την αναγκαία αυτοτελή ανάπτυξη των προγραμμάτων κάθε δύναμης.

Ακόμη χειρότερα, γελοιοποιεί τη λαϊκή και νεολαιίστικη αυτοάμυνα απέναντι στις κρατικές κατασταλτικές δυνάμεις, αλλά και απέναντι στις φασιστικές ορδές που δείχνουν ξανά τα δόντια τους, ειδικά μετά τη διεθνή άνοδο των αποκρουστικών ρευμάτων τους, στις ΗΠΑ και την Ευρώπη.

Στην πράξη, αποτελεί έμμεση ομολογία φόβου και υπόκλισης στον ταξικό αντίπαλο και την τωρινή, ανώτερη επίθεσή του, απέναντι στην οποία έπρεπε να στρέφονται όλα τα πυρά. Αποτελεί σαφή ένδειξη για μια «εσωτερίκευση της ήττας» του εργατολαϊκού κινήματος από αυτές τις δυνάμεις και στοιχείο προγραμματικής αδυναμίας για την αντιμετώπιση, αναχαίτιση και αντιστροφή της.

Μια στάση αρχών ενάντια σε αυτές τις πρακτικές και αντιλήψεις δεν μπορεί να «διχαστεί» σε μια υποκριτική υπεράσπιση του «δικού μου» και σε ανάδειξη των ευθυνών του «άλλου», επειδή είναι στη ΛΑΕ, στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στο ΚΚΕ ή αλλού. Μια στάση αρχών οφείλει να καταδικάζει καθαρά την αστική βία εντός του κινήματος, της Αριστεράς και της ΕΑΑΚ, «από όπου κι αν προέρχεται». Κανένας από όσους περιθάλπουν, νομιμοποιούν και χρησιμοποιούν μεθόδους αστικής βίας εντός του κινήματος δεν δικαιούται να κατακρίνει τις «ίσες αποστάσεις» εάν ο ίδιος δεν παίρνει καθαρές αποστάσεις από αυτές τις μεθόδους.

Στην ουσία της, η πρακτική αυτή έχει τις ρίζες της σε ένα ιδεολόγημα που επικράτησε για δεκαετίες στο εργατικό, αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα: ότι δήθεν ο ταξικός αντίπαλος θα αντιμετωπιστεί, πρωτίστως, μέσω της αντιμετώπισης του «άλλου αριστερού», του αριστερού «πράκτορα της αστικής ιδεολογίας» (και όχι μόνον ιδεολογίας), του «οπορτουνιστή» ή «σεχταριστή». Ενώ ισχύει το αντίστροφο: Ο υπαρκτός οπορτουνισμός και σεχταρισμός μέσα στο εργατικό, αριστερό και κομμουνιστικό κίνημα θα αντιμετωπιστεί μέσα από την αποτελεσματική αντιπαράθεση με τον ταξικό αντίπαλο, με ένα σχετικά ορθό πρόγραμμα επαναστατικής στρατηγικής και τακτικής. Πρόγραμμα που επιβεβαιώνεται μόνο στην πράξη, με την αναγνώρισή του από μαζικά πρωτοπόρα τμήματα της εργατικής τάξης και της νεολαίας.

Ταυτόχρονα, ορισμένες οργανώσεις της μαχόμενης και αντικαπιταλιστικής Αριστεράς δικαιολογούν τη βάναυση σεξιστική βία κατά των γυναικών στο όνομα της «προάσπισης της κόμματος» ή της «οργάνωσης». Ακόμη χειρότερα, την «προστατεύουν» στο όνομα κάποιας «συνομωσίας» άλλων δυνάμεων σε βάρος τους, χωρίς να καταλαβαίνουν τις μακροπρόθεσμες συνέπειες αυτής της πρακτικής για τα μέλη και τα στελέχη τους και, κυρίως, για το μαζικό κίνημα. Αυτή η λαθεμένη στάση έχει τις ρίζες της στην υποταγή των θεμελιωδών φυσιογνωμικών αρχών της Αριστεράς και του κομμουνισμού στον πολιτικό τακτικισμό και στη στρεβλή αντίληψη περί «κομματικότητας», που τραυμάτισε βαθιά το κομμουνιστικό κίνημα.

