Αντώνης Γαζάκης (Πόλη Ανάποδα – Δύναμη Ανατροπής στη Θεσσαλονίκη): «δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για εσωστρεφή, ταυτοτικά εγχειρήματα»

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή, 17 Μαΐου 2019 13:45 Συντάκτης:

 

«αποφασίσαμε την κοινή κάθοδο στις δημοτικές εκλογές με το ενωτικό ψηφοδέλτιο «Πόλη Ανάποδα – Δύναμη Ανατροπής». … Πρόκειται για μια εξέλιξη που μας έχει γεμίσει με ακόμη μεγαλύτερη αισιοδοξία, καθώς πλέον δίνουμε τη μάχη για να βρεθεί η φωνή των κινημάτων στο δημοτικό συμβούλιο» δηλώνει στο kommon.gr ο Αντώνης Γαζάκης, επικεφαλής του δημοτικού σχήματος «Πόλη Ανάποδα – Δύναμη Ανατροπής» στη Θεσσαλονίκη.

 

Ποια η πολιτική ταυτότητα και η διαδικασία συγκρότησης του σχήματος σας;

 

Τα πρώτα σπέρματα της δημιουργίας του δημοτικού μας σχήματος μπορούν να ανιχνευτούν τον περασμένο Ιούνη, όταν η «Αναμέτρηση» στη Θεσσαλονίκη κάλεσε τις οργανώσεις της αριστεράς σε μια κοινή συνέλευση για την κατάσταση στην αριστερά. Η συνέλευση πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή δέκα οργανώσεων (ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, Κόκκινο Νήμα, Ξεκίνημα, Αναμέτρηση, Κομμουνιστικό Σχέδιο, Δικτύωση Ριζοσπαστικής Αριστεράς, ΟΝΡΑ, ΑΡΚ, Δίκτυο για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα). Το κλίμα εμπιστοσύνης που δημιουργήθηκε, οδήγησε στην επόμενη ανοιχτή συνέλευση των εννιά, τον περασμένο Νοέμβρη, όπου έπεσε η ιδέα για ένα νέο δημοτικό σχήμα στη Θεσσαλονίκη, δεδομένης της επιτακτικής ανάγκης να υπάρξει παρουσία της ανταγωνιστικής αριστεράς στον Δήμο.

Φυσικά για να έχει νόημα όλο αυτό συμφωνήθηκε ότι δεν θα επρόκειτο απλώς για ένα άθροισμα οργανώσεων της άκρας αριστεράς, αλλά μια πραγματική δημοτική κίνηση, με μέλη, συνέλευση, δημοκρατία και με ένα πραγματικά ριζοσπαστικό πρόγραμμα, που να συνδέει γενικές πολιτικές θέσεις με συγκεκριμένες διεκδικήσεις σε επίπεδο πόλης·  ότι το ψηφοδέλτιο θα αποτελείται κατά προτεραιότητα από νέους/ες, εργαζόμενους/ες, άνεργους/ες, αποκλεισμένους/ες· και ότι αντί για άλλον έναν παραδοσιακό υποψήφιο δήμαρχο (τη στιγμή που διαφαινόταν ότι στη Θεσσαλονίκη θα έχουμε σχεδόν δύο ντουζίνες από αυτούς), θα επιλεγεί μια ομάδα που θα μας εκπροσωπεί συλλογικά.

Σε σχέση με το εύρος των συνεργασιών, αποφασίσαμε ότι το σχήμα θα χωρούσε όσες οργανώσεις συμφωνήσουν στα παραπάνω, χωρίς α πριόρι αποκλεισμούς, αλλά και χωρίς συμβιβασμούς. Επίσης, υπήρξε ιδιαίτερη φροντίδα να συμμετάσχουν στο σχήμα και ανένταχτοι σύντροφοι και συντρόφισσες της αριστεράς, όπως και έγινε (κάπως έτσι βρέθηκα και ο ίδιος στην προσπάθεια αυτή).

