Στη ΔΕΘ η πρώτη απάντηση και μια νέα αρχή - Ανασχηματισμός του κινήματος και της Αριστεράς! Πολιτική Κίνηση για ένα Σύγχρονο Κομμουνιστικό Σχέδιο

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη, 04 Σεπτεμβρίου 2018 10:44 Συντάκτης:

 

 

Πολιτική Κίνηση για ένα Σύγχρονο Κομμουνιστικό Σχέδιο (k-sxedio.gr)

Ανακοίνωση Συντονιστικού Συμβουλίου

Η υπό αυστηρή επιτήρηση «έξοδος» από τα μνημόνια, η αναιμική οικονομική ανάκαμψη, οι  κυβερνητικές, δήθεν φιλεργατικές εξαγγελίες, ο δεξιόστροφος καθεστωτικός ανασχηματισμός της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και οι προγραμματισμένες διαδηλώσεις των ακροδεξιών, εθνικιστικών, νεοφασιστικών και παραθρησκευτικών δυνάμεων με αφορμή τη Συμφωνία των Πρεσπών, στη φετινή, «εξαιρετικά αφιερωμένη» στις ΗΠΑ, Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, τροποποιούν σημαντικά τις κοινωνικές και πολιτικές αναμετρήσεις για την ερχόμενη περίοδο.

1. Οι διαδηλώσεις των εργατικών συνδικάτων και των λαϊκών συλλογικοτήτων στη ΔΕΘ, γενικά οι κοινωνικές και πολιτικές διεκδικήσεις σε αυτή την περίοδο, μαζί με όλες τις άλυτες «εκκρεμότητες» της προηγούμενης περιόδου ήττας και υποχωρήσεων, εντείνουν την ανάγκη για ένα καινούριο, ριζοσπαστικό περιεχόμενο και νέες, ενωτικές μορφές συσπείρωσης και αγώνα του μαζικού κινήματος, για έναν βαθύ «ανασχηματισμό» της μαχόμενης Αριστεράς. Δεν αρκούν οι γενικόλογες αντικυβερνητικές ή αντιδεξιές καταγγελίες, τα ψευδεπίγραφα μέτωπα γύρω από τον εαυτό μας και οι πλαστές εκλογικές ενότητες.

 

2. Η υποταγή του ΣΥΡΙΖΑ στη νεοφιλελεύθερη, αστική πολιτική είναι ανεπίστρεπτη. Το αντιδραστικό, αντεργατικό, ευρωμνημονιακό κεκτημένο είναι η Ιθάκη του. Αυτό δείχνει και ο κυβερνητικός ανασχηματισμός με φθαρμένα πασοκικά και νεοδημοκρατικά πρόσωπα, που καθένα ψήφισε και από κάποιο μνημόνιο. Η έξοδος από τα μνημόνια της 21ης Αυγούστου είναι ένας επιβαλλόμενος σταθμός στην επιλεγμένη πορεία της υποταγής του στο κεφάλαιο, με άγκυρα την αποδοχή του χρέους.

 

3. Οι κυβερνητικές εξαγγελίες «κοινωνικών» μέτρων στηρίζονται στην –έστω και αναιμική- ανάκαμψη της οικονομίας και στην εκτινασσόμενη καπιταλιστική κερδοφορία. Αποσκοπούν, όμως, να ενσωματώσουν τη βαθιά λαϊκή δυσαρέσκεια, να διορθώσουν ακραίες - αβίωτες καταστάσεις φτώχιας, σε «συνεργασία με τον ΣΕΒ», όπως ειπώθηκε, για να παραμείνει αδιατάρακτο το μνημονιακό κεκτημένο και η καπιταλιστική κερδοφορία. Επιχειρούν να θρέψουν αυταπάτες στο λαϊκό κίνημα, στην αρχή μιας προεκλογικής περιόδου, που θα διανθίζεται από αποπροσανατολιστικές δίκες σκανδάλων. Επιχειρούν να φρενάρουν τις μικρές, ηγεμονευόμενες ακόμη, αλλά αναπτυσσόμενες εργατικές, λαϊκές και δημοκρατικές διεκδικήσεις. Για να οδηγήσουν σε συσχετισμούς δυνάμεων, που θα επιτρέψουν μια νέα αυταρχική - αντιλαϊκή επίθεση των αστικών δυνάμεων, στην οποία ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί να τεθεί επικεφαλής σε ένα κίβδηλο «αντιδεξιό μέτωπο», με την υπόσχεση για μια πιο φιλολαϊκή διαχείριση, η οποία θα εξανεμιστεί την επομένη των εκλογών.