Ο βίαιος ενδοκινηματικός «εμφύλιος πόλεμος» δυσφημεί το  φοιτητικό κίνημα, τη στιγμή που η αστική τάξη, η κυβέρνηση, η ΝΔ και οι δανειστές ετοιμάζουν και προωθούν μια έξυπνη και σχεδιασμένη επίθεση συκοφαντίας γενικά κατά του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και ειδικά κατά του νεολαιίστικου και φοιτητικού κινήματος. Εισάγει στο φοιτητικό, νεολαιίστικο και εργατολαϊκό κίνημα, το θανατηφόρο ανταγωνισμό του κεφαλαίου, που παροξύνεται από τη δομική, ιστορική κρίση του. Αντιγράφει την ιδεολογία και τον πολιτισμό του. Ενισχύει τη στρατηγική αστική προσπάθεια για υποδαύλιση των ενδοεργατικών ανταγωνισμών, του κατακερματισμού και κανιβαλισμού στο χώρο εργασίας και σπουδών, στην εργατολαϊκή οικογένεια και εν γένει, στις διαπροσωπικές σχέσεις. Κινδυνεύει να αποτελέσει ακόμη και αντεστραμμένο, «αριστερό» είδωλο των νεοφασιστικών πρακτικών.

Ο ενδοαριστερός «εμφύλιος πόλεμος», σήμερα, δυσφημεί βάναυσα την «άλλη» Αριστερά, την «πέραν του ΣΥΡΙΖΑ», προσφέροντας ανεκτίμητη υπηρεσία στο θεάρεστο (για το κεφάλαιο) έργο της δυσφήμισης της Αριστεράς από τα αντιλαϊκά «έργα και ημέρες» του ΣΥΡΙΖΑ.

Δυσφημεί καίρια την ΕΑΑΚ και την αποκόβει από τις ευρύτερες μάζες των φοιτητών. Χτυπά «από τα μέσα» κάθε προσπάθεια για ενίσχυση, διεύρυνση και τελικά, υπέρβαση της σημερινής πολυδιασπασμένης και καθηλωμένης κατάστασης της ΕΑΑΚ και του συνόλου της μαχόμενης αριστερής και ριζοσπαστικής πτέρυγας του φοιτητικού κινήματος.

Χτυπά ιδιαίτερα την προσπάθεια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την ενωτική, προγραμματική και εργατική ανασυγκρότησή της. Για μια δημοκρατική αντικαπιταλιστική και εργατική ηγεμονία στο φοιτητικό κίνημα, η οποία ταυτίζεται έτσι με την αντιδημοκρατική κυριαρχία, με τον τραμπουκισμό και την τρομοκρατία. Και τέλος, αλλά όχι σε σημασία, τραυματίζει βαθιά την προσπάθεια για μια νέα κομμουνιστική αντεπίθεση, για ένα καινοτόμο κομμουνιστικό πρόγραμμα, ενωτικό φορέα και το αντίστοιχο αυριανό κόμμα.

Αυτές οι εξαιρετικά λανθασμένες και επικίνδυνες πλέον πλευρές βρίσκονται έξω από την προσπάθεια για μια ενωτική υπέρβαση της κρισιακής κατάστασης στο φοιτητικό κίνημα, την ΕΑΑΚ και την αριστερή ριζοσπαστική πτέρυγά του. Βρίσκονται έξω από την κοινή προσπάθεια, όχι από επιλογή κάποιων οργανώσεων που θέλουν δήθεν να «διασπάσουν» την ΕΑΑΚ και να τους «διώξουν», αλλά από το γεγονός ότι οι αστικές μέθοδοι βίας και τρομοκρατίας είναι αυτές καθαυτές εργαλείο διάσπασης, δεν χωρούν στον εργατικό και λαϊκό πολιτισμό της ενότητας και του αγώνα.