Με βάση τα παραπάνω, φτιάχτηκε μια ομάδα πρωτοβουλίας, στην οποία μετείχαν αρχικά 12 οργανώσεις, με καθήκον να συντάξει μια εισήγηση προς την ιδρυτική συνέλευση, με το προτεινόμενο πολιτικό και οργανωτικό πλαίσιο. Η δουλειά αυτή κράτησε δυο μήνες. Οι διαφωνίες ήταν αρκετές, αλλά είχε από την αρχή συμφωνηθεί ότι όλα θα τα λύσει η συνέλευση των μελών. Το αποτέλεσμα ήταν μια συναινετική εισήγηση, η οποία αφενός προβλέπει ένα πραγματικά δημοκρατικό μοντέλο συλλογικής λειτουργίας και αφετέρου προτείνει ένα ριζοσπαστικό πολιτικό πρόγραμμα, που πατά πάνω στις κοινές μας πολιτικές θέσεις και αναπτύσσει μια σειρά από θεματικούς άξονες διεκδικήσεων για το Δήμο.

Η ιδρυτική συνέλευση έγινε στις 9 Φλεβάρη και μας γέμισε με ενθουσιασμό: γράφτηκαν τα πρώτα 100 μέλη, η εισήγηση συζητήθηκε, τροποποιήθηκε και πέρασε συναινετικά, συγκροτήθηκαν ομάδες εργασίες και εκλέχθηκε συντονιστικό, ενώ με δημοκρατικές διαδικασίες επιλέξαμε ανάμεσα στα προτεινόμενα το όνομα του σχήματος: «Η Πόλη Ανάποδα».

Στη συνέχεια, έχοντας ήδη απευθύνει προς όλα τα σχήματα της μαχόμενης, ανταγωνιστικής, αντικαπιταλιστικής αριστεράς, κάλεσμα για συνεργασία, βρεθήκαμε στο ίδιο τραπέζι με την «Δύναμη Ανατροπής στον Δήμο Θεσσαλονίκης» (ΝΑΡ, νΚΑ, ανέναχτοι/ες από ΑΝΤΑΡΣΥΑ) που είχε επίσης συγκροτηθεί προσφάτως και είχε απευθύνει παρόμοιο κάλεσμα, και πολύ γρήγορα, αφού συμφωνήσαμε πάνω σε μια σειρά από κοινές αρχές και στόχους, αποφασίσαμε την κοινή κάθοδο στις δημοτικές εκλογές με το ενωτικό ψηφοδέλτιο «Πόλη Ανάποδα – Δύναμη Ανατροπής». Τα δύο σχήματα διατηρούν μεν την αυτονομία τους, αλλά η συλλογική εκπροσώπηση διευρύνθηκε με ένα μέλος της «Δύναμης Ανατροπής», ενώ μια σειρά από δράσεις ενόψει των εκλογών συνδιοργανώνονται πλέον από κοινού. Πρόκειται για μια εξέλιξη που μας έχει γεμίσει με ακόμη μεγαλύτερη αισιοδοξία, καθώς πλέον δίνουμε τη μάχη για να βρεθεί η φωνή των κινημάτων στο δημοτικό συμβούλιο μαζί με συναγωνιστές και συναγωνίστριες με τις οποίες έχουμε βρεθεί ξανά και ξανά στους δρόμους και τους αγώνες.

 

 

 

 Η περίπτωση του σχήματος σας έχει προκαλέσει πανελλαδικό ενδιαφέρον. Πως επιτεύχθηκε αυτή η πλατιά ενότητα;

 

