ΠΟΛΙΤΙΚΗ

 

Πολλοί ήταν αυτοί που προέβλεπαν ότι ο Ερντογάν μετά το δημοψήφισμα θα ηρεμούσε.

 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017 19:51 Συντάκτης:

Δύο είναι κατά την άποψή μου τα προτερήματα, οι συμβολές του βιβλίου του Δημήτρη Κατσορίδα Εργατικός Έλεγχος, κοινωνικοποίηση, αυτοδιαχείριση (Εκδόσεις των Συναδέλφων) στη σημερινή συγκυρία.

 

Αρχικά, ότι σε μια περίοδο ήττας και υποχώρησης ανοίγει τη συζήτηση για τους όρους της αντεπίθεσης της Αριστεράς. Δε σας κρύβω πώς περισσότερο χρήσιμο και επίκαιρο για τη σημερινή συγκυρία βρήκα το δεύτερο κεφάλαιο για τον εργατικό – διαχειριστικό έλεγχο.

 

Αναφέρει ο συγγραφέας: «Μια κυβέρνηση της Αριστεράς θα πρέπει να θεσμοθετήσει τον Εργατικό – Διαχειριστικό έλεγχο σε όλα τα επίπεδα της οικονομίας και σε όλες τις επιχειρήσεις, είτε του δημόσιου είτε του ιδιωτικού τομέα». Και παρακάτω σημειώνει: «Το αίτημα που θα πρέπει να διατυπωθεί είναι η εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, ούτως ώστε η ροή χρήματος να βρίσκεται κάτω από κοινωνικό έλεγχο» (σελ.25).

 

Κι ενώ διάβαζα όλα αυτά τα …ωραία θυμόμουν το επίτευγμα του ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή την τρίτη (και φαρμακερή όπως αποδείχθηκε για το αίτημα της εθνικοποίησης) ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.  Η κυβέρνηση του Τσίπρα όχι απλά φόρτωσε τον ήδη υπερχρεωμένο ελληνικό λαό με 5,4 δισ. ευρώ επιπλέον – τόσο στοίχισε η τρίτη ανακεφαλαιοποίηση (για να είναι ακόμη και τώρα με το αντίστροφο σπλιτ οι μετοχές τους στα Τάρταρα), αλλά τις παρέδωσε στη διεθνή κερδοσκοπία, στα ξένα funds! Πληρώσαμε για να τις δώσουμε στον Πόλσον! Όταν θα μπορούσαν να έμεναν στα χέρια του δημοσίου δωρεάν… Μεγάλο κατόρθωμα για την κυβέρνηση!

 

Η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με άλλα λόγια ανέλαβε την ιστορική ευθύνη να καταργήσει τη θεωρητική μεν, υπαρκτή δε, δυνατότητα εθνικοποίησης των τραπεζών, λειτουργώντας ως το μακρύ χέρι της τραπεζοκρατίας.

 

Σε αυτό λοιπόν το πολιτικό περιβάλλον, όταν τα βήματα που σημειώνονται είναι προς τα πίσω, να τίθεται εκ νέου το αίτημα της αυτοδιαχείρισης είναι ώθηση προς τα μπρος για τις επαναστατικές και απελευθερωτικές ιδέες.

 

Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο κρίνω ως σημαντική συμβολή τη συγγραφή και έκδοση του βιβλίου από τον Δημήτρη σχετίζεται και πάλι με ένα μεγάλο βήμα προς τα μπρος που κάνει όταν αναφέρει πώς ο εργατικός έλεγχος δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μεταβατικό αίτημα και κατάκτηση. Όταν υπογραμμίζει πώς δεν είναι ένα σταθερό καθεστώς κι ότι στο τέλος της ημέρας απαιτείται μια επαναστατική εξουσία για να «κλειδώσει» αυτές τις νίκες, να τις θωρακίσει και να επιβάλει τον μη αντιστρεπτό τους χαρακτήρα. Επιπλέον, την εμπειρία που έχει κατακτηθεί από τη διοίκηση του εργοστασίου να τη μεταφέρει στα κοινά.

 

Αυτή η θέση δεν είναι τόσο προφανής στις μέρες μας. Μπορεί να ήταν όταν ο Μαντέλ χαρακτήριζε τη δημοκρατία των κατειλημμένων εργοστασίων πιο δημοκρατική από την αστική δημοκρατία, έκτοτε όμως έχει μεσολαβήσει μια μεγάλη ήττα. Στο πλαίσιό της αναπτύχθηκαν ρεύματα που διεκδίκησαν κι ακόμη διεκδικούν «να αλλάξουν τον κόσμο χωρίς να πάρουν την εξουσία». Αναφέρομαι φυσικά στον Τζον Χαλογουέι κι ένα ισχυρότατο ρεύμα της πάλαι ποτέ αυτονομίας που μπροστά στην αδυναμία του να αναμετρηθεί με τον αντίπαλο, δηλαδή το κεφάλαιο, αναζητά νησίδες ελευθερίας εντός του καπιταλισμού. Είναι ένα κίνημα υπαρκτό κι ακμαίο καθώς ανθίζει όσο το επαναστατικό πρόταγμα περιορίζεται στα επιμέρους, αποφεύγει να συγκρουστεί με την εξουσία.

