Να φτιάξουμε την Αριστερά της εποχής για την εποχή της Αριστεράς, συλλογικό κείμενο

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Κυριακή, 25 Φεβρουαρίου 2018 17:04 Συντάκτης:

Τα τελευταία χρόνια γίνονται συνεχώς απόπειρες –άλλοτε επιτυχημένες, άλλοτε όχι – προκειμένου να μπορέσουμε να ερμηνεύσουμε το φαινόμενο της υποχώρησης του κινήματος και να αναλύσουμε με έναν σχετικό ρεαλισμό την κατάσταση, πάντα με τα μάτια στραμμένα στο να χαράξουμε ένα αποτελεσματικό και ικανό να επιφέρει νίκες, σχέδιο για το κίνημα. Πράγματι η επέλαση των αντιλαϊκών μνημονιακών πολιτικών τα τελευταία χρόνια ως συνέπεια της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, δείχνει να μην συναντά τις αντιστάσεις που συναντούσε από το εργατικό κι ευρύτερα λαϊκό κίνημα, τα πρώτα χρόνια κρίσης και εμφάνισης των μέτρων λιτότητας.

Αν θέλουμε να δούμε την αλήθεια κατάματα, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι το Κεφάλαιο κατάφερε να κερδίσει στον 1ο γύρο των σκληρών ταξικών αναμετρήσεων. Παρά τις καθυστερήσεις και την πολιτική φθορά που δημιούργησαν οι μεγάλοι αγώνες, το Κεφάλαιο επέβαλε όλο τον μνημονιακό μεσαίωνα, μια βαθιά ταξική αντιδραστική μεταρρύθμιση που ήταν αναγκαία για το ίδιο ώστε να ξεπεράσει την κρίση του και να μπει στην νέα εποχή. Η αδυναμία απάντησης και ανατροπής αυτής της επίθεσης, η βαθιά μνημονιακή αστική ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και η αδυναμία της υπόλοιπης Αριστεράς να εμπνεύσει, έχει δημιουργήσει απογοήτευση σε πλατιά κομμάτια της νεολαίας(ειδικά) και της εργατικής τάξης.

Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι σε μεγάλο βαθμό, κάτω από τους καταθλιπτικούς συσχετισμούς κυριεύονται κι αυτοί με τη σειρά τους από το ιδιότυπο “ΤΙΝΑ”,  του δεν μπορεί να πάει αλλιώς, ωστόσο αυτό δεν αθωώνει την κομμουνιστική και ριζοσπαστική Αριστερά για τις ευθύνες της. Η κινηματική και πολιτική νηνεμία που υπάρχει τα τελευταία δυόμιση χρόνια, παρά τους μεμονωμένους αγώνες που γίνονται σε κλάδους και χώρους δουλειάς είναι ακριβώς ό,τι χρειάζονται Κυβέρνηση, Κεφάλαιο και Δανειστές για να πείσουν ότι υπάρχει σταθερότητα και ομαλότητα, ακόμα κι αν κι οι ίδιοι γνωρίζουν ότι τα θεμέλιά τους είναι πιο σαθρά και από πύργους τραπουλόχαρτων.

Ιδιαίτερα για την νεολαία η κατάσταση είναι ακόμα πιο δραματική. Ας αναλογιστούμε τι σημαίνει να γαλουχούνται πλέον γενιές που δεν έχουν ζήσει την εκτός μνημονίων πραγματικότητα, ή γενιές που δεν ξέρουν τι σημαίνει να έχεις ως εργαζόμενος συλλογική σύμβαση εργασίας, ασφαλιστική κάλυψη, μισθό, δώρα και εν γένει εργασιακά δικαιώματα. Παράλληλα αυτή η διαμορφούμενη κατάσταση σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, έχει αντίκτυπο και στην ψυχοσύνθεση της νεολαίας με το άγχος και την πίεση σε όλα τα επίπεδα να κυριαρχούν, βυθίζοντας μια ολόκληρη γενιά στην απογοήτευση και την απελπισία, με αποτέλεσμα μεγάλο τμήμα της να οδηγείται στην κατάθλιψη, τις αυτοκαταστροφικές τάσεις και τις εξαρτήσεις. Κάτω από τις συνθήκες αυτές στην εποχή της ακραίας εμπορευματοποίησης των πάντων και της πλήρους απουσίας θετικών προτύπων, η νεολαία αποστρέφεται τις συλλογικές διεκδικήσεις και τις συλλογικές μορφές οργάνωσής της ( κόμματα, συνδικάτα ) και δείχνει να επιλέγει τον ατομικό δρόμο, ακόμα και αν αυτός δεν μεταφράζεται στον καριερισμό του παρελθόντος αλλά σε ένα σύγχρονο άγχος βιοπορισμού.