Κατά τη γνώμη μου το κρισιμότερο στοιχείο που οδήγησε σε αυτή την ενότητα για την οποία παίρνουμε συγχαρητήρια από παντού είναι ο συνδυασμός μιας σειράς παραγόντων:  πρώτα-πρώτα, της συναίσθησης ότι η κατάσταση στην πόλη μας, αλλά και στην κοινωνία ευρύτερα, δεν δίνει άλλα περιθώρια για εσωστρεφή, ταυτοτικά εγχειρήματα, έπειτα της αντίληψης ότι δεν υπάρχει πραγματική αντιγνωμία ανάμεσα στην ενασχόληση με τα κεντρικά πολιτικά ζητήματα και τα καθημερινά τοπικά προβλήματα, καθώς και μιας θαυμαστής στοχοπροσήλωσης που επιδεικνύουν διαρκώς όλοι και όλες οι συμμετέχοντες και συμμετέχουσες στο εγχείρημα και, φυσικά, ο βαθιά δημοκρατικός τρόπος λειτουργίας, μακριά από παραγοντισμούς και ηγεμονισμούς. Πιο συγκεκριμένα ως προς αυτό, κατακτήθηκε η αμέριστη εμπιστοσύνη στη δημοκρατία των μελών. Με αυτό τον τρόπο, όλες οι διαφωνίες, αντί για να αποτελούν αιτία ατέλειωτων συζητήσεων ή διασπάσεων, παραπέμπονταν στη συνέλευση και στην ψηφοφορία -όπου τελικά, για αυτόν ακριβώς το λόγο, σχεδόν όλα τα σημαντικά ζητήματα αποφασίστηκαν ομόφωνα. Στη συνέχεια, καθοριστική ήταν η επιμονή στην εξαρχής συμφωνία για το οργανωτικό μοντέλο, το οποίο θα επέτρεπε τη συμμετοχή μελών και θα αντιμετώπιζε προβλήματα. Και τέλος, πολλή δουλειά για να φτιαχτεί το πρόγραμμα, οι θέσεις, οι άξονες δράσης. Με βάση αυτά, δημιουργήθηκε μια κατάσταση και ριζοσπαστική και συγκροτημένη και σοβαρή, στην οποία οι οργανώσεις της αριστεράς, αλλά και ανένταχτοι/ες, δεν είχαν κανέναν λόγο να μη συμμετάσχουν.

 

 

 

 Η Θεσσαλονίκη εμφανίζεται ως " πρωτεύουσα της ακροδεξιάς". Ισχύει αυτή η εκτίμηση;

 

Τέτοιες εύκολες κρίσεις δείχνουν συχνά να παραβλέπουν και την ίδια την πραγματικότητα, αλλά και μια βαθύτερη πολιτική ανάλυση της κατάστασης. Τα συλλαλητήρια και οι καταλήψεις για τη Μακεδονία, που συνοδεύτηκαν και από ακροδεξιά και φασιστικά έκτροπα τα τελευταία δύο χρόνια περίπου, καθώς και η πληθώρα των εθνικιστικών/ακροδεξιών συνδυασμών που κατέρχονται στις δημοτικές εκλογές, θα μπορούσαν εκ πρώτης όψεως να οδηγήσουν αβασάνιστα σε αυτή την άποψη. Από την άλλη πλευρά, ας μην ξεχνάμε ότι η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη πραγματικά πολυπολιτισμική, με γειτονιές ακόμη και στο κέντρο όπου συνυπάρχουν ειρηνικά ντόπιοι και μετανάστες,  μια πόλη όπου ακόμη και στα συλλαλητήρια συμμετείχε μια μειοψηφία των κατοίκων της (μαζί με χιλιάδες μεταφερόμενους διαδηλωτές) και όπου τα ισχυρά αντανακλαστικά του αντιφασιστικού κινήματος, έχουν πολλές φορές αποτρέψει την αυτόνομη παρουσία των φασιστών στους δρόμους της. Εξάλλου, αν «πρωτεύουσα της ακροδεξιάς» είναι η Θεσσαλονίκη, όπου σε αυτές τις εκλογές ο συνδυασμός της Χρυσής Αυγής φαίνεται να κόβεται επειδή δεν είχε υποψηφίους σε μια δημοτική ενότητα, τι θα μπορούσε να λεχθεί, για παράδειγμα, για την Αθήνα όπου ο Κασιδιάρης διεκδικεί για δεύτερη φορά διψήφιο ποσοστό στον Δήμο Αθηναίων και πιθανή είσοδο στον δεύτερο γύρο; Τέτοιοι εύκολοι αφορισμοί λοιπόν δεν βοηθούν σε τίποτε.

