ΠΟΛΙΤΙΚΗ

 

 

Το BBC, από χθες  Δευτέρα είκοσι Αυγούστου 2018, κάθε μία ώρα διακόπτει το πρόγραμμα του φιλοξενώντας δεκάλεπτο αφιέρωμα στο ελληνικό ζήτημα. «Έπειτα από την μεγαλύτερη διάσωση στην παγκόσμια οικονομική ιστορία, 260 δισεκατομμυρίων στο σύνολο, η χώρα θα πληρώνει χρέη για πολλές δεκαετίες. Αλλά για πρώτη φορά σε οκτώ χρόνια , θα μπορεί να δανείζεται με το επιτόκιο των αγορών», αναφέρεται στην ιστοσελίδα του βρετανικού δικτύου, προσδιορίζοντας με βρετανικό φλέγμα το τι συντελείται.

"Η Ελλάδα τερματίζει και επίσημα την εξάρτησή της από τα προγράμματα διάσωσης, ανοίγοντας ένα δρόμο για μια νέα εποχή οικονομικής ανεξαρτησίας", γράφουν οι New York Times.

"H Ελλάδα βγαίνει από το πρόγραμμα βοήθειας. Αντίο στην Τρόικα μετά από οκτώ χρόνια θυσιών", γράφει η εφημερίδα Il Giornale, του ομίλου Μπερλουσκόνι.

"Το ευρωπαϊκό πρόγραμμα βοήθειας ολοκληρώνεται επισήμως σήμερα. Μια νίκη του Αλέξη Τσίπρα ο οποίος περπατάει ωστόσο πάνω σε τεντωμένο σκοινί", επισημαίνει η γαλλική εφημερίδα "Le Figaro".

Το φως του ήλιου ξεπροβάλλει μέσα από τα σύννεφα.

Αυτό είναι το γενικό μοτίβο τόσο των μέσων μαζικής επικοινωνίας που ελέγχονται από μεγιστάνες του διεθνούς κεφαλαίου  όσων και των  υπευθύνων της ΕΕ και κυβερνήσεων διαφόρων αποχρώσεων .

"Η κρίση στη ζώνη του ευρώ τελειώνει στις 20 Αυγούστου, είναι ο επίλογος", δήλωσε ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας Κλάους Ρέγκλινγκ σε συνέντευξή του στο Der Spiegel .

"Για πρώτη φορά από το 2010, η Ελλάδα μπορεί να σταθεί μόνη στα πόδια της", τόνισε και ο πρόεδρος του Eurogroup, Μάριο Σεντένο.  Ανάλογη πολιτική τοποθέτηση είχαν o πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλωντ Γιούνκερ .

Η πολιτική ομάδα των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών δια του προέδρου της Ούντο Μπούλμαν, σε αντίθεση με το Κίνημα Αλλαγής που και ζητά δια της κυρίας Γεννηματά  άμεση προσφυγή στις κάλπες, δήλωσε:  «Η χώρα και η Ευρωζώνη γυρνούν επιτέλους σελίδα»,  η συμφωνία για την ελάφρυνση του χρέους μεταξύ του Eurogroup και της Ελλάδας είναι «ορόσημο στη διαδικασία επιστροφής της Ελλάδας στη βιώσιμη ανάπτυξη.

Η σημασία και προβολή που δίνουν τα αστικά πολιτικά κόμματα και  όλος ανεξαίρετα ο διεθνής τύπος με σειρά άρθρων και αναλύσεων αποκαλύπτει  το βάρος, το βάθος, την έκταση και τη διεθνή πτυχή του «ελληνικού προβλήματος»,  το διακύβευμα για τις κεφαλαιοκρατικές δυνάμεις  που παίχτηκε και παίζεται στην  Ελλάδα για να φορτώσουν τα βάρη της δικιάς τους  κρίσης στις λαϊκές πλάτες.

Γι αυτό εξάλλου και  πήραν κυρίως πολιτικά  μέτρα ώστε να αλλάξουν καταθλιπτικά οι συσχετισμοί σε βάρος του μαχόμενου λαού και της νεολαίας.

Με πρώτο πολιτικό μέτρο την άσκηση αστικής μετωπικής πολιτικής, πολιτικής συγκέντρωσης αστικών δυνάμεων. Έτσι  δημιούργησαν τους  μηχανισμούς της επιτροπείας και  της τρόικας. Μηχανισμοί που λειτούργησαν εντός της χώρας  ώστε με τα «σούρτα φέρτα» των τροϊκανών  ο λαός να νοιώθει με ποιους συνολικά και τελικά έχει να κάνει.

Για τον ίδιο λόγο εξάλλου σύσσωμο το αστικό πολιτικό σύστημα, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, ΛΑΟΣ και ο εναπομείνας  ΣΥΡΙΖΑ τελικά  ψήφιζαν δια των μνημονίων  τα ίδια κανιβαλικά αντιλαϊκά μέτρα

Αποστολή εξετελέσθη

Οι λογικοί και ψυχροί χαιρετισμοί των αστικών επιτελείων είναι δικαιολογημένοι.

Τα τρόπαια δεν είναι ευκαταφρόνητα.

Πέρα από ορισμένα επιμέρους μέτρα ενός καθυστερημένου εκσυγχρονισμού (πλαστικό χρήμα, γενίκευση μηχανογράφησης,  κ.α.) στην Ελλάδα  ουδέποτε άλλοτε συντελέστηκε τέτοια και τόση αναδιανομή πλούτου, γης και οικιών σε όφελος των «επάνω», κυρίως του διεθνούς κεφαλαίου, δευτερευόντως και μερίδων του ελληνικού. Ουδέποτε άλλοτε επίσης ο κόσμος της εργασίας δέχτηκε τόσης έκτασης και ποιότητας κατασυκοφάντηση (στο όνομα υπαρκτών προβλημάτων διαφθοράς που διόγκωναν σκανδαλωδώς) και λυσσώδη επίθεση προκειμένου να ανατραπούν ματωμένες εργατικές κατακτήσεις χρόνων.