Είναι μεγάλο στοίχημα και ένα ανοιχτό διακύβευμα για την Αριστερά σήμερα να μπορέσουμε να γείρουμε την πλάστιγγα από τις αντιδραστικές, εν πολλοίς, τάσεις αδιαφορίας και αδράνειας της σύγχρονης νεολαίας προς την εν γένει ριζοσπαστική της φύση, έχοντας κατά νου ότι ιστορικά καμία σημαντική κοινωνικοπολιτική αλλαγή δεν πραγματοποιήθηκε με την νεολαία απούσα.

Όμως η ίδια η τρομακτική επιδείνωση της ζωής της εργατικής τάξης και της νεολαίας και το βάθεμα της εκμετάλλευσης που θα συνεχιστεί, δημιουργεί ένα βουβό και υπόγειο ρεύμα αγανάκτησης και αμφισβήτησης της υπάρχουσας κατάστασης. Είναι διακύβευμα αυτό το βουβό ρεύμα να μην στραφεί αντιδραστικά και ακροδεξιά αλλά να αποτελέσει τη βάση για να αναπτυχθεί ένα νέο αγωνιστικό ρεύμα εργατικής χειραφέτησης.

Επανερχόμενοι όμως εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε και στην ανάγκη αποτίμησης του παρελθόντος και ανάλυσης του παρόντος προς χάραξη του μέλλοντος οφείλουμε να δούμε και την στάση των οργανωμένων δυνάμεων της Αριστεράς και του κινήματος σε όλη αυτή την ιστορική διαδικασία των τελευταίων ετών. Όλες οι δυνάμεις είτε περισσότερο είτε λιγότερο αυτοκριτικές καταλήγουν να θεωρούν ότι η κρίση και η οικονομικοπολιτική της αποκρυστάλλωση σε μέτρα και μεταρρυθμίσεις, μας βρήκε απροετοίμαστους, ανέτοιμους, μη ικανούς εν τέλει να αναμετρηθούμε με τα αναβαθμισμένα ζητήματα που τέθηκαν επί τάπητος. Όλοι θα παραδεχτούν ότι προσπαθήσαμε με τα παλιά εργαλεία να επεξεργαστούμε και πολύ περισσότερο να απαντήσουμε σε ερωτήματα πιο νέα και πιο σύνθετα και ότι γι’ αυτό δεν τα καταφέραμε. Κανείς ωστόσο δεν τολμά να παραδεχτεί ότι καμία οργανωμένη δύναμη με αναφορά στο κίνημα και την Αριστερά, δεν προέκρινε στην μεθοδολογία πολιτικής σκέψης και δράσης της, την ανάγκη υπέρβασης της δικής της γραμμής και μικροκομματικής συχνά αντίληψης προς όφελος της βελτίωσης των όρων ζωής της εργατικής τάξης και της τεράστιας θιγόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας.  Αυτό συμβαίνει ακόμα και τώρα σε χαλεπούς καιρούς για την Αριστερά και για το εργατικό κι ευρύτερα λαϊκό κίνημα.

Χρειάζεται, λοιπόν, πρώτα απ’ όλα μια βαθιά παραδοχή ότι τα εργαλεία που είχαμε μέχρι σήμερα δεν επαρκούσαν και για αυτό οδηγηθήκαμε σε μια πρώτη ήττα σε όλα τα επίπεδα. Αν δεν κάνουμε αυτή την παραδοχή δεν μπορούμε να ευαγγελιστούμε τις νίκες του μέλλοντος ούτε καν να χαράξουμε τον δρόμο προσέγγισης των νικών αυτών.

 

Νέα εποχή, νέες απαντήσεις

 

Ωστόσο οι απλές διαπιστώσεις, παρόλο που αποτελούν ένα πρώτο και ίσως καθοριστικό βήμα ανάλυσης της κατάστασης, εν τούτοις από μόνες τους δεν συμβάλλουν στην αλλαγή των υπαρχόντων συσχετισμών και στην βελτίωση των όρων ζωής της εργατικής τάξης και του λαού. Γι’ αυτό οφείλουμε να περιγράψουμε και ένα σχέδιο απάντησης στα μεγάλα ερωτήματα που θέτει με κυνικό τρόπο η εποχή.

