Χαρταετοί… του Θανάση Σκαμνάκη

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο, 29 Φεβρουαρίου 2020 17:59 Συντάκτης:
Πίνακας με χαρταετό του Γ. Τσαρούχη / 1959 Πίνακας με χαρταετό του Γ. Τσαρούχη / 1959

Χρειάζεσαι κόλλες χρωματιστές πολύ λεπτές, σαν τσιγαρόχαρτο, να μη βαραίνουν, όχι αυτές τις χοντρές που γυαλίζουν, είναι ανθεκτικές μεν αλλά και πιο βαριές, ασήκωτες. Καλαμιές έχεις κοντά στη γειτονιά, ψάξε ένα δυο καλάμια να είναι χοντρά και προ πάντων ίσια. Αλεύρι έχει ούτως ή άλλως η μάνα σου για την αλευρόκολλα. Κι επειδή οι κόλλες χαρτί είναι ακριβές, φέρε και μια εφημερίδα παλιά, θα χρειαστεί. Φυσικά και σπάγγο.

 

Τώρα αφοσιώσου στην κατασκευή. Θέλει προσήλωση και έμπνευση. Να κόψεις, να ξύσεις τα καλάμια να τα κάνεις βέργες, να σκαλίσεις τις εγκοπές ώστε να πιάσουν τα δεσίματα, μη γλιστράει ο σπάγγος, να προσέξεις ώστε το έξω μέρος του καλαμιού να είναι το κόντρα, αλλιώς αν είναι αντίθετα, με την πρώτη αντίσταση του ανέμου θα σπάσει, χρειάζεται ελαστικότητα για να αντέχει. Και κυρίως προσοχή στα ζύγια. Καλά υπολογισμένα, ένα ακριβές ισοσκελές τρίγωνο, από το κέντρο μέχρι τις δυο άκρες οι τρεις πλευρές να είναι ίσες, αλλιώς με την πρώτη θα πάρει τούμπα και θα πέσει. Αν χρειαστεί δοκίμασε μια δυο φορές να δεις αν γέρνει, και κάνε διορθώσεις. Η ισορροπία είναι το άλφα και το ωμέγα.

Και μια ουρά, εδώ χρειάζεται η εφημερίδα, μεγάλη τόσο όσο χρειάζεται, όχι περισσότερο, να μη βαραίνει αλλά και να κρατάει την ισορροπία, και κατσαρά κομμένη, σαν κορδέλα, να είναι ωραία. Χωρίς ακρίβεια και ομορφιά το εγχείρημα θα αποτύχει.     

 

Η υπόθεση της κατασκευής ενός χαρταετού θέλει ευθύνη, προσοχή στη λεπτομέρεια, ακρίβεια. Ο ουρανός δεν είναι μια υπόθεση παίξε γέλασε. 

Με μια καλή προετοιμασία μπορούν όλα να πάνε καλά. Ας εξορμήσουμε. Θέλουμε ένα ευνοϊκό αεράκι, όχι πολύ δυνατό, αλλά και όχι ανεπαίσθητο.

 

Αυτά είναι τα υλικά μας: μια καλή, με σχέδιο και φροντίδα, κατασκευή, δοκιμή και ετοιμότητα διόρθωσης, ένας σχετικά ευνοϊκός καιρός.

 

Κατόπιν αυτών μπορεί να πετάξουμε. Να κάνουμε πράξη το όνειρό μας. Παιδιά είμαστε δεν θέλουμε να κατακτήσουμε τον κόσμο, μόνο τον ουρανό.

 

Έλα να με δεις, μπορεί να με θαυμάσεις, και εν τέλει να σου εμπνεύσω τον επιθυμούμενο έρωτα, που τόσο θέλω και δεν μπορώ να τον εκστομίσω, από δειλία. Κι αυτός ουράνιος είναι. Θα δεις, θα βάλω χρώματα έντονα στο γαλάζιο του, θα κάνω κόκκινες πινελιές ανάμεσα σε άσπρα σύννεφα, που θα κυματίζουν, θα αιωρούνται χωρίς να πέφτουν, θα δίνουν στα σχέδια μας υπόσταση, μπορούμε να τον κερδίσουμε τον ουρανό μας.        