Η Ελλάδα της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, της  ΔΗΜΑΡ, του ΛΑΟΣ του Ποταμιού και τελικά και του ΣΥΡΙΖΑ με  τις ιδιωτικοποιήσεις λιμανιών, αεροδρομίων, νερού, ΔΕΗ, το χτύπημα των συνδικάτων τη σκληρή λιτότητα και την καταστολή, δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει από τον  Αγγλικό Θατσερισμό ο οποίος μετατρέπει τις κοινωνίες στις οποίες εφαρμόζεται σε  «κοινωνίες χυλό» με πρωτοφανείς κοινωνικούς διαχωρισμούς.

Το δεύτερο τρόπαιο το οποίο οι ιερείς των Βρυξελλών και κυρίως της Ουάσιγκτον περιφέρουν όπως ο αρκουδιάρης την αρκούδα στα πανηγύρια είναι ο ίδιος ο Τσίπρας.

Σε πολύ μικρότερο διάστημα από ότι χρειάστηκε για να μετατραπεί το ΠΑΣΟΚ του ζιβάγκο σε ΠΑΣΟΚ της γραβάτας και του Παπιγιόν, να γίνει οριστικά  από σοσιαλιστικό (διακηρυκτικά), σοσιαλδημοκρατικό και τελικά  κόμμα του σοσιαλφιλελευθερισμού, ο ΣΥΡΙΖΑ μετεξελίσσεται σε αριστερο - νεοφιλελεύθερο κόμμα (αριστερά στα λόγια νεοφιλελευθερισμός στην πράξη).

Αυτό είναι και το χειρότερο από τα μέτρα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Καθώς μάλιστα ακόμη και ένα ευρώ περικοπή των μισθών επισφραγίζει τη λιτότητα των κυβερνήσεων Σαμαρά - Βενιζέλου - Παπαδήμα και κάθε ιδιωτικοποίηση επικυρώνει ιδεολογικά την οικονομική σχολή του Σικάγου,  χιλιάδες απλοί λαϊκοί αγωνιστές  και μάλιστα ορισμένοι με ιστορία υπερασπίζονται πλέον την πολιτική που έφτυναν. Υπερασπίζονται ακόμη και το νόμο Κατρούγκαλου ο οποίος περικόπτει για πάντα τις συντάξεις από το Μάη του 17 και μετά και τις καθηλώνει σε επίπεδα που ο κόσμος του ΣΕΒ δεν έβλεπε στα καλλίτερα του όνειρα.

Χιλιάδες αγωνιστές μετατοπίζονται τελικά στο «δεν γίνεται αλλιώς»,  σε ένα είδος  τέλους της ιστορίας.

Αυτή είναι και η μεγάλη ζημιά που συντελείται από την «υπεύθυνη και κυβερνώσα αριστερά» κατά τον περιφερόμενο από υπουργείο σε υπουργείο και από κυβέρνηση σε κυβέρνηση Φώτη Κουβέλη.

Η τρόικα λοιπόν τέλος, η τρόικα φεύγει.

Αλλά φεύγει όχι για τεχνοκρατικούς , οικονομικούς λόγος γιατί «η αποστολή εξετελέσθη».

Άλλα μέτρα από τα συμφωνηθένταδεν είναι αναγκαία.

"Ένας νέος κορσές λιτότητας είναι το τελευταίο που χρειάζεται η Ελλάδα. Η Ελλάδα χρειάζεται ένα είδος Σχεδίου Μάρσαλ", γράφει σε άρθρο γνώμης η "Koelner Stadt-Anzeiger", με αφορμή την σημερινή έξοδο της Ελλάδας από τα προγράμματα βοήθειας. "Το ζητούμενο δεν είναι νέα δάνεια", επισημαίνει η γερμανική εφημερίδα και αναφέρει ότι η Ελλάδα χρειάζεται βοήθεια κυρίως στην εκτεταμένη μεταρρύθμιση του δημόσιου τομέα της.

Αποστολή εξετελέσθη λοιπόν.

Η Ιστορία δεν τελειώνει

Αλλά οι αστοί ξέρουν καλά πως η Ιστορίας δεν τελειώνει ποτέ, πως ο κίνδυνος επιστροφής του κινήματος και της μαχόμενης Αριστεράς είναι δυνατός. Εξάλλου μένει και η  υλοποίηση ορισμένων νομοθετημένων βαθιά αντιλαϊκών μέτρων.

Γι ατό και παίρνουν μέτρα.

«Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα επιβλέπει την Ελλάδα εντατικά τέσσερις φορές ετησίως την πρώτη περίοδο μετά το τέλος του προγράμματος. Θα ελέγχει επιπλέον τις ελληνικές εγγυήσεις για τη συνέχιση της μεταρρυθμιστικής πορείας» ανακοίνωσε και ξεκαθάρισε σε ειδική ανακοίνωση η γερμανική Καγκελαρία.

Από τη Δευτέρα λοιπόν 20 Αυγούστου τίθεται σε ισχύ από την ευρωπαϊκή επιτροπή ο μηχανισμός της «ενισχυμένης εποπτείας» (Enhanced Surveillance) σύμφωνα με τις ειδικές διατάξεις του Κανονισμού (472/2013) της ΕΕ για την «ενίσχυση της οικονομικής και δημοσιονομικής εποπτείας των κρατών - μελών στη ζώνη του ευρώ».

Η «ενισχυμένη εποπτεία» δεν ίσχυε πάντα στην Ε.Ε.