Το κυριότερο ζήτημα είναι να αναγνωρίσουμε βαθύτερα την εποχή μας, τις αλλαγές που γίνονται, τις δυσκολίες αλλά και τις δυνατότητες που γεννιούνται. Βρισκόμαστε σε μια περίοδο, όπου σφραγίζεται από την διάσπαση της αστικής πολιτικής, η αστική πολιτική κι ιδεολογία βυθίζονται σε μια πρωτόγνωρη κρίση. Ο νεοφιλελευθερισμός αμφισβητείται στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, όπου γεννήθηκε.

Ειδικά αναδύεται μια νέα, βαθιά αντιδραστική, εναλλακτική μέσω ενός ακροδεξιού εθνικιστικού και νεοφασιστικού ρεύματος, που γοητεύει και συμπαρασύρει και εργατικές λαϊκές μάζες. Στην Ελλάδα, έχει αποτυπωθεί με την άνοδο που έχει σημειώσει η Χρυσή Αυγή τα τελευταία χρόνια τόσο στα εκλογικά της ποσοστά όσο και στην παρέμβαση και τη ρίζωσή της σε τμήματα της ελληνικής κοινωνίας και της νεολαίας.

Η πολεμική προετοιμασία χτυπάει κόκκινο, σαν αποτέλεσμα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που οξύνονται όλο και περισσότερο, με επίδικο ποιος θα είναι ο νέος παγκόσμιος κυρίαρχος.

Την ίδια στιγμή ο καπιταλισμός βυθίζεται ακόμα περισσότερο στην αντίφαση των παραγωγικών σχέσεων με τις απίστευτες παραγωγικές δυνάμεις που δημιουργεί. Η εφαρμογή της βιοτεχνολογίας, της ρομποτικής, της πληροφορικής κλπ του δημιουργούν τρομακτική άνοδο της παραγωγικότητας της εργασίας την οποία όμως το  Κεφάλαιο αδυνατεί μαζικά και συνολικά να εφαρμόσει στην παραγωγή χωρίς να ρίξει εκατομμύρια εργαζόμενους και νέους έξω από την εργασία.  Αυτά τα νέα  ανθρώπινα επιστημονικά επιτεύγματα διαμορφώνουν τις υλικές, ασύλληπτες μέχρι τώρα, δυνατότητες βελτίωσης της ζωής της ανθρωπότητας, αποδεικνύουν ότι η κοινωνία μπορεί να ζήσει αλλιώς.

Γενικά μπορούμε να πούμε ότι βρισκόμαστε σε ένα μεσοδιάστημα, όπου διαμορφώνονται συνολικά οι νέες συνθήκες της εποχής μας. Ένα μεσοδιάστημα όπου σιγά σιγά ξεπερνιέται το σοκ της ήττας της προηγούμενης περιόδου και προσπαθούν και πρέπει να διαμορφωθούν οι όροι απάντησης στην νέα κατάσταση.  Θα κριθεί σε αυτό το μεσοδιάστημα αν η δυσαρέσκεια που υπάρχει θα ηγεμονευτεί και θα μετατοπιστεί δεξιά και ακροδεξιά (όπως προσπάθησαν να γίνει με το Μακεδονικό και τα συλλαλητήρια) ή θα ξαναπάρει κεφάλι μια νέα ταξική, ριζοσπαστική αγωνιστική αναζήτηση λύσεων.

Για να μπορέσει να ειπωθεί μια νέα απάντηση προς συμφέρον της εργατικής τάξης και της νεολαίας χρειάζεται να διαμορφωθεί μια συνολικά νέα στρατηγική και προγραμματική πρόταση, που θα δίνει απάντηση στο τώρα αλλά στόχο και προοπτική στον αγώνα.

