Με το βλέμμα στις εκλογές: Η εργατική αλληλεγγύη μονόδρομος στη δικαίωση των αναπήρων, της Ελένης Μπαρμπαλιά

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή, 05 Ιουλίου 2019 18:32 Συντάκτης:

 Εκλογές έρχονται. Και υποσχέσεις επί υποσχέσεων δίνουν οι ταγοί του παλαιού και νέου αστικού συστήματος.

Ας θυμηθούμε τον ΣΥΡΙΖΑ και το μνημόνιο που υπογράφτηκε το 2016, με το οποίο γίνονταν «σεβαστή» η εντολή θεσμών (ΔΝΤ κ.λπ.) για μείωση των προνοιακών δαπανών (πιο sic το 0,5% του ΑΕΠ που κατευθύνεται στα προνοιακά επιδόματα).

Τρία χρόνια πριν το 2016, δηλαδή το έτος 2013 ας θυμηθούμε τις αδιέξοδες καταστάσεις που έζησαν οι ανάπηροι επί υπουργίας Κυριάκου Μητσοτάκη στο Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης με τις δεκάδες χιλιάδες απολύσεις ακόμα και αναπήρων από θέσεις εργασίας. Ήταν τότε που ακούγονταν οι απίστευτες θέσεις του τύπου: Ο Μητσοτάκης ξέρει την αναπηρία μέσα από το σπίτι του. Θα μας προστατεύσει. Λες και οι πολιτικές αναπηρίας στηρίζονται σε λογικές φιλόπτωχων ταμείων εκκλησίας και Βαρδινογιάννολάτσηδων.

Η εξαγγελθείσες πολιτικές για την αναπηρία της ΝΔ οριοθετούνται σε ένα ξερό επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης και στο θεσμό του επιδόματος προσωπικού βοηθού (αίτημα διαχρονικό του αναπηρικού κινήματος που όμως απαιτεί την κοστολόγηση των πρόσθετων αναγκών που πηγάζουν από την αναπηρία). Οι πολιτικές όμως της ΝΔ, που δεν ξεφύτρωσε τώρα στο πολιτικό προσκήνιο της χώρας, έχουν ιστορία.

Και η ιστορία μας λέει ότι μέχρι το 2004 που η χώρα ζούσε στο παραλήρημα των Ολυμπιακών Αγώνων και των διακοποδανείων οι ανάπηροι ζούσαν με πενιχρά επιδόματα αναπηρίας.

Ήταν οι εποχές που οι τοίχοι των νοσοκομείων βρωμούσαν κι έζεχναν μέχρι την ένταξή τους στα ολυμπιακά έργα. Υπάρχουν και σήμερα τέτοια νοσοκομεία στη χώρα, μετά από 4 χρόνια διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Αρκεί να κάνουμε μία βόλτα στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός», δίπλα στο υπερπολυτελές Ερρίκος Ντυνάν. Ο καρδιοπαθής νοσηλεύεται στο καρδιολογικό τμήμα (με ένα αξιόλογο ιατρικό προσωπικό που δίνει μάχες καθημερινά) σε θαλάμους 8 κρεβατιών, χωρισμένα με ένα υποτυπώδες νοβοπάν, με τα κρεβάτια το ένα δίπλα στο άλλο χωρίς να υπάρχουν κουρτίνες να χωρίζουν τον έναν ασθενή από τον άλλον.

Ας θυμηθούμε την έκρηξη που σημειώνεται κατά καιρούς από το σάπιο πολιτικό σύστημα θέλοντας να δικαιολογήσει τα μνημονιακά μέτρα μείωσης των κοινωνικών επιδομάτων, που κατευθύνονται στους αναπήρους και χρόνια πάσχοντες. Οι αστοί πολιτικοί κουνάνε το δάχτυλο για τους ανάπηρους μαϊμού, φαινόμενο που έχει δημιουργήσει το ίδιο το αστικό πολιτικό σύστημα μέσω πολιτικών γραφείων διασυνδεόμενων με υγειονομικές επιτροπές για να βολέψουν με ένα επιδοματάκι τους ψηφοφόρους τους. Μεγάλος σάλος είχε δημιουργηθεί προ ετών με τους 700 «τυφλούς» στο νησί της Ζακύνθου. Κανείς από τους υπευθύνους έκδοσης «κάλπικων» πιστοποιητικών αναπηρίας δεν οδηγήθηκε στη φυλακή. Αντιθέτως, το αναπηρικό κίνημα και οι ανάπηροι στιγματίστηκαν στα μάτια μιας κατακερματισμένης κοινωνίας που την έμαθαν εντέχνως να λειτουργεί μέσω του κοινωνικού αυτοματισμού.