Θεσμοθετήθηκε το 2013, στο φόντο της εξέλιξης της κρίσης που «χτύπησε» όλες ανεξαίρετα τις χώρες της ΕΕ,  με ιδιαίτερα οξύτητα τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου.

Το «εργαλείο» αυτό εγκαινιάζεται για πρώτη φορά από την θεσμοθέτηση του στην περίπτωση της Ελλάδας μέσω των τριμηνιαίων «αξιολογήσεων» από τα όργανα της ΕΕ και της Ευρωζώνης.

Είναι δε ανεξάρτητο από  τη διαμόρφωση των ετήσιων «Εθνικών Μεταρρυθμιστικών Προγραμμάτων» και «Εθνικών Σχεδίων Σταθερότητας και Σύγκλισης, Μεσοπρόθεσμων Δημοσιονομικών Σχεδίων», που υποβάλλονται, από το 2011 και μετά,  για έλεγχο στην αρχή κάθε εξαμήνου.

Ο μηχανισμός ενισχυμένης εποπτείας είναι επίσης ανεξάρτητος από  «Σύμφωνο για το Ευρώ+» (δεν μετέχουν μόνο Δανία, Σουηδία, Τσεχία), ανεξάρτητος κι από το  «Δημοσιονομικό Σύμφωνο» ή   τον «Κανονισμό του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με κατασταλτικά μέτρα για τη διόρθωση των υπερβολικών μακροοικονομικών ανισορροπιών στην Ευρωζώνη» που  παρακολουθούνται σε πολιτικό επίπεδο από τους αρχηγούς κρατών ή κυβερνήσεων, βάσει σειράς δεικτών που καλύπτουν την ανταγωνιστικότητα, την απασχόληση, τη δημοσιονομική βιωσιμότητα και τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα.

Τέλος ο μηχανισμός ενισχυμένης εποπτείας λειτουργεί στη βάση των κανόνων της «Ενισχυμένης Οικονομικής Διακυβέρνησης» και της  «Δημοσιονομικής Ισορροπίας», δηλαδή της υποχρέωσης οι  εθνικοί προϋπολογισμοί  να μην παρουσιάζουν ετήσιο έλλειμμα πάνω από 0,5% του ΑΕΠ, στην ουσία να είναι ισοσκελισμένοι.

Στο «ξέφωτο» με τις ίδιες αντιλαϊκές  πολιτικές

Ακριβώς για τους παραπάνω λόγους η κυβέρνηση και ο κ. Τσίπρας εγκαταλείπει τις πολιτικές (ευάλωτες) ανοησίες  περί καθαρής εξόδου και μιλά πλέον για μια «Αφετηρία για νέες μεγάλες αλλαγές».

«Το τέλος των μνημονίων και της επιτροπείας αποτελεί ένα ιστορικό ορόσημο. Η νέα συγκυρία αποτελεί ένα “ξέφωτο”, μια ευκαιρία για τη χώρα και όχι μόνο για την κυβέρνηση, με θετικά και δυνατότητες, αλλά και μεγάλες προκλήσεις. Μια ευκαιρία που πρέπει να αξιοποιήσουμε για να επουλώσουμε τις πληγές της κρίσης και τα τραύματα από τη μακροχρόνια λιτότητα, να τελειώσουμε με τις παθογένειες του παρελθόντος και να δρομολογήσουμε τους μεγάλους μετασχηματισμούς, που θα θωρακίσουν την κοινωνία από μελλοντικές κρίσεις» αναφέρει Γιάννης Δραγασάκης.

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Ν. Παππάς ο οποίος  θέτει και το πολιτικό πλαίσιο μιας νέας – ανιστόρητης πλέον και ανούσιας στην ουσία - δικομματικής αντιπαράθεσης «για μια μεγάλη κοινωνική συμμαχία, για μια προοδευτική συστράτευση, για να κλείσουμε τον δρόμο στην Ακροδεξιά και τη συντηρητική παλινόρθωση, για τις αναγκαίες μεγάλες αλλαγές σε Ελλάδα και Ευρώπη»: «Η κοινωνία, σημειώνει, έχει ανάγκη συνέχισης και διεύρυνσης των αναδιανεμητικών πολιτικών στην οικονομία… Η κοινωνία έχει ανάγκη από τη συνέχιση και την εμβάθυνση των μεγάλων προοδευτικών τομών στη λειτουργία της δημοκρατίας…».

Αξιοπρόσεκτη είναι η επανάληψη  του όρου «συνέχιση» που ορίζει το πολιτικό πλαίσιο εντός του οποίου καθορίζονται πολιτικές.

Αλλά οι ακολουθούμενες πολιτικές της λιτότητας, των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, των ιδιωτικοποιήσεων του ότι κινείται και αναπνέει, τις ελαχιστοποίησης του κράτους πρόνοιας και της αντιμετώπισης της ακραίας φτώχειας, η ενίσχυση της καταστολής και η απειλή πολέμου, με έντονα ή λιγότερο έντονα χρώματα, είναι εσωτερική αναγκαιότητας του σύγχρονου καπιταλισμού προκειμένου να ανατάξει την κερδοφορία του και να εξασφαλίσει την αναπαραγωγή του.

Γι αυτό και στο τέλος οι κυβερνώντες - διαχειριστές των κοινωνιών ης αγοράς οδηγούνται στη λήψη ίδιων λίγο ως πολύ μέτρων.

Άρα η μαχόμενη και η επαναστατική Αριστερά οφείλουν να αναχαράξουν την εργατική πολιτική για το σήμερα αλλά και το επιδιωκόμενο αύριο με βάση και τις εξελίξεις.

Με πυρήνα την πολιτική συγκέντρωσης δυνάμεων στη βάση αρχών, ικανών να αντιμετωπίσουν τη σημερινή λαίλαπα, αλλά και ως στοιχείο επίγνωσης της νέας κατάστασης.