Προβάλλει, συνεπώς, η ανάγκη, χρησιμοποιώντας και τις μέχρι τώρα επεξεργασίες και εμπειρίες μας, αναζήτησης και συγκρότησης ενός νέου κομμουνιστικού προγράμματος. Ενός κομμουνιστικού προγράμματος όχι με την λογική του ευαγγελίου και της αναμονής της δευτέρας παρουσίας αλλά ενός προγράμματος που θα εμπνέει κα θα προσανατολίζει την δράση μας σήμερα σε όλα τα επίπεδα.  Ενός προγράμματος που θα ξεκινάει από την κατανόηση του σύγχρονου καπιταλισμού. Θα αναγνωρίζει τις νέες αστικές αντιθέσεις που υπάρχουν, τα μπλοκ που διαμορφώνονται διεθνώς και τους νέους τρομακτικούς πολεμικούς κινδύνους αλλά ταυτόχρονα θα εντοπίζει μέσα από τις βαθιές αλλαγές που γίνονται τις νέες  τρομερές δυνατότητες που το ίδιο το σύστημα γεννά, για μια νέα κομμουνιστική προσπάθεια.

Η αναζήτηση μιας νέας κομμουνιστικής στρατηγικής γύρω από τα ζητήματα της επανάστασης, της διακυβέρνησης, της κομμουνιστικής οργάνωσης της κοινωνίας, των αλμάτων που απαιτούνται για την κομμουνιστική χειραφέτηση αλλά και την σύνδεση της στρατηγικής με την τακτική και την πάλη για την ανατροπή της σημερινής κατάστασης. Την περιγραφή των τρόπων και των μέσων για την συγκέντρωση δυνάμεων σε όλα τα επίπεδα για την βελτίωση της  καθημερινότητας της εργατικής τάξης και των σύμμαχων στρωμάτων της, στο πως εργάζεται, πως τελικά καταφέρνει και ζει μέχρι την ριζική ανατροπή της σημερινής αντιδραστικής περιόδου. Την συμβολή σε μια νέα διεθνή κομμουνιστική προσπάθεια ειδικά την περίοδο όπου τα ακροδεξιά και φασιστικά ρεύματα ανεβαίνουν, ο πόλεμος φαίνεται να πλησιάζει και η επίθεση στην εργατική τάξη όλου του κόσμου είναι κατά μέτωπο και σε όλα τα επίπεδα.

Η συμβολή στην συγκρότηση ενός τέτοιου προγράμματος είναι ένα έργο τόσο αναγκαίο, όσο και δύσκολο ή καλύτερα τόσο δύσκολο όσο και αναγκαίο, προκειμένου  να δοθεί γνώση, έμπνευση και βάθος στον αγώνα αλλά και απαντήσεις σε σχέση με τις ανεπάρκειες του προηγούμενου διαστήματος. Παράλληλα μία σύγχρονη εργατική πολιτική χρειάζεται να ενώσει με γόνιμο και δημιουργικό τρόπο τον αγώνα ενάντια σε όλες τις μορφές καταπίεσης κι εκμετάλλευσης που διαμορφώνει το εκμεταλλευτικό σύστημα κι εκτινάσσει η καπιταλιστική βαρβαρότητα, τον αγώνα ενάντια στην γυναικεία καταπίεση, την πατριαρχία, τον σεξισμό, την στοχοποίηση των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων. Μία εργατική πολιτική που θα αγκαλιάζει την πάλη ενάντια στην οικολογική καταστροφή και την πολιτιστική εξαχρείωση.

Η νεολαία έχει ειδικό ρόλο σε αυτήν την προσπάθεια, καθώς έχει την δική της πολιτικοποίηση, τις δικές της εμπειρίες αλλά και γιατί βιώνει με ποιοτικότερο τρόπο τις σύγχρονες αλλαγές στην κοινωνία.

 

 

Για εμάς καμία αλλαγή, καμία καλυτέρευση των ζωών μας, δεν μπορεί να υπάρξει δίχως ένα εργατικό κίνημα, στα χέρια των ίδιων των εργαζομένων, ταξικά ανασυγκροτημένο, όχι στα γραπτά και τις επαγγελίες αλλά στον τρόπο με τον οποίο θα δραστηριοποιείται, θα αγωνίζεται, θα διεκδικεί και τελικά θα καταφέρνει νίκες.

Ένα εργατικό κίνημα ανεξάρτητο από την αστική πολιτική και τους θεσμούς της, ανεξάρτητο όμως και από στείρες κομματικές καθοδηγήσεις που συχνά λειτουργούν ανασταλτικά στις χειραφετητικές τάσεις του και αμφισβητούν την αναγκαία ταξική του ενότητα και δράση πάνω σ’ αυτήν.

