Βγαίνουμε έξω; του Θανάση Σκαμνάκη

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο, 02 Μαϊος 2020 18:03 Συντάκτης:

Από Δευτέρα βγαίνουμε! Θα ανοίξουν οι πόρτες της εντατικής μας και θα μας καλούν σε έξοδο. Ποιος και πως θα κάνει το βήμα; Πρώτα το δεξί. Να πάει καλά ο καινούργιος χρόνος. Ευτυχισμένος, happy new year!.. Πως βαδίζουνε παιδιά, θυμάται κανείς; Να πάρουμε μαζί μας κι ένα στήριγμα, μη πέσουμε, να νοιώθουμε έστω πιο ασφαλείς, να περιορίσουμε τις ταλαντεύσεις.

 

Σα να ήσαν και τα δυό πόδια στο γύψο και τώρα να θέλουν να αυτονομηθούν, να πάνε μόνα τους, σαν όταν μετά την ασιατική γρίπη και δεκαπέντε μέρες στο κρεβάτι βλέποντας τα παιδιά από το κάδρο του παράθυρου να παίζουν χωρίς εμένα, έτρεχα να βγω, να προσέχεις, μπορεί να ξανακυλήσεις και θα είναι χειρότερα, μετά θα μείνεις ένα μήνα στο κρεβάτι, έλεγε η μάνα μου, συμβουλή και απειλή, βγαίναμε αλλά δεν ξέραμε προς τα που να κάνουμε, μπούκωνε ο κόσμος στα μάτια μας, σαν να ήταν άλλος, πιο καινούργιος, πιο παλιός;, και φόβος μη ξανακυλήσουμε, άρα μην τρέχεις, μην ιδρώνεις, μην παίζεις, μη στέκεσαι σε ρεύμα, ντύσου καλά, μην κάτσεις πολύ, μη τσακώνεσαι, μη θυμώνεις, μη φωνάζεις, μη … σκέφτεσαι!… 

 

Οι τοίχοι του μέσα δε με χωράνε κι οι τοίχοι του έξω είναι παράξενοι, πιο ξένοι.

 

Τι φοβάσαι πιο πολύ από το φόβο; Να γίνουν πραγματικότητα αυτά που θέλεις; Μη δεις πως η φαντασία είναι πιο ευφάνταστη από την πράξη; Μη σε απογοητεύσουν τα ίδια σου τα όνειρα;

Μήπως, τελικά, η σκέψη να είναι σαν το τυρί κρεμασμένο διαρκώς μπροστά για να τρέχουμε, σαν το καρότο σε άλογο;

 

Λοιπόν, τώρα που βγαίνουμε έξω, με προσοχή. Δεν μιλάμε σε αγνώστους, δεν παίρνουμε καραμέλες από τον πρώτο ξένο που θα μας προσφέρει, αποφεύγουμε τις συνομιλίες, τις χειραψίες, τις φιλίες, τους εναγκαλισμούς, τις θερμότητες, τις γνωριμίες, τις συστάσεις, τις συμφωνίες, τις ακολουθίες, τους χαιρετισμούς… Αποφεύγουμε τους άλλους.

 

Οι τοίχοι δεν μας κλείνουν μέσα πια, μας κλείνουν μόνους!..

 

Στο πεζοδρόμιο δεν ακουμπάμε στους τοίχους, στα κάγκελα, στα δέντρα, στα ζώα, στους άλλους, κυρίως στους άλλους. Όταν τον βλέπουμε τον άλλον να έρχεται από απέναντι στεκόμαστε σε θέση μάχης. Όχι κατά μέτωπο αναμέτρηση. Μεγάλος ελιγμός και παράκαμψη. Ούτε τον κοιτάμε στα μάτια. Την προσοχή μας σ’ εμάς. Ο εχθρός είναι παντού, έχει μάτια και βλέπει, αυτιά κι ακούει, στόματα αλλά δεν μιλάει… Περιμένει την στιγμή της αδυναμίας. Όταν λυγίσεις το γόνατο από την αδράνεια, όταν γύρεις κάπου να ακουμπήσεις… Μην ακουμπάς, πρόσεχε! Ο εχθρός είναι ύπουλος, αυτή τη στιγμή αδυναμίας περιμένει. Δείξου δυνατός. Έχεις ευθύνη για σένα, αλλά κυρίως για όλους. Από εσένα εξαρτάται μια χώρα. Αν κάτι πάει στραβά εσένα θα δείχνουν έπειτα. Το σκέφτεσαι; Μιά ολόκληρη χώρα θα σε δείχνει και θα σε αναθεματίζει! Αυτός φταίει για όλους μας και για όλα μας. Θα σε δείχνει ο Σκάις, ο Ευαγγελάτος, οι άλλοι.

Ποιος τη σηκώνει τέτοια ευθύνη; Όχι, όχι εγώ. Παρελθέτω απ’ εμού το ποτήριον τούτο. Πολύ περισσότερο που δεν είμαι Χριστός. Ή μήπως… 

 

Είναι πολλοί οι κανόνες. Δεν μπορώ να τους μάθω. Κάποιο λάθος θα κάνω σίγουρα, κι η μάνα μου που παραμονεύει από το παράθυρο θα με ξαναπάρει μέσα (η μάνα μου δεν είχε ανακαλύψει τα ντρόουνς και τις εφαρμογές παρακολούθησης στα κινητά, με τα μάτια και με την καρδιά της προσπαθούσε να καταλάβει τι αμαρτία έκανα και ποια προστασία χρειαζόμουν). Δεν θα τα καταφέρω…  

 

Λέω να μη βγω. Όταν γίνει ειρήνη και υπογραφεί η συνθήκη των Βερσαλιών ειδοποιείστε με. Αλλιώς, που να πάω;  

 

Αει σιχτίρι, πια! 

 

Κάντε κλικ στο όνομα του αρθρογράφου για να διαβάσετε όλα τα άρθρα του.

Kommon

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.