Μια συνηθισμένη μέρα, του Σαράντου Φράγκου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2020 14:14 Συντάκτης:

Το  θέλει  πολύ,  του αρέσει  το γράψιμο σαν τρόπος επικοινωνίας . Αλλά και σαν τόπος  ανταλλαγής, ιδεολογικής  αναμέτρησης  και πολεμικής που πολλές φορές γίνεται. Τον συναρπάζει η λόγια γραφή, η αισθητική της σελίδας όπως και η μαχητική δημοσιογραφία εκείνη που ξέρει να διεκδικεί  και να ξεσηκώνει. Πάντα στο παρελθόν διάβαζε και μουτζούρωνε σελίδες, σκάρωνε αυτοσχέδιες αφίσες και πλακάτ καθώς και αποφθεγματικά συνθήματα που ακόμα ηχούν στ' αφτιά του. Όμως τώρα  μια νωθρότητα, μια παραίτηση, μια πνευματική και δημιουργική αμηχανία τον κατέχει.

Ενώ είναι τόσα πολλά αυτά που θέλει να πει και να πράξει, στο τέλος δεν κάνει τίποτα. Κι ας καίγεται ο κόσμος  κι ας ουρλιάζουν οι πολιτείες.

Σε τέτοιες περιπτώσεις  αδράνειας και αποχής  βγαίνει στο μπαλκόνι του σπιτιού του και  παρατηρεί κάτω τον κόσμο που βιαστικός, όπως το κοπάδι, τρέχει προς τη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Αυτό το μελαγχολικό μπαλκόνι επιβεβαιώνει την απουσία του.

Αυτή η στέρηση αποδοτικότητας και έμπνευσης τον σημαδεύει εδώ και κάμποσο καιρό.

Αναλογίζεται το τότε, τότε που έμπαινε θαρρετά σε όλες τις συζητήσεις, τότε που ο νους του υπάκουε σαν εξασκημένος ακροβάτης, τότε που δεν είχε αμφιβολίες για την ορθότητα των πράξεων, των σκέψεων και των συμπερασμάτων του. Τότε που ήταν ακριβής και ρηξικέλευθος.

Και τώρα, άτολμος, αδέξιος και χωρίς αίσθηση ισορροπίας. Να 'ναι του καιρού τα γυρίσματα και οι παραξενιές του χρόνου που γοργά περνάει;

Κάνει μιαν  ύστατη προσπάθεια να πιάσει το χαρτί και το μολύβι. Θέλει να γράψει κάτι για σήμερα, κάτι το σημαντικό και επίκαιρο.

Ξεκινάει αμήχανα να ζωγραφίζει πάνω στο χαρτί τις πρώτες λέξεις, όμως το χέρι του δεν πάει...σταματά. Διαβάζει αυτές τις πρώτες φράσεις χωρίς να μπορεί να τους δώσει συνέχεια. Αυτές οι λέξεις απαιτούν αξιολόγηση της παρουσίας τους, κάτι που να τις ξεπερνά και να τις δικαιώνει. Και αυτό το κάτι, δεν έρχεται, το νιώθει μέσα του σαν κόμπο στο λαρύγγι του, σαν κάτι που πρέπει να καταπιεί όπως το φαρμάκι.

Ξαναδοκιμάζει, επιστρατεύει τη μνήμη, τις γνώσεις, τα βιώματά του, τα ερεθίσματα της σημερινής μέρας που κυκλοφορούν κάτω απ' το μπαλκόνι του. Όμως τίποτα απ' αυτά δεν τον ελκύει, δεν τον συγκινεί.

Πολλές φορές  έχει συλλάβει τον εαυτό του μονάχα να συμπτωματολογεί, να αδυνατεί να προχωρήσει, παρά τη '' μαρξιστική'' του παιδεία και να δει σε βάθος τις αιτίες και τις δομές της πραγματικότητας.

Όπως για παράδειγμα το'' βασιλιά''-μικροαστό, αυτό το ευμετάβλητο και πολυπληθές μόρφωμα ανάμεσα στον εργάτη και στον αστό, που υπάρχει και κινείται μέσα στην ανασφάλεια και στην αγωνία. Που ενώ χάνει προνόμια και συνεχώς καταφεύγει σε συμβιβασμούς και παραχωρήσεις, εξακολουθεί να κυριαρχείται  και να αναπαράγει τη μικροαστική ''ιδεολογία'' και νοοτροπία του.

Είναι γεγονός ότι οι φοβικές και εύθραυστες ταυτότητες που έχει δημιουργήσει η δεκάχρονη κρίση,  τον μπλοκάρουν και τον αδρανοποιούν. Τις εντοπίζει συχνά μέσα του, όπως εκείνον τον κόμπο στο λαρύγγι του που ανεβοκατεβαίνει και που τις κορυφώνει η τωρινή κρίση  πανδημίας με την  ''κοινωνική αποστασιοποίηση'' ασφάλειας που επιβάλλει.