Δεν μπορεί παρά να αγανακτεί και να θλίβεται ο κάθε κομμουνιστής, ο κάθε μαχόμενος αριστερός βλέποντας τις κυρίαρχες δυνάμεις της οικονομίας, της πολιτικής και του Τύπου να αντιμετωπίζουν συλλήβδην την Αριστερά μ’ έναν χαιρέκακο και συχνά χοντροκομμένο πολιτικό ρατσισμό.

Αυτός  ο σημερινός ιδιόρρυθμος πολιτικός ρατσισμός απέναντι σε κάθε αριστερό που αγωνίζεται αλλά αδυνατεί ακόμη να αλλάξει τα πράγματα, αποσκοπεί στην παραπέρα διατίμηση της ύπαρξης τους, που είναι για το σύστημα εξίσου αναγκαία όσο και η διασφάλιση της υπακοής τους.

Το σπουδαιότερο είναι ότι με αυτό τον τρόπο οι κυρίαρχες δυνάμεις υποβαθμίζουν ταυτόχρονα τη γενικότερη πολιτική σημασία, το ρόλο και την πολιτική προοπτική της ίδιας της πάλης της εργατικής τάξης για τον εαυτό της.

Υποβαθμίζουν και απειλούν με εξόντωση τη σημερινή, την εν δυνάμει και τη μελλοντική Αριστερά της ανεξαρτησίας, της εργατικής χειραφέτησης και της επαναστατικής ανατροπής, που αποτελεί και τη μεγάλη  αναγκαιότητα της εποχής μας.

Η επερχόμενη  περίοδος θα αποτελέσει το πεδίο οριστικοποίησης των  συντηρητικών κοινωνικών και ιδιαίτερα πολιτικών και ιδεολογικών αναπροσαρμογών που συντελέσθηκαν την τελευταία δεκαετία ει δυνατόν αδιατάρακτα.

Θα το καταφέρουν;

Για το ρεύμα της  Αριστεράς ης εργατικής πολιτικής και κομμουνιστικής στόχευσης που επιχειρεί να σηκώσει κεφάλι μέσα από την καινούρια δίνη των πολιτικών αναμετρήσεων, τα πράγματα είναι λιγότερο γνωστά και λιγότερο σίγουρα.

Ωστόσο η τελική ιστορική χρεοκοπία και οριστική μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ και τα όρια του κομμουνιστικού κινήματος της αναπόλησης μιας περασμένης καλής εποχής (με κάποια λάθη),  ιδιαίτερα οι σύγχρονες ανάγκες αναδεικνύουν το ζήτημα της αυτοτέλειας, της ποιοτικής και ενωτικής ανάπτυξης της ριζοσπαστικής και επαναστατικής Αριστεράς σε όρο επιβίωσης και αναγέννησης του συνολικού εργατικού και αριστερού  κινήματος.

Εδώ είμαστε λοιπόν.

 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη, 21 Αυγούστου 2018 09:19 Συντάκτης:

 

Εξαιρετικής πολιτικής σημασίας είναι τα στοιχεία για την πορεία του δημόσιου χρέους που δόθηκαν στη δημοσιότητα την Παρασκευή 17 Αυγούστου από τον Οργανισμό Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους, με αφορμή την έκδοση του δελτίου του υπ. αρ. 90, μηνός Ιουνίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο, 18 Αυγούστου 2018 09:12 Συντάκτης:

Πώς θα αντιδρούσαν οι ΗΠΑ αν κάποιος προσπαθούσε να δολοφονήσει τον πρόεδρο της χώρας με δυο drones με εκρηκτικά;

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη, 07 Αυγούστου 2018 08:48 Συντάκτης:

 

Αγαπητοί φίλοι, επιστρέφοντας σήμερα μαζί με τον Κυριάκο από τις Σκουριές, μετά την προβολή του Ussak στο κάμπινγκ που οργανώνεται απ' όσους αντιστέκονται στη εξόρυξη του χρυσού στη Χαλκιδική, ακούσαμε στις ειδήσεις του ραδιοφώνου ότι για φέτος (2018) οι πόροι του πλανήτη, νερό, τροφή, ενέργεια κ.λπ. που διατίθενται ετησίως προς κατανάλωση, για το 2018 έχουν ήδη καταναλωθεί μέχρι το τέλος του Ιουλίου!

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή, 03 Αυγούστου 2018 09:04 Συντάκτης:

 

Να λοιπόν που μια… αναπληρωματική «μεγάλη ιδέα» της ελληνικής πολιτικής ελίτ (διότι βασικότατη και αναντικατάστατη παραμένει ο «ευρωπαϊσμός») βγαίνει από τη ναφθαλίνη. Η «ιδέα», κοινός παρονομαστής αρκετών γεωπολιτικών αναλύσεων που εσχάτως δημοσιεύονται, φαντάζει  έτοιμη να προαναγγείλει ένα θριαμβευτικό σάλπισμα… 

 

Σε ελεύθερη απόδοση: Λίγη υπομονή, ακόμη, αδέλφια… Αυτός ο ανερμάτιστος, κυκλοθυμικός, αντι- δυτικός Ερντογάν μας κάνει, άθελά του, μεγάλη εξυπηρέτηση. Εξοργίζει στο έπακρο τον Τραμπ και  «στέλνει» την Τουρκία στο άρμα της Ρωσίας. Έτσι, τώρα προκύπτει για την Ουάσιγκτον στρατηγικό κενό. Πού θα πάει; Αργά ή γρήγορα (μάλλον γρήγορα), αυτό το κενό οι ΗΠΑ θα το καλύψουν χρίζοντας την Ελλάδα βασικό στρατηγικό τους σύμμαχο στην περιοχή. Όρεξη να ‘χουμε να δρέπουμε τους καρπούς της εν λόγω αναβάθμισης, για την οποία μόχθησαν τόσες γενιές πολιτικών εκπροσώπων του ελληνικού κατεστημένου. Αυτή ήταν ανέκαθεν μια μεγάλη «εθνική προσδοκία». Τώρα πλησιάζει η ευόδωσή της… 

 

Χαλάλι, λοιπόν, όλα!

