Ανάκληση Ιουλίου, του Θανάση Σκαμνάκη

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο, 04 Αυγούστου 2018 19:35 Συντάκτης:

 

Εντάξει, αστοχήσαμε στον φετινό Ιούλιο. Όχι μόνο ατομικά, καθώς έσπευσα να γράψω περί της εξαίσιας δύναμής του και πριν αλέκτωρ φωνήσαι, τρις με απαρνήθηκε, αλλά και ως όλον, καθώς η αναμονή της ελαφρότητάς του, που σχεδόν πάντα και σχεδόν όλοι έχουμε, αποδείχτηκε φρούδα και αντί ελαφρότητας έπεσε μέγα βάρος στις ψυχές μας. Τι πρόβα για το μέλλον μπορούσε να είναι αυτή; Αλλοίμονο!..

 

Εν τέλει τούτος ο Ιούλιος απέτυχε να δικαιώσει τη φήμη του και τις προσδοκίες μας, κληροδοτώντας μας ένα αίσθημα αποτυχίας.

 

(Ακόμα και ο κατ’ εξακολούθησιν ερωτευόμενος κατά Ιούλιο φίλος μου, δεν μπόρεσε να επιτύχει και να ευτυχήσει στην έξαρσή του, μετά την βίαιη παρεκτροπή).

 

Εισέδυσε, λοιπόν, καυστικός στο μέσα μέρος μας, καψαλίζοντας τις φύτρες των αισιόδοξων μηνυμάτων που προσπαθούσαν να αποκτήσουν ένα έδαφος για να απλώσουν ριζικό σύστημα.

 

 Κι αφού κατέκαψε δασικές εκτάσεις, σπίτια και προ παντός ανθρώπους, αφού κατέκαψε την αξιοπιστία μηχανισμών, κρατικών και άλλων, και την …καλοπιστία των υπόλοιπων - οι οποίοι συνεισφέρουν στην κοινωνική ευημερία (και τον κοινωνικό εφησυχασμό) με τη  σχετική αδιαφορία ή, συνηθέστερα και χειρότερα, με κατ’ εξακολούθησιν κατασκευές αυθαιρέτων οικοδομών, περιφράξεις “ιδιοκτησίας”, καταπατήσεις δικαιωμάτων και ανθρώπων, ισοπέδωσης προς το ρητό όποιος προλάβει είναι ο μάγκας ή σε παραλλαγές του τύπου ο χτίζων δι’ εαυτόν σωθήτω κι ας χάνονται οι υπόλοιποι και άλλα παρόμοια και ευπρεπή, που δεν συνάδουν μόνον με την σύγχρονο ελληνοχριστιανικό πολιτισμό, αλλά και με (αλλά εκεί με άλλους τρόπους) τον γενικό ευρωαμερικανικό πολιτισμό, ο οποίος κατά την ίδια νεοφιλελεύθερη έννοια καταπατά ανθρώπους, εδάφη, δικαιώματα, ανατρέπει αξίες, ιεραρχεί ξανά το πρέπον και το “ανθρώπινο” (ο “πλούτος των εθνών” μας ορίζει κυριαρχικά και καθ’ ολοκληρίαν ως κοινωνίες) αν χρειαστεί βομβαρδίζοντας, αν χρειαστεί στραγγαλίζοντας, αν χρειαστεί φτωχοποιώντας χώρες και πληθυσμούς και καίγοντας…

 

(Καθότι τα καιρικά φαινόμενα μπορεί να είναι του θεού, αλλά καίνε πάνω σε οικοδομές του ανθρώπου και σε αβλεψίες, αβελτηρίες, απρονοησίες, ανοργανωσιές και ιδιοτέλειες των κυρίαρχων και των “εκλεκτών”, ή απλώς ακολουθούντων, κυριαρχουμένων. Δεν βαρυέσαι βρε αδελφέ, όλοι έτσι κάνουν και πάντα έτσι γίνεται! 

 

Με μια κλιμάκωση ευθυνών που ασφαλώς δεν κατανέμονται ισομερώς, γιατί αλλιώς με τη διάχυση κρύβονται μονίμως οι κύριοι υπεύθυνοι.

 

Με άλλα λόγια, και εν τέλει, ο καπιταλισμός μας σκοτώνει ποικιλοτρόπως κι εσύ κοιτάς στ’ αστέρια να δεις ποια τροχιά ήτανε λάθος, με ποιον ανάδρομο πλανήτη συνωμότησε, και καταδίκασε την ύπαρξή σου.)

 

Κι αφού λοιπόν κατέκαψε, αποδεικνύοντας τους ποικίλους τρόπους που έχει να μας καταβροχθίζει ο άπληστος, και άκαρδος, καιρός, ξεκίνησε να συννεφιάζει, να βρέχει, να φέρνει νοτιάδες, τουτέστιν πλημμύρες και μαζί επιδείνωση μελαγχολίας, ασφυξίας, αισθήματος αδυναμίας, κατάπτωσης.  