Για όλους αυτούς τους λόγους αυτές οι πρακτικές χρειάζεται να καταδικαστούν, να απομονωθούν και να ηττηθούν πολιτικά και κινηματικά.

 

Άμεση στροφή στην ανάπτυξη των αγώνων ενάντια στο νόμο Γαβρόγλου

Το φοιτητικό κίνημα βρίσκεται μπροστά σε μία σοβαρή ιστορική πρόκληση. Βρίσκεται μπροστά, πρώτον, στην κυβερνητική επίθεση που προωθεί με ταχύ τρόπο το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο στην Ελλάδα με τους νόμους Γαβρόγλου και δεύτερον, στην εντεινόμενη κοινωνική εξαθλίωση του φοιτητικού πληθυσμού και της προοπτικής του λόγω της καπιταλιστικής κρίσης και της ευρωμνημονιακής επίθεσης.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ παρά την προπαγάνδα περί αριστερότητας και δημοκρατικότητας των «μεταρρυθμίσεων», υλοποιεί απόλυτα τις αντιδραστικές στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου στο χώρο της εκπαίδευσης.

Η προώθηση του «ενιαίου χώρου ανώτατης εκπαίδευσης», μέσω της συνέργειας ΑΕΙ-ΤΕΙ και την λεγόμενη «ανωτατοποίηση» των ΤΕΙ, αποτελεί παραπέτασμα καπνού που κρύβει τον ουσιαστικό αντιδραστικό πυρήνα του νόμου. Δηλαδή τη διατήρηση και την ένταση της πολυδιάσπασης των σπουδών, των γνωστικών αντικειμένων και συνολικά της γνώσης, συνεπώς και την καταβύθιση της κοινωνικής εργασιακής προοπτικής της νεολαίας. Στο φόντο της γενικευμένης επιβολής ενός σύγχρονου σκοταδισμού, αντιδραστικού αγνωστικισμού, ο κατακερματισμός της γνώσης διαμορφώνει τη νέου τύπου οργάνωση της χειρωνακτικής-διανοητικής εργασίας, στοχεύει στον κατακερματισμό των εργασιακών δυνάμεων, τις υποτάσσει στους ρυθμούς της μέγιστης εκμετάλλευσης και κυριαρχίας του κεφαλαίου. Το φοιτητικό κίνημα οφείλει να αντιμετωπίσει την αντιδραστική και παραπλανητική πολιτική της κυβέρνησης, όχι από την πλευρά της διατήρησης του υπάρχοντος καθεστώτος και των ταξικών διαχωρισμών, αλλά από την οπτική της αναβάθμισης και κατοχύρωσης της ενότητας του περιεχομένου των σπουδών, των μορφωτικών και εργασιακών δικαιωμάτων.

Η ανάπτυξη και εμπέδωση της λογικής της ανταποδοτικότητας στα ΑΕΙ-ΤΕΙ μέσω του νόμου Γαβρόγλου, εισάγει με τον πιο δηλητηριώδη τρόπο την ιδιωτικοποίηση και ανοίγει το δρόμο για τα δίδακτρα και την εισβολή των επιχειρήσεων στις σχολές. Οξύνει τους ταξικούς φραγμούς, υποτάσσει τις σπουδές και τη λειτουργία των ιδρυμάτων στις ανάγκες του κέρδους, του ανταγωνισμού, των επιχειρήσεων και όχι στις ανάγκες των εργατικών-λαϊκών αναγκών.