Χαλάλι τα πάμπολλα χρήματα που, αν και χρεοκοπημένοι, δίνουμε για το ΝΑΤΟ, εξασφαλίζοντας τα «μπράβο» των Ομπάμα – Τραμπ.

Χαλάλι η «στρατηγική συμμαχία» με τη στυγνή αλλά … «καλή και συμφέρουσα» δικτατορία του Σίσι στην Αίγυπτο.

Χαλάλι και η «στρατηγική συμμαχία» με την «ούλτρα» ακροδεξιά ισραηλινή κυβέρνηση Νετανιάχου, της οποίας η κτηνώδης στάση εναντίον των Παλαιστινίων κάνει το απαρτχάιντ της Ν. Αφρικής να μοιάζει με ανάμνηση σχεδόν «ανθρωπιστική»…

 

Χαλάλι η αμήχανη σιωπή και το «απορία ψάλτου βηξ» που βασιλεύουν, όταν ρωτούνται διάφοροι υποστηρικτές του προαναφερθέντος «άξονα»: αλήθεια, τι ακριβώς έχει να ωφεληθεί η χώρα από αυτόν, έστω και στο «ψυχρό» γεωπολιτικό επίπεδο, το απαλλαγμένο από «ηθικούς συναισθηματισμούς»; Τι κερδίζουμε, εκτός ίσως από τον κίνδυνο να τεθούμε, κάποια στιγμή, στο στόχαστρο φονταμενταλιστών;       

 

 

Χαλάλι και ο ζήλος κάποιων  αναλυτών ή «αναλυτών»,  των οποίων ο ατλαντικός οίστρος έφθασε τον περασμένο Δεκέμβριο σε αδιανόητα επίπεδα: επέκριναν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ επειδή στη γενική συνέλευση του ΟΗΕ η Ελλάδα συμπαρατάχθηκε με τις 127 χώρες που καταδίκασαν την αμερικανική αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως «πρωτεύουσας του Ισραήλ» κι όχι με τις 9 που την επαίνεσαν…

 

Χαλάλι, κυρίως, η διαχρονική ιδιότητα της Ελλάδας ως του πλέον φρόνιμου, υπάκουου, «σπασίκλα» μαθητή του ατλαντισμού, με ελάχιστες βραχύβιες εξαιρέσεις που απλώς επιβεβαίωναν το γενικό κανόνα. Χαλάλι, διότι πλησιάζει η ώρα της επιβράβευσης του αιώνιου  «σπασίκλα», βοηθούντος του Ερντογάν που «την σπάει» στον Τραμπ.

 

Η κυβέρνηση – πάντα κατά τους «πιστούς» της εν λόγω προσέγγισης- δεν έχει παρά να επεξεργαστεί κινήσεις, με τις  οποίες θα διευκολύνει και θα επισπεύσει την ανακήρυξη της χώρας σε νέο «χαλίφη» και  τοποτηρητή του ατλαντισμού. Και μάλιστα σε αιχμή του δόρατος της «πολιτισμένης Δύσης» απέναντι στο μέτωπο Μόσχας – Άγκυρας – Τεχεράνης. Έτσι, για να νιώσουμε και λίγο σαν… σταυροφόροι, βρε αδελφέ.

 

 

Οι «βεβαιότητες», όσα ακούγαμε το 1991-92 και η «οικονομική κατάρρευση της Τουρκίας»…   

 

 

Προτού δει κανείς τα πιθανά «δια ταύτα» μιας τέτοιας θεώρησης, οφείλει να εξετάσει σε πόσο στέρεα  «αξιώματα»  βασίζεται αυτή. Έπονται τέσσερις επισημάνσεις.

 

ΠΡΩΤΗ: Από την έναρξη του πολέμου στη Συρία, συνεχώς συγκροτούνται, διαφοροποιούνται και ανατρέπονται «μέτωπα», συμμαχίες, καιροσκοπικές «λυκοφιλίες». Απέναντι σε ένα τόσο ευμετάβλητο τοπίο, θα όφειλαν να είναι περισσότερο επιφυλακτικοί όσοι τώρα θεωρούν οριστική και τελεσίδικη τη ρήξη των αμερικανοτουρκικών σχέσεων. Όποιος πιστεύει ότι η τρέχουσα διπλωματική – πολιτική οξύτητα προδιαγράφει κάτι αμετάκλητο, ας θυμηθεί πχ τι συνέβαινε στις σχέσεις Μόσχας – Άγκυρας, έπειτα από την κατάρριψη του ρωσικού βομβαρδιστικού. Τότε που ο Πούτιν δήλωνε πως η Τουρκία είχε αποφασίσει «να φιλήσει τους Αμερικανούς σε συγκεκριμένο σημείο του σώματος»!... Πριν από 2,5 χρόνια συνέβαιναν αυτά, όχι πριν από δέκα ή είκοσι.

 

ΔΕΥΤΕΡΗ: Από αναλυτικής, μεθοδολογικής πλευράς, το συμπέρασμα πως οι ΗΠΑ «ξεγράφουν» την Τουρκία θυμίζει τα ανάλογα βαρύγδουπα «αποφθέγματα» που διατυπώνονταν, εδώ στην Ελλάδα, ύστερα από τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Συμπεράσματα που εδράζονταν στο αξίωμα ότι το τέλος του Ψυχρού Πολέμου επέφερε την κατακόρυφη πτώση του στρατηγικού ειδικού βάρους της Τουρκίας, η οποία έως τότε ήταν σημαντικός πυλώνας στην επιχείρηση «ανάσχεσης» της ΕΣΣΔ.