Αυτό που χρειαζόμαστε σήμερα είναι η προγραμματική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, η οικοδόμηση μία σύγχρονης πολιτικής γραμμής που θα προκρίνει τις οικονομικοκοινωνικές ανάγκες των εργαζομένων, θα επιδιώκει την ταξική ενότητα, θα υπερβαίνει την πολυδιάσπαση που επιβάλλεται στην εργατική τάξη, θα έχει ουσιαστικό αντικυβερνητικό, αντιμνημονιακό, αντιΕΕ προσανατολισμό. Ένα εργατικό κίνημα που θα παλεύει σε πρώτη φάση για τον, πρώτιστο χρονικά και αναγκαίο σκαλοπάτι για τα υπόλοιπα, οικονομικό αγώνα απέναντι στην εργοδοσία, για την βελτίωση των όρων δουλειάς μας. Θα θέτει στην προμετωπίδα του την πάλη για μόνιμη και σταθερή δουλειά, για συλλογικές συμβάσεις, για μείωση του χρόνου εργασίας, για την ανατροπή του πυρήνα των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων που επιχειρεί το κεφάλαιο. Μαχόμενο  σε ρήξη και σύγκρουση με το ευρωμνημονιακό κεκτημένο της εκάστοτε κυβέρνησης, της ΕΕ και των λοιπών εγχώριων και διεθνών δυναστών. Που θα κατορθώνει να μετατρέπει έτσι τον πρώιμο οικονομικό αγώνα σε έναν άκρως πολιτικό, πανελλαδικής εμβέλειας, με στοχοθεσία και αιτηματολογία που θα αμφισβητεί στην πράξη ολόκληρη την υφιστάμενη οικονομικοπολιτική και κοινωνική κατάσταση.

Αυτή η διαδικασία θα έχει σαφώς κι αποκρυστάλλωση και στη δομή του εργατικού κινήματος και στόχο τη συγκρότηση ενιαίων συνδικάτων που θα ξεπερνά τους διαχωρισμούς που επιβάλλει το κεφάλαιο στην εργατική τάξη (δημόσιο, ιδιωτικό, σχέσεις εργασίας κλπ). Αναγκαίο βήμα είναι η ανάλυση των αλλαγών που επιτελούνται σήμερα στην οργάνωση της παραγωγής και τους χώρους δουλειάς, στη συγκρότηση της εργατικής τάξης. Παρά τη προλεταριοποίηση της σύγχρονης διανόησης και τη μείωση-χωρίς αυτό να σημαίνει την εξαφάνιση- της παλιάς χειρωνακτικής εργατικής τάξης, κομβικό ρόλο στη συγκρότηση της εργατικής τάξης σήμερα παίζει η τεχνικά συγκροτημένη εργατική τάξη και ειδικά αυτή που συγκεντρώνεται στους κλάδους της σύγχρονης βιομηχανίας και τεχνολογίας. 

Προκειμένου ωστόσο να προχωρήσει μια τέτοια μεθοδολογία συγκρότησης και δράσης του εργατικού κινήματος, χρειάζονται υπερβάσεις εαυτών, από τον κάθε μεμονωμένο αγωνιστή και την κάθε οργανωμένη συλλογικότητα. Σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει και είναι αναγκασμένα να δουλέψουν όλα τα αγωνιστικά και ταξικά ρεύματα στο εργατικό κίνημα. Να υπερβούν το κομματικό συνδικαλισμό που πλειοψηφικά τα κυριεύει και να συμβάλουν στο να υπάρξει μια ενωτική και μαζική δουλειά στους εργατικούς χώρους για να δημιουργηθούν σωματεία, επιτροπές αγώνα, να αλλάξουν οι συσχετισμοί στους χώρους δουλειάς.       

Η προσπάθεια για ένα άλλο εργατικό κίνημα αλλά και συνολικά μια ανατρεπτική απάντηση αντικειμενικά περνάει μέσα από τη σύνδεσή της με την εργατική νεολαία και ιδιαίτερα αυτήν που εργάζεται σε κλάδους αιχμής και σε μεγάλες επιχειρήσεις  και η οποία πρέπει να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο. Αυτή μπορεί πρέπει να είναι ο κινητήριος μοχλός μιας τέτοιας προσπάθειας. Πρέπει να είναι κύρια κατεύθυνση μιας νέας επαναστατικής νεολαιίστικης προσπάθειας η σύνδεση με αυτά τα τμήματα της νεολαίας.