 

Η συμβολή του Δημήτρη Κατσορίδα, εκ των πραγμάτων, κινείται στον αντίποδα και διαμορφώνει τους όρους για να αλλάξουμε τον κόσμο παίρνοντας την εξουσία. Κι όχι αναζητώντας έναν τρόπο αξιοπρεπούς συμβίωσης μαζί της.

 

Τέλος, θέλω να υπογραμμίσω ένα συμπέρασμα που παρατίθεται στο βιβλίο και προέρχεται από την εμπειρία της Χιλής του Αλιέντε, όταν στη διάρκεια 34 μηνών εθνικοποιήθηκαν 275 επιχειρήσεις. Αναφέρεται λοιπόν ότι με την κατάργηση του αρχιεργάτη μετά την εθνικοποίηση, στα 32 από τα εθνικοποιημένα 40 εργοστάσια που μελετήθηκαν, η παραγωγικότητα ή έμεινε ίδια ή αυξήθηκε. Πρόκειται για ένα σπουδαίο συμπέρασμα καθώς δείχνει πόσο παρείσακτη είναι η μη παραγωγική εργασία επιτήρησης, την οποία εμφανίζουν ως απαραίτητη για την απρόσκοπτη εκτέλεση της παραγωγικής διαδικασίας. Δείχνει επίσης ότι ο καπιταλισμός, αντίθετα με ό,τι λέγεται, δεν αποτελεί το πιο παραγωγικό σύστημα που γέννησε ο άνθρωπος. Για να αφιερώσει τόσους πόρους στον έλεγχο της εργασίας μειώνει το μισθό και τις κοινωνικές δαπάνες!

 

Αντίθετα, μόνο μια κοινωνία ελεύθερα συνεταιρισμένων παραγωγών, που θα είναι απαλλαγμένη από την ατομική ιδιοκτησία, μπορεί να εξυψώσει την ανθρώπινη παραγωγικότητα και να κοινωνικοποιήσει τον πλούτο.

 

Σε αυτή την προσπάθεια το βιβλίο του Δημήτρη Κατσορίδα είναι μια σπουδαία συμβολή. 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017 09:18 Συντάκτης:

Γιατί ο κόσμος των κινημάτων ακολούθησε με τόση ευκολία τον Μελανσόν; Τι εξέφρασε αυτό το ρεύμα, με τα υψηλότατα ποσοστά στους εργαζόμενους και τη νεολαία; 

 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017 17:59 Συντάκτης:

 

Παρουσίαση βιβλίου Δημήτρη Κατσορίδα "Εργατικός έλεγχος, κοινωνικοποίηση, αυτοδιαχείριση".

 Σήμερα στις 7, αίθουσα ΟΤΟΕ (Βησσαρίωνος & Σίνα).

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017 09:22 Συντάκτης:

 

Όσο εντονότερα ο ουμανισμός φαντάζει ρομαντικό υπόλειμμα άλλων εποχών, τόσο κερδίζει έδαφος η «φιλανθρωπία».

Ως όρος, αλλά και ως φαινομενικό αντίδοτο σε διαδικασίες κοινωνικής και οικονομικής εκβαρβάρωσης. Ε, κάτι παρεμφερές – και γραμματικά ανάλογο - συμβαίνει και με τον «ευρωπαϊσμό»…

 

Όσο καθαρότερα ο «ευρωπαϊσμός» αποδεικνύεται κούφιος ή, ακόμη χειρότερα, παραγεμισμένος με πρώτες ύλες κοινωνικού δαρβινισμού στο οικονομικό- κοινωνικό πεδίο και νεοαποικιοκρατικής αγριότητας «στα έξω» (δεν κονιορτοποιήθηκαν μόνες τους η Λιβύη και η Συρία), τόσο προωθείται στο επίκεντρο της λεκτικής πολιτικής μόδας άλλος όρος: «Φιλοευρωπαίος»…

 

Ειδικά το τελευταίο χρονικό διάστημα, στον απόηχο του Brexit και στις αναλύσεις για τα των γαλλικών προεδρικών εκλογών, εδώ στην Ελλάδα ο όρος «φιλοευρωπαίος» έδειξε να καθιερώνεται για τα καλά. Κι είναι φυσικά όρος απατηλός και παράλογος συνάμα, όπως – αν το καλοσκεφθεί κανείς- είναι και το «φιλάνθρωπος». Εύστοχα παρατηρούσε κάποτε σε ένα κείμενό του ο συνάδελφος δημοσιογράφος Γιάννης Κιμπουρόπουλος πως ο άνθρωπος δεν νοείται ως «φιλάνθρωπος», όπως ακριβώς ο σκύλος δεν μπορεί να είναι «φιλόσκυλος».