Προφανώς βέβαια υπάρχει ένα διόλου ευκαταφρόνητο ακροδεξιό στοιχείο στην πόλη, το οποίο όμως στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης συμπλέκεται και συχνά απορροφάται από έναν δεξιό συντηρητισμό που χαρακτηρίζεται από στενές σχέσεις με την εκκλησία, από καθωσπρεπισμό και μια διάχυτη αντίληψη «φιλήσυχων νοικοκυραίων» βγαλμένη από τη ναφθαλίνη. Αυτό δεν σημαίνει ότι η μαχόμενη αριστερά και το αντιφασιστικό, αντιεθνικιστικό και το αντιρατσιστικό κίνημα δεν έχουν πολλή δουλειά στην πόλη της Θεσσαλονίκης· θα πρέπει, εμπνεόμενοι από τους αγώνες της Φεντερασιόν, του Μάη του ‘36, των τόσων και τόσων μαχητικών κινητοποιήσεων του παρελθόντος της, να βγούμε ακόμη πιο μπροστά για να μην επιτρέψουμε την επιστροφή στις μαύρες σελίδες της ιστορίας της.

 

 

Πως κρίνετε την κυβερνητική πολιτική στην τοπική αυτοδιοίκηση και ειδικά στη Θεσσαλονίκη;

 

Η κατάσταση σήμερα στους Δήμους είναι εξαιρετικά δύσκολη. Η μακρά νεοφιλελεύθερη κυριαρχία και τα μνημόνια ενσωματώθηκαν στη δομή και τη λειτουργία των Δήμων, μετατρέποντάς τους σταδιακά σε έναν ακόμα μηχανισμό του αστικού κράτους. Πρώτα ο «Καποδίστριας» και μετά ο «Καλλικράτης» απομάκρυναν την αυτοδιοίκηση από την κοινωνική της βάση, καταστρέφοντας τις όποιες σχέσεις δημοκρατικής εκπροσώπησης και σχηματίζοντας έναν απόμακρο, γραφειοκρατικό Δήμο. Στη συνέχεια η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με την ψήφιση του «Κλεισθένη», ενσωμάτωσε κατά γράμμα τις κατευθύνσεις του 3ου μνημονίου για «Τριετή Στρατηγική Μεταρρυθμίσεων» και επιτάχυνε τη μετατροπή της Τοπικής Αυτοδιοίκησης σε εργαλείο εφαρμογής των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Νομιμοποίησε τις αντισυνταγματικές περικοπές των ΚΑΠ (Κεντρικοί Αυτοτελείς Πόροι), στερώντας από τους Δήμους τεράστια έσοδα (σύμφωνα με στοιχεία της ΚΕΔΕ, από το 2010 μέχρι και το 2022, το ύψος των παρακρατηθέντων – υπεξαιρεθέντων φόρων θα φθάσουν τα 26 δις ευρώ). Με άλλα λόγια, μετέφερε στους υδροκέφαλους πλέον δήμους ένα πλήθος νέων αρμοδιοτήτων, αποψιλώνοντας τους από τη χρηματοδότησή τους.

 

Αυτός ο ξεκάθαρος οικονομικός στραγγαλισμός χρησιμοποιήθηκε πρόθυμα από τη δημοτική αρχή της πόλης, όπως και από τις περισσότερες δημοτικές αρχές, ως εργαλείο προκειμένου να οδηγήσει στην επέκταση της λογικής της «επιχειρηματικότητας» και στη διασύνδεσή τους με κερδοσκοπικά ιδιωτικά συμφέροντα, στα οποία παραχωρούνται βασικές λειτουργίες των Δήμων, όπως η διαχείριση των απορριμμάτων, οι κοινωνικές υποδομές και υπηρεσίες. Οι Δήμοι καλούνται να λειτουργούν ως οιονεί επιχειρήσεις που, υπό τη διαρκή απειλή της πτώχευσης, αναζητούν «ευρωπαϊκούς» πόρους για να ικανοποιήσουν στοιχειώδεις ανάγκες των πολιτών τους και εξαναγκάζονται με αυτό τον τρόπο να υποτάσσονται ακόμα βαθύτερα στους ιδιωτικοοικονομικούς όρους που επιβάλλουν αυτά τα χρηματοδοτικά πλαίσια. Η κατάσταση αυτή αντανακλάται και σε επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων στους Δήμους: μείωση προσωπικού, περικοπές, δεκάδες εργατικά «ατυχήματα», ελαστικές μορφές εργασίας. Όλα αυτά συντείνουν στην κατακόρυφη πτώση της ποιότητας των υπηρεσιών που παρέχουν οι Δήμοι προς τους πολίτες τους.