Ας γυρίσουμε στο 2013, χρονιά που ο Μητσοτάκης απέλυε ή έβγαζε σε διαθεσιμότητα ακόμα και τους αναπήρους εργαζόμενους, ενώ λίγο καιρό πριν ο προκάτοχός του Ρέππας (υπουργός ΠΑΣΟΚ δεν εξαιρούσε από το μνημονιακό μέτρο 1/10, δηλαδή 1 διορισμός ανά 10 αποχωρήσεις) τους διορισμούς αναπήρων μέσω του μόνου προστατευτικού νόμου 2643/1998 για την απασχόληση αναπήρων. Ας θυμηθούμε ότι τα χρόνια των παχιών αγελάδων από το 1998 έως το 2008, τότε που το διπολικό σύστημα παίζονταν μεταξύ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ -με τον Μανολιό να βάζει τα ρούχα του αλλιώς- ο νόμος 2643/98 όριζε την υποχρεωτική τοποθέτηση αναπήρων και γονέων ατόμων με αναπηρία σε θέσεις δημοσίου και ιδιωτικού τομέα ετησίως. Από το 1998 έως το 2010 ο συγκεκριμένος νόμος είχε εφαρμοστεί μόνο 4 χρονιές για το δημόσιο τομέα (1998, 2001, 2004 και 2008) και μόνο 3 για τον ιδιωτικό τομέα! Από το 2009 με σιωπηρή συμφωνία μεταξύ του ΣΕΒ και των εκάστοτε μνημονιακών υπουργών Εργασίας, οι υποχρεωτικές προσλήψεις των αναπήρων στις επιχειρήσεις άνω των 50 εργαζομένων μέσω του ν. 2643/98 καταργήθηκαν.

Τέσσερα χρόνια διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Και από το προεκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ –Γενάρης 2015 για την αναπηρία μας έμεινε να μετράμε ασθενείς που οδηγούνται στη «βίαιη» λύση να βρίσκουν αποκλειστικές νοσοκόμες από δουλεμπορικά γραφεία και την «υπεύθυνη ηγεσία» του Υπουργείου υγείας να αναβιώνει εγκυκλίους του Άδωνι Γεωργιάδη για ελέγχους των «παράνομων» αποκλειστικών. Το τετρασέλιδο εκείνο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για την αναπηρία μας έμεινε να μετράμε γονείς αυτιστικών ατόμων να βλέπουν τα κονδύλια των θεραπειών των παιδιών τους να μειώνονται Οι κλειστοί προϋπολογισμοί του ΕΟΠΥΥ οδηγούν τις διορισμένες διοικήσεις από την εκάστοτε κυβέρνηση στη μεταφορά πόρων από τα κονδύλια που αφορούν στους αναπήρους στα κονδύλια που αφορούν σε διαγνωστικές εξετάσεις! Αυτές είναι οι σοβαρές πολιτικές τους για την αναπηρία και τη χρόνια πάθηση.