Χρειάζονται τολμηρές και αποφασιστικές μετωπικές πρωτοβουλίες, διαζύγια με κομματικές λογικές ποδηγέτησης και ελέγχου του συνδικαλιστικού και εργατικού κινήματος, προκειμένου τη σκυτάλη να πάρουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και σκληρά εκμεταλλευόμενοι του σήμερα, βγάζοντας μπροστά με θαρρετό και διεκδικητικό τρόπο τα δικαιώματα και τις ανάγκες τους.

Στόχος, να συγκροτηθεί ένα ενιαίο, μαζικό, δημοκρατικό, ταξικό, εργατικό μέτωπο που θα παλέψει τα εργατικά συμφέροντα μέχρι τέλους. Παράλληλα κρίνεται αναγκαίο να συμβάλουν στο να συγκροτηθεί μια ενιαία ταξική κίνηση εργατικής χειραφέτησης της εποχής μας.

 

 

Στο πεδίο του πολιτικού μετώπου χρειάζεται να αναζητήσουμε πολιτικές πρωτοβουλίες που θα υπερβαίνουν τον χάρτη της υφιστάμενης «εκτός των τειχών» Αριστεράς και της μεθοδολογίας συγκρότησης και δράσης της. Η εργατική νεολαία πρέπει και μπορεί να είναι ο κινητήριος μοχλός μιας τέτοιας προσπάθειας. Γιατί είναι αυτή που βιώνει με τον πιο σκληρό τρόπο τις νέες συνθήκες στην παραγωγή αλλά και αυτή που χειρίζεται και βιώνει και τις νέες δυνατότητες που δημιουργείται σήμερα.

Χρειάζεται μια διαρκής μετωπική πολιτική, με το  μάτι στραμμένο στην αναγκαία μαζική συγκέντρωση δυνάμεων των πρωτοπόρων αγωνιστών και δυνάμεων στους χώρους δουλειάς, τις γειτονιές και τα πανεπιστήμια. Μια μετωπική πολιτική όχι αφηρημένη και αόριστη και στην λογική της ενότητας για την ενότητα, αλλά πάνω στο αναγκαίο πρόγραμμα πάλης και διεκδικήσεων που με επιτακτικό τρόπο βάζει η εποχή, για μια βαθιά ταξική ανατροπή της σημερινής κατάστασης που θα ανοίγει δρόμους για ακόμα βαθύτερους μετασχηματισμούς και αλλαγές. Μια διαρκής προσπάθεια συγκέντρωσης όλων των δυνάμεων της Αριστεράς και του κινήματος που παίρνουν θέση στα μεγάλα διλήμματα και επίδικα της εποχής από την σκοπιά της εργατικής τάξης και του λαού κόντρα στους  εκφραστές της κυρίαρχης αστικής πολιτικής και των επιλογών τους τόσο σε εγχώριο όσο και σε διεθνές επίπεδο.

Στο σήμερα τόσο στο επίπεδο της νεολαίας όσο και συνολικά είναι αναγκαία και ώριμη η προώθηση μιας πολιτικής συνεργασίας δυνάμεων του κινήματος και της αριστεράς (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΚΕ, ΛΑΕ, ΜΛ και τροτσικιστικά ρεύματα, τμήματα της αναρχίας-αυτονομίας, Εργατικός Αγώνας, Συλ. Κορδάτος, κλπ) πάνω σε ένα τέτοιο πρόγραμμα ανατροπής και δράσης ανεξάρτητα από στρατηγικές διαφωνίες που υπάρχουν ή διαφωνίες στο πως θα υλοποιηθεί ένα τέτοιο πρόγραμμα, αλλά με δέσμευση όλων των δυνάμεων ότι θα προωθηθεί μέσα από την δράση του μαζικού κινήματος.

 Σε καμία περίπτωση δεν θεωρούμε ότι τα μέχρι τώρα εγχειρήματα συγκρότησης μετώπων, δεν έχουν συμβάλει προς αυτήν την κατεύθυνση, πιστεύουμε ωστόσο ότι αδυνατούν να ανταποκριθούν στις αυξημένες απαιτήσεις του σήμερα, εφόσον η μεθοδολογία λειτουργίας και δράσης τους στηρίζεται σε παλιά εργαλεία, συναντήσεις κορυφής και χαρακτηρίζεται από την αδυναμία εμπλοκής των πραγματικών πρωταγωνιστών της ταξικής πάλης εντός αυτών.