 

4. Η ΝΔ αξιοποιεί την αντίληψη της μοναδικότητας του δρόμου υποταγής στην καπιταλιστική ανάπτυξη που ενίσχυσε ο ΣΥΡΙΖΑ και προετοιμάζεται να γίνει αυτή ο κυβερνητικός φορέας, για την εμβάθυνση, παγίωση και επέκταση της αστικής πολιτικής, σε οικονομικό, πολιτικό, αξιακό και πολιτιστικό επίπεδο. Παραχωρεί χώρο σε ακροδεξιές δυνάμεις και πρακτικές, με την αυταπάτη ότι μπορεί να τις ελέγξει. Πρόκειται για φρούδα ελπίδα, δεδομένης της μεγάλης ανόδου των ακροδεξιών και εθνικιστικών ρευμάτων σε ευρωπαϊκή και παγκόσμια κλίμακα, την οποία δεν σταμάτησε το «χάιδεμά» τους. Εντός αυτών των ρευμάτων αναπτύσσεται επικίνδυνα ο νεοφασισμός. Η αντιδεξιά, αντιεθνικιστική και αντιφασιστική ρητορεία του ΣΥΡΙΖΑ, όχι μόνον δεν αρκεί, αλλά ακυρώνεται από την αντεργατική πολιτική του, από τη συνεργασία με το εθνικιστικό λαϊκιστικό κόμμα των ΑΝΕΛ και από τη στρατηγική συμμαχία της κυβέρνησης με τον Τραμπ, την πιο αντιδραστική κυβέρνηση των ΗΠΑ.

 

5. Όλα τα παραπάνω εκδηλώνονται σε μια ιστορική περίοδο, όπου η μετατόπιση των ανταγωνισμών του κεφαλαίου σε εθνικό επίπεδο, την οποία επιτάχυναν το Brexit και η πολιτική Τραμπ, περιορίζει ασφυκτικά τις δυνατότητες ανόδου των αναπτυσσόμενων και αδύναμων ιστορικά χωρών. Οι περιοδικού τύπου καταστροφές που συνοδεύουν το ξεπέρασμα των καπιταλιστικών κρίσεων εμφανίζονται ικανές να πάρουν ολικού τύπου χαρακτηριστικά στην εποχή μας. Αυτό δείχνουν, με όλες τις εθνικές ιδιαιτερότητες, η νομισματική και εξαγωγική κρίση σε Τουρκία και Αργεντινή, οι πιέσεις σε όλες τις αναπτυσσόμενες οικονομίες. Οι τάσεις αυτές, θα ενισχύσουν τους στρατιωτικούς ανταγωνισμούς, τις πολεμικές προετοιμασίες και αναμετρήσεις, με πρωτεργάτη τις ΗΠΑ, που δεν θα κοπάσουν από επιβαλλόμενες ανακωχές και «ειρηνικούς» ελιγμούς.

 

6. Σε αυτή τη πραγματικότητα, η χωρίς όρους πρόσδεση της χώρας σε ιμπεριαλιστικούς στρατιωτικούς και οικονομικούς συνασπισμούς, πρώτα από όλα στο ΝΑΤΟ και τον ευρωατλαντικό άξονα, η μετατροπή της σε «ξέφραγο αμπέλι» του αμερικανού πρέσβη, την καθιστά πρωτεύον πιόνι - θυσία από τους «συμμάχους», αλλά και πρώτο στόχο από τους «αντιπάλους», όπως δείχνουν οι ρωσικές αντιδράσεις μετά την πρωτοφανή ιστορικά κίνηση της κυβέρνησης για απελάσεις ρώσων διπλωματών. Από αυτή τη σκοπιά, η Συμφωνία των Πρεσπών, όχι μόνο δεν σταθεροποιεί την ειρήνη στα Βαλκάνια, αλλά εντάσσεται και αναπτύσσει τους ανταγωνισμούς των μεγάλων και μικρών δυνάμεων. Ανταγωνισμοί που αναζωπυρώνονται, παράλληλα, από την προώθηση της «Μεγάλης Αλβανίας» και τις συνακόλουθες αντιδράσεις της Σερβίας και άλλων. Την ίδια στιγμή, κλιμακώνεται η αντιπαράθεση με την Τουρκία για την εκμετάλλευση των ΑΟΖ από τις πολυεθνικές, σε Κύπρο και Αν. Μεσόγειο.

 

7. Η μαχόμενη Αριστερά χρειάζεται να ανιχνεύσει πρωτοπόρους δρόμους παρέμβασης σε αυτή τη γεμάτη δυσκολίες, αλλά δυναμική πολιτική πραγματικότητα. Η άρνηση της υποταγής, η αποκάλυψη των σχεδιασμών της κυβέρνησης και η αντίσταση είναι κοινό χαρακτηριστικό όλων των αριστερών, αντικαπιταλιστικών και κομμουνιστικών δυνάμεων. Είναι όμως, μόνο η αφετηρία. Με πρώτο σταθμό τις εργατικές, λαϊκές διαδηλώσεις στη φετινή ΔΕΘ, προβάλλεται επιτακτικά και διαρκώς η ανάγκη επεξεργασίας και έμπρακτης προώθησης ενός προγράμματος άμεσων στόχων με προοπτική ανατροπής, που να αντιστοιχούν στις επείγουσες ανάγκες και τη διαμορφούμενη συνείδηση της εργαζόμενης πλειοψηφίας, ως προϋπόθεση για τη διάδοση βαθύτερων αναγκαίων κοινωνικών στόχων και νέων κομμουνιστικών οραμάτων. Από αυτή τη σκοπιά απαιτείται κυρίως:

 

α) Η σχεδιασμένη αξιοποίηση των «κοινωνικών» εξαγγελιών της κυβέρνησης για συλλογικές συμβάσεις και νίκες, για ουσιαστική βελτίωση των μισθών, των συντάξεων, του εργατικού λαϊκού εισοδήματος και των εργασιακών σχέσεων, με ένα συνεκτικό, επιθετικό πρόγραμμα πάλης των συνδικάτων, στις επιχειρήσεις, τους κλάδους και πανελλαδικά. Που θα ξεσκεπάζει τη μερικότητα και θα ξεπερνά τις κυβερνητικές εξαγγελίες με την απαίτηση για νόμους – μέτρα γενικής πανκοινωνικής ισχύος, που θα καταργούν τους αντίστοιχους μνημονιακούς νόμους και θα αποσπούν πλούτο πάνω από την αναπτυσσόμενη κερδοφορία των επιχειρήσεων.

 

β) Η ενωτική υπέρβαση του σημερινού κατακερματισμού, η μέγιστη δυνατή συγκέντρωση δυνάμεων στο εργατικό και λαϊκό κίνημα, ειδικά με τη δημιουργία ενός δικτύου εργατικών συνδικάτων, ανεξάρτητης ταξικής δράσης, που θα πάρει σταδιακά την πρωτοβουλία από τις ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, χωρίς διασπαστικές πρακτικές.

 

γ) Η ενωτική παρέμβαση στον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τους ανταγωνισμούς,  στον αγώνα για σύγχρονα δημοκρατικά δικαιώματα, στον αγώνα ενάντια στο φασισμό, το ρατσισμό και τον εκκλησιαστικό σκοταδισμό.

 

δ)  Σε αυτή την κατεύθυνση οφείλουν και μπορούν να κινηθούν συντονισμένα και με πολιτικές συμφωνίες οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, του ΚΚΕ και της ΛΑΕ. Ουσιαστική κοινή δράση, στο μαζικό κίνημα, για να νικήσει και να υπερβεί τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία, δεν μπορεί να επιτευχθεί με διαφορετικό τρόπο.

 

ε) Αυτή την κατεύθυνση μπορεί να υπηρετήσει καλύτερα και με συνέπεια η πρόταση και η προοπτική για μια ανατρεπτική, αριστερή πολιτική συμμαχία, προσανατολισμένη στο μαζικό κίνημα. Πρόκειται για μια προοπτική που χρειάζεται να ξεπεράσει μεγάλες δυσκολίες, ισχυρές αντιθέσεις και τη σημερινή, στείρα πολιτική της πλειοψηφίας των ηγεσιών της Αριστεράς. Αλλά πρόκειται και για μια προοπτική που είναι αναγκαία, που συγκινεί ευρύτερες μάζες και η οποία μπορεί να ενισχυθεί, με τη συνεργασία όλων των οργανωμένων δυνάμεων που την κατανοούν, ανεξαρτήτως του μεγέθους και της θέσης τους και, κυρίως, με τη συμβολή των ανεξάρτητων αριστερών αλλά και των αγωνιστών της βάσης όλων των δυνάμεων της Αριστεράς.

 

στ) Αυτή η προοπτική μπορεί να εμφανιστεί δυναμικά, έστω και εν μέρει, με διάφορους τρόπους και στις επερχόμενες εκλογικές μάχες, αλλάζοντας τους συσχετισμούς στο κίνημα και την πολιτική, μέσα από την αλλαγή της ίδιας της μαχόμενης Αριστεράς.

 

8. Η Πολιτική Κίνηση για ένα Σύγχρονο Κομμουνιστικό Σχέδιο θα δώσει αυτή τη μάχη, θα συμβάλει συνειδητά και στο βαθμό που της αναλογεί. Παράλληλα, θα επιχειρήσει να ανταποκριθεί στην αναγκαιότητα για ένα κομμουνιστικό πρόγραμμα και κόμμα της εποχής μας.

9. Από αυτή τη σκοπιά, καλούμε στη συγκέντρωση των ταξικών δυνάμεων στην Καμάρα, το Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου, με προσπάθεια για παρέμβαση υπαρκτών σωματείων,  για μαζική και μαχητική κοινή πορεία από όλες ή όσο το δυνατόν περισσότερες, ταξικές και αγωνιστικές δυνάμεις, περιφρουρημένη από τους φασίστες, τα σώματα καταστολής και τις πάσης φύσεως προβοκάτσιες.

Όσο το δυνατόν περισσότεροι στη ΔΕΘ, για μια νέα αρχή!

Αθήνα, 3 Σεπτεμβρίου 2018

Κάντε κλικ στο όνομα του αρθρογράφου για να διαβάσετε όλα τα άρθρα του.

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Kommon

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.