Παράλληλα, οι αλλαγές στο πλαίσιο του ασύλου και της διοίκησης δεν κάνουν πιο δημοκρατικό το πανεπιστήμιο. Αντίθετα, προωθείται ένα ακόμη πιο αυταρχικό πανεπιστήμιο, που χαλκιδεύει την ανεξάρτητη παρέμβαση του φοιτητικού κινήματος στη λειτουργία των ιδρυμάτων, θέτει ισχυρότερα εμπόδια στην προσπάθεια επιβολής κοινωνικού  φοιτητικού ελέγχου στα πανεπιστήμια.

Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με τη γενική υποχρηματοδότηση της εκπαίδευσης στο όνομα των μνημονίων, της αποπληρωμής του ληστρικού χρέους και του ευρώ, ψαλιδίζει βίαια τη δυνατότητα σπουδών για τη μεγάλη πλειοψηφία, επιβάλλει στη νεολαία και την εργατολαϊκή οικογένεια ένα διαρκές κυνηγητό για τα έξοδα φοίτησης. Αποτέλεσμα, όλο και περισσότεροι φοιτητές ν’ αναγκάζονται να εργάζονται παράλληλα με τις σπουδές τους, με όρους υπερεκμετάλλευσης, με θεσμοθετημένο τον υποκατώτατο μισθό για τους νέους, συχνά σε μαύρες, ανασφάλιστες δουλειές και με συνέπεια την εξουθενωτική παράταση της φοίτησης και την αδυναμία κατάκτησης της γνώσης. Παράλληλα η σπουδάζουσα νεολαία οδηγείται αντικειμενικά στον κυκλώνα των φοιτητικών δανείων, που υποθηκεύει το μέλλον της νέας γενιάς στις τράπεζες. Τέλος, ενισχύεται το ρεύμα εγκατάλειψης των σπουδών ειδικά από τα πιο εργατικά στρώματα.

Το επιχειρηματικό πανεπιστήμιο με τη μορφή που παίρνει στην Ελλάδα τίθεται έξω και ενάντια στις ανάγκες της πλειοψηφίας του φοιτητικού πληθυσμού, ενάντια στην κοινωνική πλειοψηφία. Αυτός είναι ο πυρήνας της εκπαιδευτικής πολιτικής της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, της ΝΔ, όλου του αστικού μπλοκ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του κεφαλαίου. Η πολιτική αυτή είναι βαθιά ταξική, αντιδραστική και συνοδεύεται από μία ιδεολογική εκστρατεία ενσωμάτωσης, καθήλωσης του λαϊκού παράγοντα, εμπέδωσης του δόγματος «μη εναλλακτικής» (TINA - There Is No Alternative), σπίλωσης της έννοιας της Αριστεράς και ταύτισής της με τh νεοφιλελεύθερη ατζέντα.

Παρ’ όλα αυτά η οξύτητα της επίθεσης γεννά μαζική δυσαρέσκεια, η οποία εκφράζεται σήμερα μέσα από τις μερικές αλλά ελπιδοφόρες μάχες που ξεσπούν στη νεολαία, όπως οι φοιτητικές συνελεύσεις και κινητοποιήσεις γύρω από τα συγγράμματα, το νέο κύμα αγώνων των μαθητών. Κυοφορούνται οι μελλοντικές εκρήξεις της νεολαίας, κι ειδικά της πιο εργατικής.

Η ήττα του εργατικού-λαϊκού κινήματος την προηγούμενη περίοδο, αντίστοιχα και του φοιτητικού, επιδρά ακόμα και θα επιδρά αν δεν υπάρξει αντίρροπη κίνηση, στους συλλόγους, στο κίνημα αλλά και την ίδια τη μαχόμενη Αριστερά. Η ηγεμονία της αστικής πολιτικής στο φοιτητικό συνδικαλισμό, τόσο σε επίπεδο περιεχομένου, προγράμματος, όσο και σε επίπεδο οργανωτικής δομής, ανεβάζει τον πήχη δυσκολίας στην προσπάθεια ανασυγκρότησης του κινήματος.