Από την πλευρά μας, στην παρούσα φάση θα συμβάλλουμε ώστε να ενισχυθεί η λογική πολιτικής συνεργασίας των υπαρχόντων πολιτικών μετώπων, με επιδίωξη τη θετική, ανώτερη υπέρβασή τους, για ένα ανατρεπτικό αριστερό αντικαπιταλιστικό πολιτικό μέτωπο που έχει ανάγκη η εποχή μας. Υπό αυτό το πρίσμα θα συμβάλλουμε και στις επερχόμενες διαδικασίες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Ιδιαίτερα στην νεολαία πιστεύουμε ότι πρέπει άμεσα να ανοίξει η συζήτηση για την συγκρότηση  μιας πολιτικής κίνησης στην νέα γενιά. Μια κίνησης που βασικός της στόχος θα πρέπει να είναι η συσπείρωση όλων των πρωτοπόρων αγωνιστών, των νεολαιίστικων πρωτοπόρων αγωνιστικών ρευμάτων, συλλογικοτήτων, οργανώσεων που θα προσανατολίζεται στην οργάνωση της νέας γενιάς και του κινήματός της, θα συμβάλει στο να γεννηθεί ένας νέος χειραφετητικός, εργατικός πολιτισμός στην νεολαία. Μια πολιτική κίνηση που θα προβάλει τη σύγχρονη Χάρτα αναγκών και δικαιωμάτων της νέας γενιάς για τις άμεσες διεκδικήσεις της αλλά και για την ζωή της συνολικά. Άλλωστε η προσπάθεια αυτή στην νεολαία, δεν ξεκινά από μηδενική βάση. Υπάρχει ήδη πλούτος κοινών εμπειριών και παραστάσεων ειδικά εντός του φοιτητικού κινήματος με πολιτική ώσμωση και ζύμωση αγωνιστών και αριστερών νεολαιίστικων δυνάμεων, τις οποίες οφείλουμε να αξιοποιήσουμε προς την κατεύθυνση αυτή.

 

 

Η διαρκής προσπάθεια ψηλάφησης των αναγκαίων στρατηγικών ζητημάτων ως απάντηση στα μεγάλα ερωτήματα που θέτει η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση και η προσπάθεια συγκρότησης ενός κομμουνιστικού προγράμματος αποτελεί όρο για την προσέγγισης του μεγαλεπήβολου αλλά και τόσο αναγκαίου ζητήματος ενός νέου κομμουνιστικού φορέα.

Ουσιαστικά, λοιπόν, επισημαίνουμε τα αναγκαία βήματα στη συγκέντρωση δυνάμεων στη σφαίρα της στρατηγικής πρωτοπορίας προς ένα εργατικό, δημοκρατικό και επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα. Κάθε λέξη έχει εδώ τη σημασία της. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά δύσκολο έργο, μακράς πνοής και αφορά όλη την ιστορική περίοδο που διανύουμε. Αυτό το έργο δεν μπορεί να το φέρει σε πέρας, μόνη της καμία από τις υπάρχουσες δυνάμεις κομμουνιστικής και χειραφετητικής αριστεράς. Θεωρούμε ότι όλες οι σημερινές συλλογικότητες, με διαφορετικό τρόπο η κάθε μία, και παρά την μέχρι τώρα συμβολή κάθε μίας εξ αυτών, έχουν κλείσει έναν στρατηγικό κύκλο. Στο σήμερα χρειάζονται υπερβάσεις κάθε είδους αλήθειας που συνηθίζουμε να δημιουργούμε μόνοι μας, χρειάζονται υπερβάσεις προς έναν διαρκή διάλογο για την αναζήτηση της κοινής μας αλήθειας και πραγματικότητας, προς την διαμόρφωση ενός νέου σύγχρονου κομμουνιστικού προγράμματος και κόμματος.

Σε αυτή την κατεύθυνση χρειάζονται και πρακτικά βήματα προκειμένου η θεωρητική προσπάθεια να αποκτήσει σάρκα και οστά. Αυτό αντικειμενικά περνάει μέσα από την απεύθυνση σε όλες τις δυνάμεις, τα θεωρητικά περιοδικά, τις αντίστοιχες ιστοσελίδες και πάνω από όλα, τους ανένταχτους αγωνιστές της βάσης, που κινούνται σε επαναστατική, κομμουνιστική, αντικαπιταλιστική και αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση, για συσπείρωση σε έναν Πόλο Διαλόγου και Πράξης για το «κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα της εποχής μας». 

