Γυμνό γεύμα, του Σαράντου Φράγκου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα, 06 Αυγούστου 2018 08:24 Συντάκτης:

Φωτιά να κάψω τον παράδεισο, νερό την κόλαση να σβήσω…

 

«Και  γιατί τα πρεζάκια παρουσιάζουν ανοσία στη σχιζοφρένεια; Προς το παρόν μου διαφεύγει. Ένας σχιζοφρενής μπορεί να αγνοήσει την ανάγκη του για τροφή και να λιμοκτονήσει εάν κάποιος δεν τον ταΐσει. Κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει το στερητικό που προκαλεί η ηρωίνη. Ο ίδιος ο εθισμός επιβάλλει την επαφή.

Ωστόσο, την υπόθεση της σχιζοφρένειας μπορούμε να την παρατηρήσουμε και από διαφορετικό πρίσμα. Η μεσκαλίνη, το LSD6, το διάλυμα αδρεναλίνης, η χαρμίνη, είναι ουσίες που μπορεί να προκαλέσουν παθήσεις παρόμοιες με τη σχιζοφρένεια. Το καλύτερο πράμα το εξάγουμε από το αίμα των σχιζοφρενών. Συνεπώς η σχιζοφρένεια είναι ψύχωση που προκαλείται από ουσίες. Οι σχίζες έχουν μια μεταβολική άκρη, έναν Άνθρωπο εκ των Έσω θα λέγαμε.

Στα τελικά στάδια της σχιζοφρένειας η παρεγκεφαλίδα βρίσκεται μονίμως σε καταστολή, και το εμπρόσθιο τμήμα του εγκεφάλου είναι σχεδόν κενό περιεχομένου μιας και ο εμπρόσθιος λοβός ανταποκρίνεται μόνο στα ερεθίσματα της παρεγκεφαλίδας.

Η μορφίνη αποσοβεί τα ερεθίσματα της παρεγκεφαλίδας, όπως συμβαίνει και με την ουσία που είναι υπεύθυνη για τη σχιζοφρένεια. (Προσέξτε την ομοιότητα μεταξύ του στερητικού συνδρόμου και της επήρειας του γιαχέ ή του LSD6).

Τελικά η χρήση πρέζας- και ειδικά στην περίπτωση της ηρωίνης όπου ο τοξικομανής έχει στη διάθεσή του μεγάλες δόσεις- προκαλεί μόνιμη καταστολή της παρεγκεφαλίδας και το άτομο περιέρχεται σε μια κατάσταση η οποία είναι κατά πολύ όμοια με τα τελικά στάδια της σχιζοφρένειας. Παντελής  έλλειψη συγκινήσεων, αυτισμός, αντικειμενική απουσία λειτουργίας της παρεγκεφαλίδας. Ο εθισμένος μπορεί να περάσει οχτώ ώρες κοιτώντας τον τοίχο. Συναισθάνεται το περιβάλλον του, ωστόσο δεν έχει κανέναν συναισθηματικό αντίκτυπο και συνεπώς του είναι αδιάφορο. Η ανάμνηση μιας περιόδου βαριάς τοξικομανίας είναι σαν να αναπαράγεις μια κασέτα η οποία περιέχει γεγονότα που καταγράφηκαν αποκλειστικά από τον εμπρόσθιο λοβό. Ξερές αναφορές γεγονότων στα οποία ήσουν θεατής. ‘’Πήγα στον μπακάλη και αγόρασα μαύρη ζάχαρη. Γύρισα σπίτι κι έφαγα το μισό πακέτο. Βάρεσα 200 μιλιγκράμ, κ.λπ.’’ Από τις αναμνήσεις αυτές απουσιάζει το οποιοδήποτε ψήγμα νοσταλγίας. Ωστόσο, όταν τα επίπεδα της πρέζας πέσουν κάτω από ένα συγκεκριμένο όριο, το σώμα πλημμυρίζει από την ουσία του στερητικού.

Αν κάθε είδους ηδονή αποτελεί ανακούφιση από την ένταση, η πρέζα παρέχει ανακούφιση από ολόκληρη τη διαδικασία του βίου καθεαυτού, αποσυνδέοντας τον υποθάλαμο ο οποίος είναι το κέντρο της ψυχικής ενέργειας και της λίμπιντο.