Απέναντι στην υπάρχουσα κατάσταση αυτήν την περίοδο, απαιτείται μία μαζική, δημοκρατική, ενωτική αντι-ευρωμνημονιακή, αντικυβερνητική γραμμή πάλης. Απαιτείται μία προγραμματική ανασυγκρότηση γύρω από τα σύγχρονα εργασιακά, μορφωτικά, πολιτιστικά δικαιώματα της νέας γενιάς, μία ανασυγκρότηση πιο βαθιά αντικαπιταλιστική, πιο βαθιά εργατική.

Ο άμεσος βασικός στόχος για το φοιτητικό κίνημα είναι η μέγιστη συσπείρωση φοιτητών, η συγκρότηση ενός μαζικού μπλοκ αγώνα φοιτητικών συλλόγων και πλατιών μαζικών επιτροπών πανελλαδικά για την ανατροπή του νόμου Γαβρόγλου και την επιβολή άμεσων μέτρων που θα βελτιώνουν τη ζωή της σπουδάζουσας νεολαίας με κύριους κόμβους την κρατική χρηματοδότηση, το μπλοκάρισμα των διδάκτρων σε όλες τις βαθμίδες, τη φοιτητική μέριμνα, την κατάργηση του υποκατώτατου μισθού για τη νεολαία, τη σταθερή εργασία. Χρειάζεται η επεξεργασία κι η προβολή από μεριάς του κινήματος θέσεων για την άρση της πολυδιάσπασης των αντικειμένων με ταυτόχρονη υπεράσπιση των αποφοίτων και των επαγγελματικών τους δικαιωμάτων, για την αναβάθμιση της ενιαίας πανεπιστημιακής εκπαίδευσης σε περιεχόμενο και όρους σπουδών.

Σ’ αυτό το στόχο πρέπει να συμβάλλουν όλες οι αγωνιστικές δυνάμεις που δρουν στο κίνημα, για να συγκροτηθεί ένα πλατύς δημοκρατικός συντονισμός φοιτητικών μαζικών φορέων που θα αναδείξουν τη φωνή της σπουδάζουσας νεολαίας αυτή τη στιγμή.

 

Με ποιο κίνημα;

Το δίλημμα που τίθεται σε αυτή τη φάση στο φοιτητικό κίνημα, είναι: Ενωτική, δημοκρατική, ριζοσπαστική ανασυγκρότηση με πολιτικά αιχμηρό περιεχόμενο ή διάλυση, διάσπαση σε «κομματικά» θραύσματα και μάλιστα, με εσωτερικό εμφύλιο;

Δεν υπήρξε ποτέ, ούτε θα υπάρξει «μονοκομματικό» κίνημα. Όρος για την ανασυγκρότηση του μαζικού κινήματος είναι η ενωτική, δημοκρατική συνύπαρξη και διαπάλη των αριστερών, ριζοσπαστικών ρευμάτων. Είναι η συνεργασία κι η αντιπαράθεσή τους, μέσα στο κίνημα, μπροστά και προς όφελος του φοιτητικού κινήματος. Για να οικοδομηθεί το αντίπαλο δέος απέναντι στο μπλοκ της αντίδρασης, το αγωνιστικό μέτωπο απέναντι στην ευρωμνημονιακή πολιτική, την αστική ανασυγκρότηση του επιχειρηματικού πανεπιστημίου, την κυβέρνηση, το καθηγητικό κατεστημένο, τις καθεστωτικές δυνάμεις της ΔΑΠ, της ΠΑΣΠ.

Για την αντιρρόπηση της σημερινής κατάστασης είναι αδήριτη ανάγκη η συμμαχία κι η ενίσχυση της κοινής δράσης όλων των ριζοσπαστικών, μαχόμενων αριστερών δυνάμεων του κινήματος.