 

Η τόση διάδοση του όρου «φιλοευρωπαίος» μοιάζει με τελευταία γραμμή άμυνας: Λειτουργεί (;) ως έκκληση να… συμφιλιωθούμε με τη «φύση» μας, την οποία προσδιορίζει το γεωγραφικό μας στίγμα. Μια «φύση» όμως που – κοίτα κάτι πράγματα- βρίσκεται ξαφνικά κατειλημμένη από την Κομισιόν, τους τραπεζίτες της Φρανκφούρτης, τους πάσης φύσεως «θεσμικούς» ιεροεξεταστές του μονεταρισμού και λοιπές… εκλαμπρότατες «δημοκρατικές δυνάμεις».

 

Όπως, κατ’ αντιστοιχία, τώρα ο Μακρόν πρέπει να ψηφιστεί για να αναχαιτιστούν τα υπολείμματα του ναζισμού, κατά πως λέει και ο Προκόπης Παυλόπουλος, αλλά από το βράδυ της επικράτησής του η ψήφος των Γάλλων θα πάψει να είναι ασπίδα που αποκρούει τη Λεπέν. Θα είναι ένα «νομιμοποιημένο» δόρυ νεοφιλελευθερισμού, μολονότι όσοι έχουν εγκρίνει το πρόγραμμα του Μακρόν, δηλαδή εκείνοι που τον υπερψήφισαν στον πρώτο γύρο, δεν φθάνουν καν το ένα τέταρτο του εκλογικού σώματος. 

 

Και τότε η «θεσμική» Ευρώπη, ανακουφισμένη, θα αναζητήσει άλλους τρόπους να διατρανώσει τις αρχές της εναντίον των ναζιστικών καταπιστευμάτων. Όλο και κάποιο λόγο να ξαναχαϊδέψει την κυβέρνηση της Ουκρανίας θα βρει. Όλο και κάποιος υπουργός Μετανάστευσης θα εισηγηθεί ατύπως τον πνιγμό των προσφύγων, ως αποδεκτό μέσο «αντιμετώπισης του προβλήματος» (ο Βέλγος Τέο Φράνκεν, κατά τον Ιανουάριο του 2016).

 

Επειδή δε η δημοκρατικότατη «θεσμική» Ευρώπη μισεί τον αντισημιτισμό (άλλο αν έκανε πέτρα την καρδιά της με τους δεδηλωμένους αντισημίτες, τους νεοναζί που συγκυβερνούν στην Ουκρανία), θα συνεχίσει είτε να σιωπά είτε να «διαμαρτύρεται» με το σταγονόμετρο και με απόλυτο τακτ, κάθε φορά που το απαρτχάιντ στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη θα ανεβαίνει σκαλοπάτι ή σκαλοπάτια στην κλίμακα της ανείπωτης κτηνωδίας. Είπαμε, μην γίνουν και «αντισημίτες», δημοκράτες άνθρωποι…

 

Οι «ευρωπαϊστές», πάντως, που όλο και συχνότερα γίνονται «φιλοευρωπαίοι», απέκτησαν εσχάτως άλλη μία συνήθεια: Αναμειγνύουν την αφόρητη κινδυνολογία για το παρόν με τη βαρετή υπόμνηση «ένδοξων ημερών» γαλήνης του παρελθόντος. Εν αρχή το πρώτο:

 

Θα θυμάστε ίσως ότι ο Ντέιβιντ Κάμερον, όταν έγινε… «φιλοευρωπαίος» απ’ ανάγκη και κάλεσε τους συμπατριώτες του να υπερψηφίσουν την παραμονή του Ην. Βασιλείου στην ΕΕ, τους «προειδοποίησε» ότι ένα Brexit θα έφερνε τη χώρα πίσω, στις συρράξεις του…18ου αιώνα ή και ακόμη παλιότερα, στην εποχή του Αγγλο- Ισπανικού πολέμου! Πέρασαν μήνες από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, αλλά ακόμη δεν υπέπεσαν στην αντίληψή μας, όχι απλώς τα περιβόητα σημάδια ολέθρου της αγγλικής οικονομίας, αλλά ούτε καν κινήσεις των Ισπανών για συγκρότηση νέας «Ναυτικής Αρμάδας» ή των γαλλικών στρατευμάτων στο Κατρ Μπρας. Ποιος ξέρει, ίσως καταφθάσουν λίγο αργότερα όλα αυτά.