Αυτοί οι φοβικοί και εύθραυστοι μικροαστοί που παρεισφρέουν επικίνδυνα στο σώμα της εργατικής τάξης παραλύοντας ζωτικά της κύτταρα και λειτουργίες, όπως τα δικά του.

Φοβικά και προσαρμοστικά πρόσωπα που συγχέουν την ιστορία με την προϊστορία, το θύτη με το θύμα, τον εκμεταλλευτή με τον εκμεταλλευόμενο. Που είναι έτοιμα να δώσουν κι άλλα κι ας μην πάρουν τίποτα. Που αρκούνται στην ''ασφάλεια'' που τους παρέχει η εξουσία.

Αναρωτιέται, '' πως συνηθίσαμε; - πως συνήθισε κι ο ίδιος; ''  Να θεωρεί φυσικά τα αφύσικα; - Την εκμετάλλευση,  που όποια μορφή κι αν έχει, ποτέ δεν κραυγάζει και αθέατη πλησιάζει. 

Που έχει την ικανότητα να εισβάλει σε όλους τους τομείς χωρίς να φαίνεται και να φοράει πολλών ειδών ενδύματα και πανοπλίες.  Πότε να γίνεται ξελογιάστρα, πότε θελκτικός έρωτας, πότε όμορφη γυναίκα, πότε συμπαθητικός προϊστάμενος που υποκλίνεται μπροστά σου, πότε δόξα και πότε καριέρα και υπόσχεση κέρδους.

Που έχει την καπατσοσύνη να προσφέρει στην αρχή απόλαυση, αυτή η τετραπέρατη σημερινή εκμετάλλευση. Που προσφέρει ελπίδα και πίστη πως μπορείς να γίνεις δυνατός, αυτάρκης και αυτεξούσιος. Κι έπειτα λίγο-λίγο, να σου ρουφάει το μεδούλι, να στεγνώνει τον εγκέφαλο, να περικυκλώνει και να αιχμαλωτίζει.

Αυτή η πονηρή αλεπού, που ξέρει να επεξεργάζεται και να υποβάλλει ανεπαίσθητα το βασικό της δόγμα- ''Καταμερισμός εργασίας και ταυτόχρονη συγκέντρωση εξουσίας''. Και που τότε, πρέπει να πάρεις έγκαιρα την απόφαση  πρωτού σ' αγγίξει.

Και το ξέρει, να τη σπρώξεις πίσω, γιατί διαφορετικά θα εγκατασταθεί μέσα σου και με όποιο προσωπείο, είτε με 'κείνο της αγάπης και της φιλοφρόνησης, είτε με 'κείνο της δόξας και της καριέρας, θα σε καταβροχθίσει για πάντα. Και ισόβια θα την υπηρετείς και θα την προσκυνάς, ή στην καλύτερη περίπτωση θα σε εξορίσει στη μοναξιά μακριά από εχθρούς και φίλους.

Όλα αυτά τα διαισθάνεται, θέλει να τα γράψει, να τα αναλύσει, να τα διεκδικήσει, να τα διαδηλώσει... Όμως το χέρι του δεν πάει..., το ποδάρι του δεν περπατάει... Προτιμά να κρύβεται μέσα στην ανασφάλεια και το φόβο, αφήνεται στη γλυκιά θαλπωρή της παραίτησης, τον έλκει ο ρόλος του θύματος καθώς προσκυνά  τους ελεήμονες διαγράφοντας την αλληλεγγύη.

Είναι φορές που θυμάται εκείνη την ατάκα από το ''τάβλι'' του σπουδαίου Δημήτρη Κεχαϊδη:

-'' Θες να εκμεταλλευτείς έναν άνθρωπο; Βοήθησέ τον! ''

Θέλει να τη γράψει πάνω στο χαρτί, όμως το μελάνι έχει στεγνώσει.

--Ίσως δεν έμαθε ποτέ να τραγουδά εκείνα τα τραγούδια τα βαριά, τα λυπημένα, τα διαρκή. Δεν έμαθε να βαδίζει σφυρίζοντας σκοπούς θυμωμένους, σκοπούς ερωτικούς.

--Ίσως δεν έχει ένα δέντρο μέσα του που οι καρποί του σαν πουλιά να κελαϊδάνε. Ασάλευτος ο χρόνος στοιχειώνει πάνω του και η μόνη στράτα που αναγνωρίζει τη διαβαίνουν νεκροφόρες.

Ξέρει πως είναι αργά να ξαναγεννηθεί, να πασαλειφτεί ξανά με θάλασσα και ήλιο, να μουσκέψει όπως το δέντρο στη βροχή. Συνήθισε τη θλίψη  που κουβαλά στη ράχη του.

Η νιότη του λησμονημένη, η φωνή του πνιγμένη. Έχει προ πολλού συνηθίσει τη συνήθεια. Άλλη μια μέρα κι αυτή, άλλη μια συνηθισμένη μέρα.....

 

Κάντε κλικ στο όνομα του αρθρογράφου για να διαβάσετε όλα τα άρθρα του.

Kommon

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.