Χρειάζεται να χτυπηθεί η πολυκαιρισμένη και στην πράξη ηττημένη πρακτική  κομματικού συνδικαλισμού και παραταξιοποίησης των πολιτικο-συνδιαλιστικών σχημάτων, τελικά η χρεωκοπημένη λογική κόμμα-παράταξη-κίνημα. Όψεις αυτής της λογικής διαπερνούν όλες τις αγωνιστικές δυνάμεις του φοιτητικού κινήματος με αποτέλεσμα να ψαλιδίζεται συνεχώς εις βάρος του ίδιου του μαζικού κινήματος η δημοκρατία εντός του. Αυτή η λογική δεν βοηθά στο ελάχιστο την προσπάθεια υπέρβασης της γραφειοκρατίας και της ηγεμονίας της αστικής πολιτικής στο φοιτητικό κίνημα.

Αυτή η λογική είναι που διασπά το κίνημα, αναπαράγει τις τάσεις ανάθεσης στους φοιτητές, έχει ως συνέπεια πολλές φορές οι πρωτοπορίες να χρίζονται αυτόκλητοι εκπρόσωποι των φοιτητών μακριά κι έξω από τους προβληματισμούς και την πραγματική δράση των ίδιων. Η ηγεμονία, εν τέλει, του αντικαπιταλιστικού ανατρεπτικού ρεύματος στο ευρύτερο αγωνιστικό κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα δεν είναι ζήτημα που λύνεται διά της έξωθεν επιβολής της καθαρότητας του κινήματος. Η κατάκτηση της ηγεμονίας προϋποθέτει την ισοτιμία και όχι τον ηγεμονισμό, τον εκβιασμό και την καταπίεση, προϋποθέτει τη δημοκρατική ενωτική δράση και την ανοιχτή πολιτική διαπάλη ανοιχτά-μπροστά και για το κίνημα.

 

Η ΕΑΑΚ, η αριστερή ριζοσπαστική πτέρυγα και η αντικαπιταλιστική ηγεμονία

Απαραίτητη προϋπόθεση για να πάνε τα πράγματα αλλιώς είναι να ενισχύεται, να δυναμώνει, μέσα στην Αριστερά και το φοιτητικό κίνημα, η ριζοσπαστική αριστερή πτέρυγα κάτω από μια δημοκρατική αντικαπιταλιστική ηγεμονία, που θα προωθήσει την προγραμματική και μαζική ανασυγκρότηση του κινήματος, σε περιεχόμενο και μορφές, με μία ενωτική μαχητική γραμμή για την πάλη της σπουδάζουσας νεολαίας και την κοινή δράση των μαχόμενων δυνάμεων. Για να χτυπούν όλα τα σφυριά μαζί. 

Η υπέρβαση της κρίσης και των ορίων που αντιμετωπίζουν οι σημερινές πρωτοπορίες δε μπορεί να γίνει αποκομμένα από την κίνηση των μαζών, ούτε θα προκύψει από παρθενογένεση. Αντίθετα, ο μετασχηματισμός, η αναβάθμιση, η διεύρυνση και, τελικά, η υπέρβαση των σημερινών ιστορικών ορίων της ΕΑΑΚ θα σφυρηλατηθεί μέσα στις μάχες του κινήματος.

Είναι καταστροφική για το ίδιο το κίνημα μια διάσπαση της ΕΑΑΚ ανάμεσα σε δήθεν επαναστάτες και ρεφορμιστές, σε αντιμνημονιακούς και αντικαπιταλιστές. Αποτελεί μία άσφαιρη αντιπαράθεση. Στις σημερινές συνθήκες δε μπορεί να υπάρξει αντικαπιταλιστικός αγώνας χωρίς να είναι αιχμηρά αντιμνημονιακός και αντίστροφα, δεν μπορεί να υπάρξει νικηφόρος αντιμνημονιακός αγώνας εάν δεν συνδέεται με μια αντικαπιταλιστική προοπτική. Ο αντικαπιταλισμός είναι ζήτημα ηγεμονίας, δρόμος ενότητας κι όχι μέσο διάσπασης του μαζικού αντιμνημονιακού αγώνα. Όπως και αντιμνημονιακή πάλη έχει ανάγκη την ενότητα σε προγραμματικούς στόχους και όχι τη διάσπαση με τους αντικαπιταλιστές φοιτητές.