 

Τα απλοϊκά  «δια ταύτα» αυτής της θεώρησης ουδέποτε δικαιώθηκαν. Η πραγματικότητα αποδείχθηκε περισσότερη σύνθετη και «ζόρικη». Εκτός αν κάποιος πιστεύει, πχ, ότι η στάση των ΗΠΑ στην κρίση των Ιμίων, το 1996, πρόδιδε… αδιαφορία για την Τουρκία. Σήμερα, λοιπόν, επανέρχεται στο προσκήνιο η «μεγάλη ιδέα» της αναγωγής μας σε ατλαντικό «πρωτοπαλίκαρο». Να «επιτύχουμε», δηλαδή, ό,τι  δεν συνέβη το 1991-92. Ποτέ δεν είναι αργά, ε;

 

ΤΡΙΤΗ: Για να ικανοποιηθούν οι οπαδοί των αναλύσεων που προαναφέραμε, άντε, ας κάνουμε την υπόθεση εργασίας ότι οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις εφεξής θα είναι «μαύρες κι άραχλες», στο διηνεκές. Ε, και;

 

Τι θα σημάνει, δηλαδή, αυτό;

Ότι η Άγκυρα θα στερείται συμμάχων;

Ότι η ελληνική ατλαντική προσήλωση και ευλάβεια θα σταθεί αιτία να «ρισκάρουν» οι ΗΠΑ περιπέτειες και να «ανοίξουν μέτωπα» για χάρη μας; Έπειτα από το έργο πολιτικής φαντασίας που προβαλλόταν το 2014-15, αυτό που ήθελε τον Ομπάμα να «γίνεται μπίλιες» με τη Μέρκελ για χάρη των Ελλήνων μισθωτών και συνταξιούχων, θα έχουμε και τον Τραμπ σε ρόλο ασυμβίβαστου προστάτη του… γεωπολιτικού πεπρωμένου μας;  

 

Ειρήσθω εν παρόδω, κάτι τέτοια φαίνεται πως πίστευαν οι Κούρδοι του Ιράκ. Ήλπιζαν ότι η Ουάσινγκτον και το Τελ Αβίβ θα «έφερναν τον κόσμο ανάποδα», για να τους βοηθήσουν να συγκροτήσουν ανεξάρτητο κράτος. Φυσικά απογοητεύτηκαν και ένιωσαν «προδομένοι». Μόνο που θα έπρεπε να νιώσουν προδομένοι πρωτίστως από το δικό τους πολιτικό  ένστικτο. Δίδαγμα γενικής ισχύος, αυτό… Κι είναι αλήθεια ότι η ιστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων, κρίσεων και αναμετρήσεων  παρέχει άφθονα παρεμφερή διδάγματα, καθώς και κρούσματα στρατηγικών τυχοδιωκτισμών που πληρώθηκαν βαρύτατα,  με αίμα, δάκρυα προσφυγιά, συρρίκνωση (περισσότερα για αυτά, στη συνέχεια).      

 

ΤΕΤΑΡΤΗ:  Η αναπληρωματική «μεγάλη ιδέα» σηκώθηκε από τον πάγκο, αλλά όχι μόνη της. Ετοιμάζεται και μια συμπληρωματική προσδοκία να «κάνει παιχνίδι», προφανώς για να συνδυαστεί μαζί της: «Η οικονομία της Τουρκίας καταρρέει». Ως εκ τούτου, ο εριστικός, επιθετικός εξ ανατολών γίγαντας «στηρίζεται σε πήλινα πόδια», με όσα αυτό συνεπάγεται για τη θέση του στο διεθνές στερέωμα. 

 

Βεβαίως, τα πραγματικά δεδομένα δείχνουν ότι η πρόβλεψη περί επικείμενης κατάρρευσης της τουρκικής οικονομίας ακροβατεί ανάμεσα στην χονδροειδή υπερβολή και τα προοίμια γραφικότητας. Προς το παρόν, ως γνωστόν, άλλη είναι η χώρα, η οποία έχει χάσει σε λίγα χρόνια το 25% του ΑΕΠ της, ξεπουλά βασικές υποδομές σε τιμές που ενίοτε δεν υπερβαίνουν …ρήτρες αποδέσμευσης ποδοσφαιριστών (σιδηρόδρομοι) και μετρά οδυνηρότατα τραύματα στον παραγωγικό της ιστό. 

 

Φοβερό δεν είναι; «Σφαχτήκαμε» οικονομικά και  κοινωνικά προκειμένου να… αγιάσουμε «ευρωπαϊκά», γίναμε αποικία χρέους, αλλά καλούμαστε να καθίσουμε αναπαυτικά στον μπαλωμένο καναπέ μας για  να παρακολουθήσουμε κάποια μελλοντική οικονομική καταβαράθρωση της Τουρκίας! Τόσο «σοφό»…. 

 

Τουλάχιστον η τωρινή ιλαροτραγωδία χαρακτηρίζει το πεδίο κάποιων αναλύσεων κι όχι αποφάσεων. Το σημειώνουμε, διότι η «επίσημη Ελλάς»  που το 1893 οδυρόταν για το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν», το 1897 νόμισε πως μπορούσε να κερδίσει πόλεμο εναντίον της Τουρκίας. Όλοι γνωρίζουν τι επακολούθησε. Η στρατιωτική ήττα και ο ολέθριος Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος.    

