Κραυγή – I can’t breathe, του Δημόκριτου Π.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο, 30 Μαϊος 2020 09:46 Συντάκτης: Δημόκριτος Π.
Βαθμολογήστε το άρθρο
(0 ψήφοι)
Κραυγή – I can’t breathe, του Δημόκριτου Π.

 

''Δεν θα υπάρχει γέλιο, παρά μόνο το γέλιο του θριάμβου για κάποιο νικημένο εχθρό... θα υπάρχει η αγαλλίαση της νίκης, η συγκίνηση να ποδοπατάς έναν ανήμπορο εχθρό. Αν θέλεις μια εικόνα του μέλλοντος, φαντάσου μια μπότα να πατάει το πρόσωπο ενός ανθρώπου - για πάντα... το πρόσωπο που θα ποδοπατιέται θα βρίσκεται πάντα εκεί... για να νικηθεί και να ταπεινωθεί ξανά και ξανά... Όλα θα συνεχίζονται ...οι συλλήψεις, τα βασανιστήρια, οι εκτελέσεις, οι εξαφανίσεις, δεν θα σταματήσουν ποτέ… κι αυτόν τον κόσμο στο τέλος θα τον αποδεχτείς, θα τον καλωσορίσεις, θα γίνεις μέρος του."

George Orwell (1984)

“Μην αποδεχτείς, μην καλωσορίσεις, μην γίνεις ποτέ μέρος ενός τέτοιου κόσμου”, φωνάζει το ”δεν μπορώ να αναπνεύσω”.

Φωνάζει, ψιθυρίζει, κραυγάζει, ο Πλανήτης ολόκληρος.

Το κελάρυσμα του νερού και των πουλιών τα κελαηδίσματα, το θρόισμα των φύλλων, το ασίγαστο μουρμουρητό της θάλασσας και της μέλισσας το βουητό, το ίδιο λένε δίχως σταματημό: ”...δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε”.

Και το βουνό, που μετατρέπουνε τα σωθικά του σε επενδύσεις .

Και τα παιδιά, που τους κλέβουνε την παιδική τους ηλικία, για να παραγάγουν “άριστους”, με υπέρμετρες φιλοδοξίες και αβυσσαλέα απωθημένα.

Κι' αυτός, που ζυμώνει το ψωμί και τρώει ξεροκόμματα.

Που χτίζει σπίτια και μένει άστεγος.

Που ράβει ρούχα και μένει γυμνός.

Κι' όποιος φυλακίστηκε επειδή αγάπησε τη λευτεριά.

Όποιος φιμώθηκε επειδή αγάπησε την αλήθεια.

Δολοφονήθηκε,  επειδή αγάπησε την ζωή.

Όλα, όλοι, παντού και κάθε στιγμή, φωνάζουν, ψιθυρίζουν, κραυγάζουν, με όση φωνή τους έχει απομείνει, ”...δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε”.

Μην αποδεχτείς, μην καλωσορίσεις, μην γίνεις μέρος ενός τέτοιου κόσμου όπου, ”...δεν (θα) μπορούμε να αναπνεύσουμε”.

Σ' αυτούς που δεν τους άφησαν να ανασάνουν είναι αφιερωμένοι οι παρακάτω στίχοι˙ αυτούς, που η δολοφονία τους αποσιωπήθηκε, συγκαλύφθηκε, που καταχωρήθηκε σαν ατύχημα ή αυτοκτονία, που ”δικαιολογήθηκε” ως αντίσταση κατά της Αρχής, ή ακόμα έγινε και ”παράσημο” στο στήθος των δολοφόνων τους από μηχανισμούς και ομοϊδεάτες...Σ’ αυτούς που έσβησαν βίαια, μα εξακολουθούν να στέλνουν σαν νεκρά άστρα το ματωμένο φως τους...στον  Emmett Luis Till, στον Eric Garner, στον Ahmaud Arbey, στον George Floyd, στον... στον... στον...

 

 

Λοιπόν, αυτά δεν είν’ ονόματα,

είναι λουλούδια

που δεν ρίζωσαν σε χώματα.

 

Νεκρά δεν είναι τούτα σώματα,

είναι τραγούδια

από φιμωμένα στόματα.

 

Είναι κορμιά κλεμμένα

σ' αμπάρια στοιβαγμένα.

Κραυγές είναι αιώνων

και κρότοι αλυσίδων.

Στα χέρια δολοφόνων

τα ίχνη των κηλίδων

κι’ η μοναξιά των πόνων

στ’ άγγιγμα των λεπίδων.

 

Μικρών παιδιών δεν είναι βλέμματα,

είναι ερωτήσεις

που τις πνίξανε στα αίματα.

 

Παλιά δεν είναι τούτα τραύματα,

είναι αθροίσεις

από μακελεμένα οράματα.

 

Καήκαν σ’ όλες τις φωτιές

και σε αγρύπνιες μίσους.

Ριχτήκανε στις εσχατιές

σε τρομερές αβύσσους.

Είδαν στα δέντρα τις θηλιές

η απάθεια να λικνίζει,

κι’ από τις μάζες, μοναξιές,

ο φόβος να καρπίζει.

 

Δεν είναι δάκρυα που κυλάνε˙

είναι σιωπές

που Σίσυφοι, αιώνες κουβαλάνε.

 

Φωνές δεν είναι όταν μιλάνε,

είναι πληγές˙

να αιμορραγούν δεν σταματάνε.

 

Ξάπλωσαν με την μοναξιά

στου μηδενός το στρώμα.

Του φυγά και του δραπέτη,

ίχνη, άφησαν στο χώμα.

Με το βλέμμα του ικέτη,

είδαν νύχια ακονισμένα

να οργώνουνε το σώμα

και τις σάρκες να θερίζουν˙

και με όνειρα κλεμμένα,

τους δυνάστες να πλουτίζουν.

 

Προκρούστες είναι τα συστήματα

και λαιμητόμοι,

για να κονταίνουν τ’ αναστήματα.

 

Με αίμα γράφονται τα ποιήματα...

- φίλοι συγνώμη -

μ’ αίμα που έχυσαν τα θύματα.

 

Αναγνώστηκε 549 φορές

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.