Η κοινωνική αλληλεγγύη, που τόσο γοητεύει ως κοινωνικο-οικονομικός όρος, αρκείται να καλύψει τα υπογεγραμμένα μέτρα μείωσης των κοινωνικών δαπανών με τη στήριξη του φιλόπτωχου ταμείου της Εκκλησίας και των νοσοκομείων που χτίζονται από την Ελπίδα Βαρδινογιάννη ή τα ιδρύματα Ωνάση - Νιάρχου. Ας μην ξεχνάμε τις διθυραμβικές εξαγγελίες των Υπουργών Υγείας για την ίδρυση του Ωνάσειου Μεταμοσχευτικού Κέντρου. Μόνο που υπουργός και αναπληρωτής υπουργός ξεχάσανε να μας πουν πως θα λειτουργήσει ένα μεταμοσχευτικό κέντρο, ακόμα και με ημιδημόσιο χαρακτήρα, όταν ο Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων παραπαίει και η Ελλάδα είναι ουραγός στο θέμα των μεταμοσχεύσεων ευρωπαϊκά. Μεταμοσχευτικά κέντρα δεν μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς πολιτικές ενημέρωσης και ενθάρρυνσης της κοινωνίας, χωρίς αύξηση (ποια αύξηση; τώρα δεν υπάρχουν καθόλου…) εκπαιδευμένων γιατρών και κοινωνικών επιστημόνων (ψυχολόγων, κοινωνικών λειτουργών) στις εντατικές για την αύξηση των δοτών μοσχευμάτων.

Επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ χιλιάδες διαβητικοί ανέμεναν δύο και πλέον χρόνια με μεγάλη οικονομική αφαίμαξη των πενιχρών εισοδημάτων τους την ένταξη νέου σωτήριου ιατροτεχνολογικού προϊόντος στον κανονισμό του ΕΟΠΥΥ για την παρακολούθηση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα τους και τη βελτίωση της αυτορύθμισης τους. Τα παιχνίδια μεταξύ υπουργείου Υγείας και πολυεθνικών φαρμακευτικών εταιρειών πάντοτε παίζονται στις πλάτες των ασφαλισμένων, και δη αυτών που η υγεία τους έως και η διατήρηση στην ζωή εξαρτάται από το επίπεδο δημόσιων ασφαλιστικών και υγειονομικών παροχών. Την τελευταία τετραετία οι ανασφάλιστοι διαβητικοί ψάχνουν εναγωνίως στα φαρμακεία νοσοκομείων για ταινίες μέτρησης σακχάρου αμφιβόλου ποιότητας, αφού τα φαρμακεία νοσοκομείων προμηθεύονται τα αναλώσιμα υλικά μέσω μειοδοτικών διαγωνισμών. Στην «ανθρώπινη» πολιτική των υπουργών ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και λοιπών η σχέση θεραπευτικού οφέλους και κόστους βαίνει αρνητικός αριθμός.

Δείγματα γραφής στο σχεδιασμό πολιτικών για την αναπηρία έχουν δώσει όλα τα κόμματα που συμπεριλαμβάνονται στο νεοφιλελεύθερο αστικό μπλοκ, συμπεριλαμβανομένου χωρίς αυταπάτες πλέον του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι ανάπηροι έχουν άραγε μέλλον να κοιτάνε μεταξύ του καλυτέρου διαχειριστή αποδεδειγμένα νεοφιλελεύθερων πολιτικών; Οι ανάπηροι έχουν μέλλον να κοιτάνε σε αστικού τύπου κόμματα, που στο όνομα ίσων ευκαιριών και διεθνών συμβάσεων, οι οποίες δεν έχουν δεσμευτικό χαρακτήρα, στρώνουν πολιτικές που τους θέτουν στο περιθώριο;

Δεν είναι ανάγκη να καταργούνται εν μία νυκτί οι προστατευτικές διατάξεις του νόμου 2643/98. Οι εργαζόμενοι στη χώρα μας γνωρίζουν τι θα πει καθεστώς 12ωρης εργασίας. Οι εργαζόμενοι στη χώρα μας γνωρίζουν τι θα πει να δείχνουν εκβιαστικά οι μεγαλοεργοδότες την πόρτα της εθελουσίας εξόδου, για να πάρουν τα εργοστάσια τους και να φύγουν. Σε τέτοιες εργασιακές συνθήκες εκμετάλλευσης οι ανάπηροι δεν μπορούν να εργαστούν και το ξέρουν καλά. Οι ανάπηροι δεν προτιμούν τα ευτελή ποσά των προνοιακών επιδομάτων. Οι ανάπηροι θέλουν να ενταχθούν σε θέσεις εργασίας που θα μετράνε οι ανάγκες της αναπηρίας ή της χρόνιας πάθησής τους. Όταν το καπιταλιστικό σύστημα βαίνει αδηφάγο σε νέες παραγωγικές σχέσεις, που η εργασία θα προσφέρεται μέχρι τελικής πτώσεως του ανθρώπου πάνω στις μηχανές ή στους χώρους παροχής υπηρεσιών, τότε οι ανάπηροι περισσεύουν. Αυτό είναι το μέλλον που τους επιφυλάσσεται.