 

1922: Μια καταστροφή που έχει πολλά να διδάξει (και) για το σήμερα    

 

Είκοσι δύο χρόνια αργότερα, το 1919, έγινε η εκστρατεία στη Μικρά Ασία που έμελλε να καταλήξει στην καταστροφή του 1922. Στη λήψη της σχετικής απόφασης δεν ανιχνεύεται μόνο το «μεθύσι» από την έκβαση των Βαλκανικών Πολέμων (1912-13). Καταλυτικό ρόλο διαδραμάτισε η βεβαιότητα της τότε άρχουσας τάξης, στην Ελλάδα, πως οι «δυτικοί φίλοι και σύμμαχοι» θα στήριζαν με αποφασιστικότητα, μέχρι τέλους, την εκστρατεία για την υλοποίηση της ελληνικής «μεγάλης ιδέας». 

 

Η επιδερμική θεώρηση των πραγμάτων – αλλά μόνον η επιδερμική- καθιστούσε λογική την αισιοδοξία, ή μάλλον σιγουριά, του τότε ελληνικού κατεστημένου. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε θρυμματιστεί. Η Ελλάδα ήταν «το καλό παιδί» για την «Αντάντ», δηλαδή τους νικητές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τόσο «καλό παιδί» φρόντιζε να είναι η Ελλάδα, ώστε ο Βενιζέλος στη χαραυγή του 1919 έστειλε στην Ουκρανία στρατό (και μάλιστα πολυάριθμο, 23.551 ανδρών) να βοηθήσει τις γαλλικές δυνάμεις στην – αποτυχημένη, τελικά-  απόπειρα να καταπνίξουν τη ρωσική επανάσταση.  

 

Ο «εθνάρχης» Βενιζέλος προτίμησε να παραδώσει τις ελληνικές κοινότητες της Νότιας Ρωσίας στην εχθρότητα των νικητών επαναστατών, την οποία ο ίδιος προκάλεσε με την επιλογή του, για να εξασφαλίσει τη στήριξη του «ευγνώμονος» Γάλλου πρωθυπουργού Κλεμανσό στα ελληνικά σχέδια στη Μικρά Ασία. Όσο για την Αγγλία του «φιλέλληνος» πρωθυπουργού Λόιντ Τζορτζ, τα… σαΐνια της ελληνικής  εξωτερικής πολιτικής θεωρούσαν ότι είχαν «στο τσεπάκι» την αμέριστη στήριξή της. Διαψεύστηκαν οικτρά. Με αποτελέσματα γνωστά και τραγικά.

 

Γιατί απέτυχαν - και μάλιστα παταγωδώς- στις διαγνώσεις τους οι τότε εκπρόσωποι της ελληνικής πολιτικής ελίτ; Διότι οι εκτιμήσεις τους ήταν  σχηματικές και απλουστευτικές, στοιχεία που ο προσεκτικός μελετητής θα διακρίνει και σε αναλύσεις των τελευταίων δεκαετιών ή και τελευταίων… ημερών.

 

Αν η ελληνική άρχουσα τάξη είχε κατανοήσει σε βάθος, πχ, τη βρετανική πίστη στο δόγμα του παλιού πρωθυπουργού λόρδου Πάλμερστον (1784 – 1865), πως  «τα έθνη έχουν μόνο σταθερά συμφέροντα και όχι σταθερούς φίλους ή εχθρούς», τότε δεν θα ένιωθε βέβαιη πως ο Λόιντ Τζορτζ θα αποδεικνυόταν ένα είδος… μετεμψύχωσης του Λόρδου Μπάιρον.  Αν η Ελλάδα είχε αντιληφθεί σωστά την αγγλική πολιτική των ισορροπιών, θα περίμενε πως για το Λονδίνο οι Νεότουρκοι κι ο Ατατούρκ ήταν μια διαμορφωμένη πραγματικότητα, που δεν μπορούσε να αγνοηθεί. 

 

Όπως σημειώνει ο καθηγητής Πανεπιστημίου Ηλίας Θερμός: «Τα παραδοσιακά βρετανικά συμφέροντα στην περιοχή επέβαλλαν αφενός τη στήριξη της Τουρκίας και αφετέρου την άσκηση ελέγχου και την εξάρτηση από τη Βρετανία των νέων εθνικών κρατών που δημιουργήθηκαν μετά τον κατακερματισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας». Αλλά ο ελληνικός «μεγαλοϊδεατισμός», τότε, ήταν μακριά νυχτωμένος…  

 

1955, 1974: Ενώ «αναμενόταν»… ανταμοιβή  για τον τυφλό ατλαντισμό

 

Έπειτα από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο, ισχυρή έδειχνε στην Αθήνα η πεποίθηση ότι η απόλυτη ευθυγράμμιση με τα «θέλω» των ΗΠΑ, της «μεγάλης χώρας – προστάτιδος του ελευθέρου κόσμου», θα εξαργυρωνόταν σε «κερδισμένους πόντους» έναντι της Τουρκίας, ή τουλάχιστον σε παροχή προστασίας από κάθε  επιθετική κίνηση της Άγκυρας.

 

Η προσδοκία αυτή διαψεύστηκε τον Σεπτέμβριο του 1955, με το άγριο  πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης.  Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζ. Φ. Ντάλλες κάλεσε «τις δύο πλευρές να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση», η δε τουρκική εφημερίδα «Radikal» θα δημοσίευε 53 χρόνια αργότερα (Αύγουστος 2008) ένα ενδιαφέρον στοιχείο:  Ότι οργανωτής του πογκρόμ  εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης υπήρξε το «Ειδικό Γραφείο», μηχανισμός του ΝΑΤΟ που αποσκοπούσε στην «αποτροπή του κομμουνιστικού κινδύνου».