 

Μολοντούτο, επειδή οι ασχολούμενοι με τη ζωή επιμένουν να καταγράφουν τις ανακατατάξεις των σεισμών όχι ως κατολισθήσεις αλλά ως επανατακτοποιήσεις της γης, υπάρχουν ακόμα ανθρώπινα χρώματα που προστίθενται δίπλα στο μαύρο, πιο συμπαθή, πιο ειλικρινή, πιο επιθυμητά, πιο ευφρόσυνα ήθελα να πω αν δεν κινδυνεύω να παρεξηγηθώ.

 

Φυσικά δεν αφορά, την τράπεζα βήτα, γάμα, δέλτα, οι οποίες διασώθηκαν με λεφτά που έπρεπε να πάνε για πυροσβεστικά και πυροσβέστες, δεν αφορά το ίδρυμα τάδε ή δείνα που  μετατρέπει σε βοήθημα προς αναξιοπαθούντες ένα ελάχιστο των όσων έχει “νομίμως” ή όχι υποκλέψει, δεν αφορά το κανάλι που έχει καταπατήσει τον αιγιαλό της πελοποννησιακής γης αλλά μαζεύει τρόφιμα και άλλα για τα θύματα των καταπατήσεων της αττικής γης, ούτε για εκείνο των μονοπύθμενων ή τις εφημερίδες της λοβιτούρας, και τα παρόμοια πολλαπλώς ένοχα, εκκλησίες, υπηρεσίες, μκο, μηχανισμούς…  

 

Αφορά το βαθύ αίσθημα των ανθρώπων.

 

Όχι άγιων, άμεμπτων και άθικτων. Υπάρχουν τέτοιοι; Όχι αναμάρτητων και ηρώων.

 

Αλλά των εδώ, των, εν ευρεία εννοία, δικών μας. Που ασφαλώς τα αμαρτήματα τους είναι μεγάλα αλλά είναι σαν τη ληστεία μιας τράπεζας σε σχέση με τη ληστεία που πράττει η τράπεζα, κατά τον Μπρεχτ, είναι το ψέμα του Πινόκιο μπροστά στα ψέματα που παίζουν οι “ειδήσεις”.  

    

Οι άνθρωποι λοιπόν που είναι διαρκώς παρόντες ακόμα κι όταν φαίνεται πως λείπουν. Θέλω να πω, πως αναζητούν την ευκαιρία, τη δυνατότητα, τον τρόπο κάθε φορά για να σηκωθούν πιο πάνω από το ύψος της υποταγής. Που ηττώνται, απογοητεύονται, υποχωρούν αλλά καιροφυλακτούν κι όταν δοθεί το σύνθημα ξανακοιτάζουν προς τα πάνω.

 

Όπως εκείνοι που τώρα ξεσηκώνονται σε διάφορες περιοχές και απαιτούν να γκρεμιστούν επιτέλους οι φράχτες και οι αυθαιρεσίες των μπιτσόμπαρων στις παραλίες. (Αυτό δίνει η στιγμή αυτό κάνουν. Το πιο ουσιαστικό και διαρκές και βαθύτερο προς το παρόν δεν τους προτείνεται με επάρκεια από τους  φορείς του ριζοσπαστισμού).

 

Ή όπως εκείνοι που πήγαν στα καμένα, που βοήθησαν, που συνεισέφεραν, που έδωσαν ξανά ένα περιεχόμενο στην αλληλεγγύη. Ανάλογα, με τους πρόσφυγες στο λιμάνι πριν μερικά χρόνια.

 

Η αλληλεγγύη είναι ο τόπος όπου οι ανθρώπινες σχέσεις μετατρέπονται ξανά σε αυτό που είναι. Κι όπου οι συμμετέχοντες δεν χαρίζουν την παρουσία τους και τη συνεισφορά τους, δεν δίνουν δωρεά, δεν πιστώνουν από το περίσσευμα της ευμάρειας και της καλής τους τύχης.

 

Προσφέρουν ασφαλώς, πρωτίστως όμως εισπράττουν. Κερδίζουν περιεχόμενο και ουσία. Μετασχηματίζουν τη συνείδηση τους, όσο μπορούν, για όσο μπορούν.

 

Μια παρακαταθήκη, στην εξάσκηση του πλέον αριστερού στρατηγικού σχεδίου, της καλυτέρευσης της ζωής του ανθρώπου, της βοήθειας στον άνθρωπο, στον συγκεκριμένο άνθρωπο, όχι αορίστως στον γενικό άνθρωπο, όχι τον άνθρωπο της θεωρίας. Σ’ αυτόν που θα μιλήσεις και θα ακούσεις, θα μάθεις τα κολλήματα και τις στραβές του εμμονές, τις ενοχές, και τις φωτεινές του όψεις.

 

Και θα μάθεις έτσι τον εαυτό σου με τους άλλους και μέσω των άλλων. Όχι με μια θεωρία  απρόσιτη, αλλά με μια θεωρία που αγγίζει, που βελτιώνει και βελτιώνεται και που μέσω αυτού μπορεί να νικήσει.         

  

Αν είναι να σώσουμε κάτι από τον, ευτυχώς, απελθόντα Ιούλιο! 

 

 

Κάντε κλικ στο όνομα του αρθρογράφου για να διαβάσετε όλα τα άρθρα του.

Kommon

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.