Αυτό το μέλλον περιέγραφε και ο Δημήτρης Αναστασίου στο άρθρο που δημοσιεύτηκε στο kommon (δες εδώ) με τίτλο Βρετανία και αναπηρία: Μια ανθρώπινη καταστροφή. Σχόλιο για τις κοινωνικές ανάγκες και τα κοινωνικά δικαιώματα – Southern Illinois University, Carbondale.
Η επαναστατική Αριστερά οφείλει να προχωρήσει σε υπερβάσεις χωρίς να παραμείνει στην προφυλαγμένη ακινησία φιλοσοφικών όρων και λέξεων για την αναπηρία. Οφείλει να εντάξει, υπερβαίνοντας τις αγκυλώσεις που έχουμε και ως Αριστερά για την αναπηρία, εκείνα τα ζητήματα που θα θέτουν τις πραγματικές ανάγκες των αναπήρων και χρονίως πασχόντων με πραγματικούς υλικούς όρους.

Η μάχη που θα δοθεί δεν θα δοθεί μεταξύ καπιταλισμού και πνεύματος, όπως έλεγε εύστοχα ο Μπένγιαμιν στις πολύωρες συζητήσεις του με τον πολιτικό στοχαστή και ποιητή Μπέρτολτ Μπρεχτ. Η μάχη που θα δοθεί είναι μεταξύ του καπιταλισμού και του προλεταριάτου, μέσα από τα σπλάχνα του οποίου προέρχεται η πλειονότητα των αναπήρων. Ο ανάπηρος προέρχεται μέσα από τις αδηφάγες ορέξεις του καπιταλισμού που ζητάει από τον εργαζόμενο να εργαστεί μέχρι τελικής πτώσεως. Η τελική πτώση θα είναι ή ο θάνατος ή η ένταξή του στο καθεστώς περιφρόνησης, φτώχειας, προσωπικών και ψυχολογικών αδιεξόδων.

Η επαναστατική Αριστερά με πρώτο το Κομμουνιστικό Σχέδιο έχουμε χρέος να ανοίξουμε τη συζήτηση με τους πραγματικούς όρους και τις πραγματικές ανάγκες των αναπήρων και χρονίως πασχόντων που αυξάνονται δραματικά όχι μόνο από τις οικονομικές και αντεργατικές πολιτικές του πολιτικού υπηρετικού των καπιταλιστών αλλά και τις αντιπεριβαλλοντικές πολιτικές που οδηγούν σε τεράστια αύξηση χρονίως πασχόντων.

Και το πρώτο που πρέπει να χτίσουμε τον καιρό της υπέρβασης είναι η αλληλεγγύη της εργατικής τάξης απέναντι στον χώρο της αναπηρίας. Γιατί η εργατική αλληλεγγύη και η ένταξη των αιτημάτων των αναπήρων για μία αξιοπρεπή ζωή θα είναι η απάντηση στην ψεύτική κοινωνική αλληλεγγύη που δίνεται από τα ιδρύματα Ωνάση Νιάρχου και λοιπών, αλληλεγγύη που φτιασιδώνεται με το αίμα του κόσμου της εργασίας.

Αφιερωμένο στους εργάτες που «δολοφονήθηκαν» πάνω στις μηχανές παραγωγής, σε αναπήρους που μετά από εργατικό ατύχημα βρέθηκαν εκτός της κοινωνικής ζωής. Αφιερωμένο στους δεκάδες εργάτες των ΟΤΑ που έχασαν τη ζωή τους την ώρα της δουλειάς.

Η Ελένη Μπαρμπαλιά είναι μέλος του συντονιστικού της Μετάβασης (τάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ), μέλος του Κομμουνιστικού Σχεδίου και μάχιμη στο αναπηρικό κίνημα.

Κάντε κλικ στο όνομα του αρθρογράφου για να διαβάσετε όλα τα άρθρα του.

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Kommon

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.