Κάποιοι πολύξεροι (μαλάκες ολκής) υποστηρίζουν πως η πρέζα αντλεί το αίσθημα ευφορίας που προσφέρει διαμέσου της απευθείας διέγερσης του κέντρου ελέγχου του οργασμού. Το πιθανότερο είναι η πρέζα να αναστέλλει ολόκληρο τον κύκλο της έντασης, της ανακούφισης και της ανάπαυλας. Ο οργασμός δεν επιτελεί καμιά λειτουργία στο πρεζάκι. Η βαρεμάρα, πάντα ενδεικτική εγκλωβισμένης έντασης, δεν απασχολεί ποτέ τον εθισμένο. Μπορεί να κάθεται και να κοιτάει το παπούτσι του για οχτώ ώρες. Αφυπνίζεται και ενεργεί μόνο όταν αδειάζει η κλεψύδρα της πρέζας».

Ουίλιαμ Μπάροουζ, Μπένγουέι από το Γυμνό Γεύμα

 

Αυτός κατέβηκε στην κόλαση. Σχίζας, πρεζόνι και ομοφυλόφιλος. Δολοφόνος από λάθος  και βαρυποινίτης. Έζησε στη διαζώνη των παραισθήσεων, γεύτηκε τις οιμωγές των απόκληρων και των κλοσάρ. Μας προσφέρει –γυμνό γεύμα- την κόλαση, την αθέατη πλευρά του «πολιτισμένου» κόσμου, το μεταφυσικό συντηρητισμό, τη βία, το σεξισμό, την καταστολή, την πολιτική διαφθορά. Το όχημά του οι παραισθήσεις.

Η παραίσθηση της ζωής, των σχέσεων, του επαγγέλματος, της πολιτικής, της ιδεολογίας, τείνει  και γίνεται κανόνας. Από κοντά η ναρκοκουλτούρα, το «κίνημα» της αντισυστημικής τάχα πρέζας.

Οι παραισθήσεις  που προκαλούν οι κοινωνικές  προσομοιώσεις  μας σκοτώνουν, ασελγούν σε βάρος μας, μας ξεπετούν αποκαΐδια στον Καιάδα.

Ένας και μόνο λόγος υπάρχει για το όχι στις ουσίες:

Είμαστε με τις αισθήσεις, όχι με τις παραισθήσεις! Με τις αισθήσεις που ανθούν και ερωτεύονται, με τις αισθήσεις που δημιουργούν και διεκδικούν, με τις αισθήσεις που πολιτεύονται και επαναστατούν.

Μας το σφυρίζει αυτός ο καταραμένος ο Ο. Μπάροουζ. Δοκιμάζοντας το Γυμνό γεύμα του νιώθουμε τη γεύση της κόλασης. Τον ακήρυχτο πόλεμο, τις σακατεμένες ζωές, τους σύγχρονους σκλάβους, την αγωνία και την απελπισία, την αδιαφορία και την απάθεια, την αποστράτευση, την εθελοδουλία. Το ωμό γεύμα το σερβίρει με ανυπέρβλητο ύφος. Καταιγιστική ιλαρότητα, διόραση και ενόραση. Ταξιδεύεις  στο βούρκο του «πολιτισμού» μας καθισμένος θαρρείς σε γόνδολα.

Έτσι ξαφνικά, μέσα στην αυγουστιάτικη ραστώνη έρχεται αυτός από τα παλιά για να μας δείξει- κι ας μην το θέλει- από μιαν άλλη ερεβώδη σκοπιά  το δρόμο μας. Έναν δρόμο που περνά  από την κόλαση των σύγχρονων παραισθήσεων.

Το Αμερικάνικο μπιτ, πριν από 65 και πάνω χρόνια φωτίζει τις μέρες μας. Το Ουρλιαχτό του Γκίνσμπεργκ  για να ουρλιάξουμε, Στο δρόμο του Κέρουακ για να διεκδικήσουμε, το Γυμνό γεύμα του Ο. Μπάροουζ για να μεταλάβουμε πριν από τη συγκαιρινή μάχη.

Ταξίδεψε για την «κόλαση» ένα αυγουστιάτικο βράδυ το 1997 και από εκεί  συνεχίζει να κραυγάζει:

Φωτιά να κάψω τον παράδεισο, νερό την κόλαση να σβήσω…

 

Κάντε κλικ στο όνομα του αρθρογράφου για να διαβάσετε όλα τα άρθρα του.

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Kommon

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.