Ιδιαίτερα στην νεολαία επιδιώκουμε ν’ ανοίξουμε το διάλογο, θεωρώντας αναγκαία αλλά και δυνατή την συνάντηση και την από κοινού συσπείρωση όλων των ανένταχτων νέων κομμουνιστών αλλά και  ρευμάτων, που έχουν παρόμοιους προβληματισμούς με αυτούς που περιγράψαμε, ακόμα κι αν δεν αναζητούν με τα ίδια ή παρόμοια κριτήρια τις απαντήσεις, σε μια συλλογικότητα-χώρο αναζήτησης και δράσης για νέο κομμουνιστικό ρεύμα στην νεολαία. Όχι σαν μια ληγμένη διαδικασία αλλά σαν μια μεταβατική, ανοιχτή  και δυναμική διαδικασία συνδιαμόρφωσης, αναζήτησης, κοινής παρέμβασης και τελικά δράσης, , με σκοπό την ανώτερη σύνθεση και ενοποίηση, για την συγκρότηση μια νέας κομμουνιστικής προγραμματικής απάντησης  και κομμουνιστικής οργάνωσης στην νεολαία.

 

 

Εμείς από την πλευρά μας, δίχως καμία αίσθηση κατοχής οποιασδήποτε απόλυτης αλήθειας, με διάθεση κριτικής και αυτοκριτικής, αλλά και με πείσμα στην αμφιβολία και την αναζήτηση των καλύτερων δρόμων υλοποίησης των παραπάνω βημάτων–στόχων, επιλέγουμε την υπέρβαση των εαυτών και των μέχρι τώρα πεπατημένων μας, όσον αφορά την πολιτική σκέψη, δράση και οργάνωσή μας. 

Οι υπογράφοντες αποχωρήσαμε από τη νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση καθώς θεωρούμε πως οι πολιτικές κατευθύνσεις της νΚΑ αλλά και του ΝΑΡ, όπως αποκρυσταλλώθηκαν στην απόφαση του 4ου Συνεδρίου, δεν κατορθώνουν να υπηρετήσουν την συγκρότηση του εργατικού υποκειμένου που έχει ανάγκη η εποχή μας: την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, την διαμόρφωση του αναγκαίου πολιτικού μετώπου της ανατροπής και την επεξεργασία ενός σύγχρονου κομμουνιστικού προγράμματος.

Στρατευόμαστε στην προσπάθεια συγκρότησης ενός νέου κομμουνιστικού ρεύματος,  σαν μια συμβολή στην συγκρότηση του προγράμματος και κόμματος της εποχής μας. Για να ενισχυθεί η κομμουνιστική αναζήτηση στη νέα γενιά, η θεμελίωση μίας σύγχρονης κομμουνιστικής προοπτικής, στη νέα εποχή που μας εισάγει η ιστορικού βάθους, κρίση του καπιταλισμού. Για την ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, με ειδικό βάρος στη νέα γενιά. Για μία νέα μετωπική πολιτική στην Αριστερά. 

Επιλέγοντας τελικά την βαθύτερη στράτευσή μας στο όραμα της κομμουνιστικής προοπτικής και στον αγώνα για την βελτίωση της ζωής της εργατικής τάξης μέχρι την οριστική της απελευθέρωση, έχοντας βαθιά επίγνωση ότι μόνο οι παράλληλοι δρόμοι δεν έχουν καμία πιθανότητα συνάντησης στις λεωφόρους της ταξικής πάλης, που θα βαδίσουμε όλοι μαζί.

Στην κατεύθυνση αυτή και ως ένα πρώτο πεδίο συζήτησης όλων των παραπάνω σας καλούμε στην εκδήλωση-συνέλευση διαλόγου, την Πέμπτη 1/3 στις 19:00 στην ΑΣΟEΕ, αμφιθέατρο Γ΄.

 

Αβδούλος Ευθύμης, Γαλιατσάτου Ανατολή, Γαλιατσάτου Βασιλική, Γκόγκου Γεωργία, Καλαβάνος Παναγιώτης, Κατράδης Γιάννης, Μαρτίνος Βαγγέλης, Μενικίδη Σοφία, Παναγιωτόπουλος Θοδωρής, Παπαναστασίου Αφροδίτη, Σούρμπης Δήμος, Τζιάκας Κωνσταντίνος, Υφαντής Βασίλης

 

(Η φωτογραφία είναι έργο του  Erik Johansson).

 

 

Κάντε κλικ στο όνομα του αρθρογράφου για να διαβάσετε όλα τα άρθρα του.

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Kommon

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.