Υποχρέωση μας ο αντιφασισμός, της Βασιλικής Γαλιατσάτου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2020 06:57 Συντάκτης:

 Ευτυχώς έχουμε τις Μάγδες Φύσσα αυτού του κόσμου…

 

Στο σχολείο τα παιδιά μαθαίνουν για το φασισμό ότι είναι κάτι μακρινό. Κάτι που η ανθρωπότητα καταδίκασε στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Κάτι από το οποίο δε κινδυνεύουμε πια. Τα τηλεοπτικά κανάλια ενισχύουν το αφήγημα αυτό, οι αστικοί θεσμοί το επικυρώνουν (βλ. δίκη Χρυσής Αυγής).

Τη μέρα που ο Πακιστανός συμμαθητής μας σταμάτησε να έρχεται στο σχολείο κανείς δεν ανησύχησε. Τη μέρα που στο μάθημα ιστορίας ένας άλλος συμμαθητής κατά τη διάρκεια του μαθήματος επενέβη λέγοντας πως «για τα ολοκαυτώματα των ναζί έφταιγαν οι αντάρτες που δε καθόντουσαν στα αυγά τους» η καθηγήτρια είπε απλά: «δε θέλω πολιτικές συζητήσεις στην τάξη».

Όταν μάθαμε για τα βασανιστήρια μεταναστών από αστυνόμους σε κρατητήρια, για τις δολοφονίες μεταναστών εργατών στη Μανωλάδα, για τα πογκρόμ σε σπίτια μεταναστών, τα θεωρήσαμε …μεμονωμένα γεγονότα. Όταν μαχαιρώθηκε ο Παύλος Φύσσας ήταν για το …ποδόσφαιρο. Όταν ξυλοκοπήθηκε ο Ζακ ήταν γιατί επιδίωξε να …κλέψει. Και πόσα άλλα που μάθαμε ή και όχι.

Οι δράστες ήταν «κάτι παιδιά που ήθελαν φασαρίες», «κάποιοι παρεκκλίνοντες αστυνόμοι», «εργοδότες ή καταστηματάρχες που υπερασπίζονταν την περιουσία τους», «συμμορίες που τσακώνονται».

Έτσι συνεχίζει η …κανονικότητα. Που και που κάποιο αντίστοιχο γεγονός απασχολεί για λίγο τα κανάλια αλλά μέχρι εκεί. Τα φασιστικά μορφώματα, άλλοτε νομιμοποιημένα πλήρως κι άλλοτε με παρακρατική δράση, εξακολουθούν να αποτελούν τον καλύτερο υπάλληλο του κράτους.

Στην πραγματικότητα οι δράστες δεν είναι τίποτα από τα παραπάνω. Μία λέξη υπάρχει για αυτούς. Φασίστες. Ο φασισμός είναι εδώ, πάντα ήταν, είναι απόλυτα πραγματικός, απόλυτα επικίνδυνος. Όσο οι κοινωνίες τον κρύβουν και τον αγνοούν δυναμώνει, παίρνει πολλές μορφές, γίνεται εξουσία. Όσοι δε θέλουν να ανακατευτούν, δε θέλουν να μιλήσουν, έχουν διαλέξει πλευρά. Τον έχουν αποδεχτεί, του έχουν δώσει σάρκα και οστά.Έχουν δώσει την ώθηση σε μια ελεύθερη πτώση χωρίς προσγείωση.

Η άλλη πλευρά, αυτή του αντιφασισμού, είναι η πλευρά όσων αγαπούν τη ζωή, όσων αγαπούν τον άνθρωπο. Τίποτα παραπάνω. Αυτή η πλευρά δίνει κάθε μέρα τη μάχη της. Δε προλαβαίνει να φοβηθεί, δε προλαβαίνει να ξεχαστεί γιατί τότε μετράει απώλειες.

Αυτή η μάχη είναι πολυεπίπεδη και εξίσου σημαντική σε κάθε της επίπεδο.

Είναι μάχη ιδεολογική. Η ανάδειξη της φασιστικής θεωρίας και όσων πρεσβεύει καθώς και η αξιοποίηση της από τους κρατικούς μηχανισμούς. Οι αντιφασίστες οφείλουν να διεκδικούν η ιστορία να διδάσκεται ως έχει, χωρίς την αλλοίωση που υφίσταται προς όφελος του καπιταλιστικού συστήματος. Να αναδεικνύουν το πραγματικό πρόσωπο του φασισμού όπου παρεμβαίνουν, σε χώρους δουλειάς, στις σχολές, στα σχολεία. Άλλωστε, ένας λαός που έχει αντιληφθεί ποιός φταίει για τη φτώχεια του και τις δυσκολίες του δε θα στραφεί ποτέ σε άλλον καταπιεσμένο, ξένο, γκέι, διαφορετικό.

Είναι μάχη πολιτιστική. Η τέχνη αποτελεί πάντα εκφραστή των βιωμάτων μας, των σκέψεων μας αλλά και της πραγματικότητας. Αποτελεί επίσης τρόπο να ερμηνεύσουμε τον κόσμο, να βρούμε τις αλήθειες μας. Η τέχνη , όταν μιλάει ή δείχνει την αξία της ανθρώπινης ζωής είναι τέχνη αντιφασιστική. Όταν συνενώνει πλήθος κόσμου στο άκουσμα ενός στίχου αντιφασιστικού, όταν με μια εικόνα προκαλεί την ανάγκη να παλέψεις για τη ζωή όσο και για τη ζωή των άλλων, τότε έχει επιτελέσει το σκοπό της.

Τέλος είναι μάχη πραγματική. Είναι δηλαδή σύγκρουση με πρακτικούς όρους όταν χρειάζεται. Όταν η σωματική ακεραιότητα,η παρουσία και η ύπαρξη ενός ανθρώπου ή μιας συλλογικότητας σε ένα χώρο, σε μια γειτονιά τίθεται υπό αμφισβήτηση, το αντιφασιστικό κίνημα οφείλει να είναι εκεί για να τα υπερασπιστεί.Η δράση του πρέπει να συγκροτεί το αντίπαλο δέος με στόχο μέρα με τη μέρα να κερδίζουμε χώρο απέναντι τους. Το πιο σημαντικό απ'όλα είναι να κερδίσουμε το φόβο. Ακριβώς γι'αυτό πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο μαζική. Η μάχη αυτή δεν είναι μάχη «συμμοριών» ούτε μάχη «των δύο άκρων». Είναι απλώς η μάχη για ζωή. Είναι εν τέλει η μάχη που θα εξασφαλίσει ότι τους δικούς μας νεκρούς θα τους κλάψουμε αλλά θα είναι η τελευταία φορά.

Κάντε κλικ στο όνομα του αρθρογράφου για να διαβάσετε όλα τα άρθρα του.

Kommon

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.