Χάρτινα θα μου πεις. Αλλά γι’ αυτό κι οι μουσικές δεν είναι χάρτινες; Χάρτινο το φεγγαράκι, όχι, όχι στο φεγγάρι δεν πετάνε οι χαρταετοί, εμείς όμως; Χάρτινοι είναι κι οι χαρταετοί του Μίκη, και το βαλς των χαμένων ονείρων του Μάνου - εμείς είμαστε καινούργιοι, αυτό το βαλς το δικό μας δεν είναι για χαμένα όνειρα. Εξ άλλου τα όνειρα χάρτινα είναι, εύθραυστα. Δεν μπορείς να τα φτιάξεις από σίδερο, ν’ αντέχουν. 

Και το χαρτί όπου γράφουμε αναβληθείσες λέξεις χάρτινο είναι κι αυτό.

Και με τα όνειρα, χάρτινα, αλλά πραγματικά, πετάμε στον ουρανό μας. 

 

Έτσι κερδίσαμε μια ελευθερία. Μπορεί τα μάτια μας να μην έφτασαν πάνω από το ύψος του κορμιού μας, αλλά κοιτάγαμε με τα μάτια του χαρταετού μας, από το ύψος της ελευθερίας του.

Πως πετάει πάνω από την εξορία μας! Αν τον απλώσεις στο νησί μπορεί να φτάσει ως την απέναντι ακτή, να δει!..

Τώρα πετάνε ντρόουνς και μας κοιτάνε, αλλά εμείς δεν κοιτάμε μέσα από αυτά, δεν παίρνουν τα μάτια μας μαζί τους, κυρίως όμως δεν μπορούν να κουβαλήσουν το όνειρό μας. Δεν είναι χαρταετοί.

 

Μια μέρα, μια Καθαρά Δευτέρα, όταν θα είναι η πιο καθαρή Καθαρά Δευτέρα, θα είναι πολλοί μαζεμένοι στο ξέφωτο. Όχι παιδιά πια, αλλά μαζί με τα παιδιά. Θα έχουν χαρταετούς, θα τους έχουν φτιάξει, θα είναι το δικό τους σχέδιο, και θα συναγωνιστούν ποιος θα πετάξει ψηλότερα το χαρταετό του. Σκέψου τι ωραίο θέαμα! Μεγάλοι, γέροντες, μεσήλικες, νεώτεροι, παιδιά, με στολές εξοχής, ή με κουστούμι και γραβάτα, ακόμα και με τις πυτζάμες τους, όπως θα έχουν φύγει απ’ τις δουλειές τους, σκαστοί, θα έχουν διαρρεύσει από τα δωμάτιά τους, από τους θαλάμους των νοσοκομείων και των αερίων τους, όπως θα έχουν παρατήσει σπίτι τους φόβους για να τρέξουν στην πρόσκληση, όπως θα έχουν ξαναζωηρέψει το παρελθόν τους, όπως θα έχουν ξανακερδίσει τη διεκδίκησή τους (“για να λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση”;), όπως δεν θα τους νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι και δεν θα τους νοιάζει τι μέρα είναι, ούτε “τι πρέπει να κάνουν”…

Όπως λοιπόν θα μαζευτούν, θα συνομιλούν με τα πουλιά που θα περνάνε, σαν να διασχίζουν τη διάβαση, πράσινο-κόκκινο-πορτοκαλί, θα συνομιλούν με τον αέρα, κάτι από μπάτη, από γαρμπή, από σιρόκο, θα είναι μια υποδοχή στην άνοιξη, χρώμα να το χορέψεις σε ένα ελεύθερο από κανόνες κι από ήχο χορό, όπως το νοιώθεις. Εκεί θα αναιρούνται όλα τα καλοκαίρια που ματαιώθηκαν λόγω ιών, επιδρομών, πολέμων, απογοητεύσεων κ.ο.κ., όλα όσα χαραμίστηκαν… .Κι ένας θεός που παραιτήθηκε από τα δικαιώματα του, γιατί από τις υποχρεώσεις του έχει από καιρό παραιτηθεί, θα χορεύει κι αυτός στα χρώματα του ξέφωτου.    

 

Θα γεμίσουν τον ουρανό με χρώματα, όλα τα χρώματα - βέβαια το κόκκινο γράφει πιο καλά στο γαλάζιο, ας κυριαρχήσει το κόκκινο, αλλά θέλουμε και πράσινα και μοβ, και μπλε, και αποχρώσεις, ποικιλίες.

 

Κι όπως θα έχουμε βγάλει τις μάσκες της προηγηθείσας αποκριάς είναι βέβαιο, πως τότε θα μπορέσουμε να  εξομολογηθούμε τις αγάπες!..

 

 

Κάντε κλικ στο όνομα του αρθρογράφου για να διαβάσετε όλα τα άρθρα του.

Kommon

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.