 

 Είστε το μοναδικό σχήμα που ύψωσε φωνή διαμαρτυρίας απέναντι στην προσπάθεια να μετατραπεί η Θεσσαλονίκη σε "πόλη του Σαββίδη". Πώς σχολιάζετε τις εξελίξεις αυτές;

 

Η δική μας φωνή διαμαρτυρίας υψώνεται και θα υψώνεται απέναντι σε οποιαδήποτε προσπάθεια να εξυπηρετηθούν ιδιωτικά επιχειρηματικά συμφέροντα εις βάρος του κοινωνικού συνόλου και των κατοίκων της πόλης, ανεξάρτητα από το ποιος τα εκπροσωπεί. Οι επιτυχίες της ομάδας του ΠΑΟΚ και η χαρά που δίνουν αυτές στον κόσμο του δεν θα πρέπει να γίνουν αιτία λατρείας του προέδρου του Ιβάν Σαββίδη και να οδηγήσουν στη δημιουργία συνθηκών άνευ όρων παράδοσης τμημάτων της πόλης στα επιχειρηματικά του συμφέροντα. Όποτε αυτά έρχονται σε αντιπαράθεση με τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας θα είμαστε εκεί για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας. Δεν πρόκειται λοιπόν περί κάποιας προσωπικής κόντρας με τον Ιβάν Σαββίδη· αυτό που μας νοιάζει είναι να μη μετατραπεί -κι άλλο- η Θεσσαλονίκη σε «πόλη των επιχειρηματιών», όποιοι κι αν είναι αυτοί. Την ίδια στάση εξάλλου κρατάμε κι εμείς και οι σύντροφοί μας απέναντι σε ανάλογα φαινόμενα στον Πειραιά (Μώραλης – Μαρινάκης) και στον Βόλο (Μπέος).

 

 Οι ιεραρχήσεις του αγώνα σας εντός και εκτός δημοτικού συμβουλίου;

 

Έχουμε κωδικοποιήσει σχηματικά τις προτεραιότητές μας σε δέκα σημεία: α) Δουλειά για όλους, δουλειά με δικαιώματα, β) στήριξη και προάσπιση του δικαιώματος στη στέγη, γ) δημόσια, φθηνά, ποιοτικά μέσα μεταφοράς, δ) καμία ιδιωτικοποίηση δημόσιων χώρων, υποδομών και αγαθών, ε) προστασία και αύξηση των ελεύθερων & πράσινων χώρων της πόλης, στ) περιβαλλοντικά δίκαιη και δημόσια διαχείριση απορριμμάτων, ζ) Θεσσαλονίκη λιμάνι των λαών με απομάκρυνση όλων των νατοϊκών ή άλλων στρατιωτικών εγκαταστάσεων μέσα και έξω από αυτό, η) καμία ανοχή στον φασισμό, το ρατσισμό, το σεξισμό, τον εθνικισμό, θ) πολιτισμός για τους πολλούς με ενίσχυση της πολιτιστικής παραγωγής, και ι) δημόσιος έλεγχος, λαϊκή συμμετοχή και πραγματική δημοκρατία στον δήμο.

Κάντε κλικ στο όνομα του αρθρογράφου για να διαβάσετε όλα τα άρθρα του.

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Kommon

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.