Η σημερινή κρίση της ΕΑΑΚ ενέχει τον κίνδυνο της ιστορικής στρατηγικής ήττας της αριστερής μαχητικής πτέρυγας και της όποιας αντικαπιταλιστικής ηγεμονίας, μέσα από τη πολυδιάσπασή τους. Από την άλλη, η ίδια η κρίση κι η ένταση των αντιθέσεων προβάλλει τη μεγάλη αναγκαιότητα για ένα αποφασιστικό βήμα προς τα εμπρός στο περιεχόμενο, τη μορφή συγκρότησης, τη συγκεκριμένη ηγεμονία και τις δυνάμεις της πτέρυγας.

Σε αυτές τις δυνατότητες οφείλουμε να συμβάλουμε όλοι. Μέσα από την ενίσχυση των ενωτικών δημοκρατικών μαζικών σχημάτων ανά σχολή και την ενίσχυση του αυτοτελούς πολιτικού τους ρόλου. Μέσα από την ενίσχυση της ΕΑΑΚ, τη μεγαλύτερη συσπείρωση δυνάμεων και την αναβαθμισμένη συμμαχία των ριζοσπαστικών δυνάμεων. Μέσα από την απομόνωση και αποβολή της βίας, με κύρια ευθύνη των ίδιων των αγωνιστών της ΕΑΑΚ, των σχημάτων και των μαζικών πλειοψηφικών διαδικασιών που θα μπορούν να περιφρουρηθούν έμπρακτα. Και όχι μέσα από στενές «κομματικές» αποφάσεις.

Χρειάζεται να εκκινήσουν άμεσα μετωπικές διαδικασίες τόσο σε επίπεδο σχολών για τη συγκρότηση πλατιών ενωτικών σχημάτων, όσο και πανελλαδικά με τη συνεύρεση, ζύμωση, διαπάλη, συνεργασία των μαχόμενων δυνάμεων του κινήματος. Έτσι ώστε να ανοίξει η συζήτηση σε όλα τα πρωτοπόρα ρεύματα και τις αγωνιστικές δυνάμεις γύρω από το αναγκαίο πρόγραμμα, το περιεχόμενο και τη δομή του φοιτητικού κινήματος, τις εκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις και την πολιτική του κεφαλαίου στις σπουδές, την εργασία και τη ζωή της νέας γενιάς. Με στόχο την υπέρβαση της υπάρχουσας κατάστασης και τη διαμόρφωση της σύγχρονης, πρωτοπόρας, αριστερής ριζοσπαστικής πτέρυγας με αντικαπιταλιστική ηγεμονία, που θα απαντά στις ανάγκες της σημερινής κατάστασης.

Η διαδικασία αυτή σίγουρα δε θα είναι μονόπρακτο. Θα είναι μία μάχη περιεχομένου και προοπτικής που θα αναπτύσσεται παράλληλα και διαλεκτικά με την ίδια την πάλη του φοιτητικού κινήματος.

 

Τίποτα από τα παραπάνω δε θα προχωρήσει αν δε στραφούν όλα τα σφυριά στις τωρινές μάχες ενάντια στο νόμο Γαβρόγλου. Να χτυπήσει ηχηρά ο παλμός των φοιτητών στις γενικές συνελεύσεις. Εκεί τροφοδοτούνται, δοκιμάζονται, κρίνονται όλες οι πρωτοπορίες. 

Κάντε κλικ στο όνομα του αρθρογράφου για να διαβάσετε όλα τα άρθρα του.

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Kommon

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.