 

Παραμένει βεβαίως παρελθοντολογική και στις λιγότερο γελοίες εκδοχές της η δύσκολη αποστολή της πρόκλησης κάποιου «συλλογικού» συνειρμού, που θα συνδέει την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, αν μη τι άλλο, με τη διασφάλιση ενός status ειρήνης, στην Ευρώπη. Ο συλλογισμός – επιχείρημα είναι, σε αδρές γραμμές, ο εξής:

 

«Σύμφωνοι, μπορεί αυτή η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση να απογοητεύει, να φέρνει λιτότητα, να πλάθει γραφειοκρατικές κάστες, αλλά όλα είναι δυνατόν να διορθωθούν, εάν κατοχυρώνουμε τουλάχιστον το βασικό. Την ειρηνική συνύπαρξη ανάμεσα στις ευρωπαϊκές χώρες. Και από τότε που δημιουργήθηκε η ΕΟΚ η ειρήνη αυτή σταθεροποιήθηκε». Ε, τουλάχιστον αυτή η «βερσιόν» μας γυρίζει πίσω μερικές δεκαετίες, όχι αιώνες.

 

Το πρώτο που θα άξιζε κάποιος να αναρωτηθεί, ή μάλλον να ρωτήσει τους «φιλοευρωπαίους», είναι εάν τους ενδιαφέρει η αποφυγή πολεμικών συρράξεων μόνο μεταξύ των κρατών που συμμετέχουν στην «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση». Ισχύει λοιπόν το «ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν»; Να μην αξιολογήσουμε, να μην κρίνουμε τα πεπραγμένα της ευρωπαϊκής πολιτικής στη Μέση Ανατολή; Ούτε καν αυτά που οδήγησαν στους βομβαρδισμούς εναντίον πληθυσμού μιας ευρωπαϊκής χώρας, όπως η Σερβία; Ή μήπως το 1999 πέφτει πολύ μακρινό, σε εκείνους που μας καλούν να θυμηθούμε το 1957 και τις Συνθήκες της Ρώμης, για να αντλήσουμε… κουράγιο και αισιοδοξία «πως κάποτε η Ευρώπη θα ξαναβρεί τον εαυτό της»; (Άλλο παραμύθι το δήθεν ενιαίο και μονοσήμαντα προοδευτικό του «ευρωπαϊκού πολιτισμού»…).

 

Κάπου εδώ, όμως, ερχόμαστε στον πυρήνα της προπαγανδιστικής απάτης των «φιλοευρωπαίων»: Όχι κύριοι, δεν θεμελιώθηκε στους κόλπους της Δυτικής Ευρώπης η ειρήνη το 1957, με την ίδρυση της ΕΟΚ. Θεμελιωμένη ήταν από τη λήξη του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου. Θεμελιωμένη στις μεταπολεμικές συμμαχίες και στο modus vivendi των νικητών με την ηττημένη Γερμανία, της οποίας η ρύθμιση χρέους – αν δεν το προσέξατε- έγινε μία τετραετία προτού συναφθούν οι Συνθήκες της Ρώμης. Θεμελιωμένη στην μεταπολεμική οικονομική ανάπτυξη. Θεμελιωμένη στις «κεντρομόλες», ενοποιητικές διαδικασίες που επέφερε η ύψιστη προτεραιότητα: η αντιμετώπιση του μεγάλου κοινού εχθρού, του «παραπετάσματος». Χρειάζονταν άραγε την ΕΟΚ για να αποφασίσουν να μην πολεμήσουν μεταξύ τους χώρες που ανήκαν από το 1949 στο ΝΑΤΟ;

 

Δεν έφερε λοιπόν η ΕΟΚ την ειρήνη μεταξύ συμμάχων. Το αντίθετο έγινε. Η σταθεροποίηση αυτού του status «έφερε» και την ΕΟΚ. Δεν βγαίνουν τα αβγά από την ομελέτα κύριοι, ανάποδα πάει…

 

Τώρα, βεβαίως, θα πείτε, πως είναι ικανοί για κάθε σόφισμα οι διάφοροι υπερφίαλοι αρλουμπολόγοι, που μας λένε κατά καιρούς πως η Κομισιόν του Γιούνκερ αποτελεί ένα είδος συνέχειας του Βολταίρου, του Μοντεσκέ, του Μιχαήλ Άγγελου, του Λεονάρντο ντα Βίντσι ή του Ρέμπραντ. Και θα έχετε δίκιο. Αφήστε που, εδώ που τα λέμε, ειδικά στην σημερινή «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» ταιριάζει ένα διάσημο έργο του Ρέμπραντ. Το «μάθημα ανατομίας», φυσικά…

 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη, 25 Απριλίου 2017 12:13 Συντάκτης:
Σελίδα 65 από 102

Kommon

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.