 

Αξιοπρόσεκτο, μα ουδόλως ανεξήγητο: Όλα αυτά συνέβησαν όταν συμπληρωνόταν μια εξαετία, κατά την οποία το ελληνικό μετεμφυλιακό  κράτος είχε πράξει και είχε ανεχθεί... περισσότερα από όσα ήταν (ανθρωπίνως και θεσμικώς) δυνατόν να γίνουν,  ώστε να μετατραπεί σε «υπερήφανη», «ελεύθερη» μπανανία της αμερικανικής πολιτικής.

 

Ο διαβόητος διπλωμάτης Πιουριφόι υπαγόρευε… φανερά ακόμη και εκλογικά συστήματα. Κανόνιζε τα πάντα, συμπεριλαμβανομένης της εκτέλεσης των Μπελογιάννη, Μπάτση, Καλούμενου, Αργυριάδη. Στον πόλεμο της Κορέας, για χάρη της αντιμετώπισης «του διεθνούς κομμουνισμού», η Ελλάδα θυσίασε 186 στρατιώτες και τέσσερα αεροσκάφη.  Αλλά η ατλαντική της «ευσυνειδησία» ουδόλως ανταμείφθηκε με παροχή ασπίδας στον ελληνικό πληθυσμό της Κωνστανινούπολης, το 1955. 

 

Προτού παρέλθει εικοσαετία, το 1974, ο τουρκικός «Αττίλας» και η μετέπειτα κατοχή της βόρειας Κύπρου συνέτριψαν – ηχηρότερα - το δόγμα, πως όσο πιο ενθουσιώδης είναι ο  φιλοαμερικανισμός μιας κυβέρνησης στην Αθήνα, τόσο ασφαλέστερα εξελίσσονται τα πράγματα… 

 

Ο «αόρατος δικτάτορας» Ιωαννίδης που οργάνωσε το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου, «φέρνοντας» έτσι τα τουρκικά στρατεύματα στην Κύπρο, ενσάρκωνε στην εντέλεια αυτό το status. O«μαύρος ταξίαρχος» θα δίσταζε ίσως να πάει και στην τουαλέτα, αν δεν ενημέρωνε νωρίτερα τον επιτηρητή του στη CIA, τον Ελληνοαμερικανό Γκραστ Αμπρακώτος. 

 

Ενδεικτικό της στενότατης επιτήρησης του Ιωαννίδη από τον Αμπρακώτος ήταν και ένα κωμικοτραγικό περιστατικό, το οποίο περιέγραψε ο Γ. Καράγιωργας, σε άρθρο του στην Καθημερινή, στις 21 Ιουλίου 1982.  

   

Αρχές Ιουλίου του 1974, ο «κόσμος είχε τούμπανο» την πρόθεση της χούντας να ανατρέψει με πραξικόπημα και να δολοφονήσει τον Μακάριο. Οι εφοπλιστές διαισθάνονταν ότι τα σχέδια του Ιωαννίδη θα μπορούσαν να επιφέρουν το τέλος της Κυπριακής Δημοκρατίας κι αυτό δεν τους συνέφερε. Έτσι ο Αλ. Ωνάσης επισκέφθηκε τον «αόρατο δικτάτορα» και προσπάθησε να τον πείσει επιστρατεύοντας θεοσεβούμενη παραστατικότητα, συμβατή – ίσως- με τα «ελληνοχριστιανικά» ιδεώδη: «Αυτά που πάτε να κάνετε με τον παπά, ξεχάστε τα. Αυτός μια ολόκληρη ζωή κουνάει το θυμιατήρι του και λέει χίλιες φορές την ημέρα ‘άκουσον Κύριε, και ελέησον Κύριε’… Ε, λοιπόν, μία φορά αν τον ακούσει, εσείς ξοφλήσατε…». 

 

Ο Αμπρακώτος «κατσάδιασε» τον Ιωαννίδη επειδή δέχθηκε τον εφοπλιστή στη συγκεκριμένη συγκυρία. Και αξίωσε: «Αυτόν τον κομμουνιστή που σου ‘φερε εδώ τον Ωνάση για να σε μεταπείσει, να τον συλλάβεις αμέσως και να τον χώσεις φυλακή. Γιατί δεν είναι μόνο κομμουνιστής, αλλά δουλεύει και για τους Άγγλους». 

 

Κάπως έτσι, βγήκε… φερέφωνο αγγλόφιλων κομμουνιστών ο Ωνάσης, ο δε ο Ιωαννίδης έπειτα από λίγες εβδομάδες έγινε άλλος ένας «προδομένος» από τους Αμερικάνους…

 

Από τις…  φουστανέλες του Κάρτερ στον «παρ’ ολίγο πόλεμο» του 1987

 

 

Το σοκ του Κυπριακού ήταν τόσο ισχυρό και η λαϊκή οργή τόσο έντονη και πιεστική, ώστε ο Κων. Καραμανλής αποφάσισε να αποσύρει την Ελλάδα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. Αυτό έγινε τον Αύγουστο του 1974, μία ημέρα αφ’ ότου «ναυάγησε» η διάσκεψη της Γενεύης κι ενώ οι «δυτικοί σύμμαχοι» παρακολουθούσαν απαθείς τον «Αττίλα 2».   

 

 

Η χώρα επανήλθε στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ τον Οκτώβριο του 1980. Πάλι επί κυβέρνησης ΝΔ, αλλά με πρωθυπουργό τον Γ. Ράλλη. Ο Καραμανλής είχε αναρριχηθεί ήδη στην Προεδρία της Δημοκρατίας, αφήνοντας τον έως τότε «υπαρχηγό» του να άρει «εκκρεμότητες», αλλά και να υποστεί τη σίγουρη εκλογική ήττα (το 1981). 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη, 31 Ιουλίου 2018 08:40 Συντάκτης:
Σελίδα 8 από 71

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Kommon

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.