ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ (553)

 

 

Κάπως έτσι φαντάζομαι ότι θα ήταν σήμερα:

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη, 14 Απριλίου 2020 18:45 Συντάκτης:



Ήταν κρύο το δάπεδο. Ακούμπησε τα πέλματα με αργούς ρυθμούς σαν να χόρευε λικνιστικούς χορούς της Ανατολής. Γύρω οι τοίχοι λευκοί, στιβαροί κάλυπταν και στέκονταν όρια στο κλουβί.
Ακούγονταν φωνές έξω. Δεν μπορούσε να βγει. Ο φόβος είχε αρπάξει τον αέρα.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη, 14 Απριλίου 2020 12:02 Συντάκτης:

Η διαδικτυακή καμπάνια "Covid19: κανένας μόνος/καμία μόνη" διαδικτυακή συναυλία την Κυριακή 12/04 στις 21:00. Η συναυλία θα μεταδοθεί ζωντανά από τη σελιδα της καμπάνιας στο facebook. 

Για την πρωτοβουλία αυτή αναδημοσιεύουμε από την καμπάνια:

"Να νικήσει η ζωή! Διαδικτυακή συναυλία

Συντάκτης:

Εδώ και πολλές ημέρες τα άρματα παρελαύνουν μπρος μας. Οι θεατές δεν είναι σαν τις άλλες φορές, ένα περιφερόμενο και ποικίλο πλήθος, ως επί το πλείστον αδιάφορο, ρίχνει μια ματιά στην παρέλαση και συνεχίζει να περιδιαβάζει τα λοιπά, να πίνει μπύρες, να σχολιάζει για ποδόσφαιρο και για το άλλο φύλο, να μετράει τα λεφτά του και να σχεδιάζει το επόμενο κόλπο που θα τα κονομήσει. Αυτή τη φορά όλοι προσέχουν και περιμένουν τι άλλο θα εμφανιστεί από τη γωνία. Μιλάνε ζωηρά, κάνουν εκτιμήσεις, προβλέψεις για το τι έρχεται και τι μας περιμένει… Αναβρασμός. Ασυνήθιστη κατάσταση. Και εν τω μεταξύ όλοι διαπιστώνουν, άλλοι έκπληκτοι, άλλο φοβισμένοι, άλλοι πιο προετοιμασμένοι, πως ο παρελαύνων βασιλιάς είναι γυμνός. Προπετάσματα καπνού, ομιχλώδεις ειδήσεις, διαρροές φόβου, αποκρύψεις παντός τύπου, δεν κατορθώνουν να αποκρύψουν το θέαμα!...

Συντάκτης:

 

Το διήγημα που ακολουθεί προέρχεται από έναν υπό κυκλοφορία τόμο των εκδόσεων Άπαρσις που περιλαμβάνει μικρά – μπονσάι διηγήματα, με τίτλο «Τα διηγήματα του εγκλεισμού».

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο, 11 Απριλίου 2020 11:47 Συντάκτης:

 

Οι υπερφίαλες σπατάλες της μοναρχίας και η απληστία της αριστοκρατίας έχει φέρει τη Γαλλία σε δεινή οικονομική κατάσταση και το λαό σε εξαθλίωση, στα τέλη του 19ου αιώνα. Την ώρα που η κοινωνία πεινάει, ο ιδιοκτήτης μιας μεγάλης βιοτεχνίας ανακοινώνει μείωση των μισθών, οι εργάτες εξεγείρονται και λεηλατούν τις εγκαταστάσεις της, είναι 28 Απριλίου του 1789. Οι αναταραχές συνεχίζονται σποραδικά με την οργή του λαού να ξεχειλίζει. Με αποκορφύφωμα τη νύχτα της 13ης Ιουλίου και τη 14η Ιουλίου, οι κάτοικοι του Παρισιού και άλλοι Γάλλοι που έχουν φτάσει στο Παρίσι για να διαμαρτυρηθούν, ξεχύνονται στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι, πολιορκούν τα τείχη της Βαστίλης και τελικά την καταλαμβάνουν. Η Επανάσταση είναι πλέον γεγονός.

Ο Ερίκ Βυϊγιάρ στο βιβλίο του 14η Ιουλίου (εκδ. Πόλις) μεταφέρει την εικόνα της Γαλλικής Επανάστασης όπως την βίωσαν καθημερινοί άνθρωποι, οι οποίοι χωρίς να κατέχουν αξιώματα ή τίτλους τιμής, έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην πορεία της Ιστορίας. Αυτό που στα βιβλία ιστορίας αναφέρεται ως «πλήθος» είναι ο καταλυτικός παράγοντας που έκανε πράξη την ιδέα της επανάστασης. Το να αφιερώσει ο ιστορικός ολόκληρες σελίδες για τα ονόματα εργατών, ανέργων, τεχνητών, απλών Παριζιάνων που βρέθηκαν στους δρόμους τις ημέρες της Γαλλικής Επανάστασης, είναι ένας φόρος τιμής προς όσους αγωνίστηκαν, αλλά και μια υπενθύμιση πως -παρά την καπηλεία και εκτροπή της Επανάστασης σε μια όχι και τόσο λαϊκή κατεύθυνση- αυτοί που διαγράφουν το ρου της ιστορίας είναι «απλοί» άνθρωποι ακόμη και αν τελικά δεν καταγράφονται επίσημα.

Το «πλήθος», ο λαός δεν είναι πια μια άμορφη μάζα όταν συγκεντρώνεται, βγαίνει στους δρόμους και αγωνίζεται για την ζωή του κι η επανάσταση έτσι έρχεται σε μέτρα ανθρώπινα και καθημερινά…

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή, 10 Απριλίου 2020 09:21 Συντάκτης:

 

Ο Ερίκ Βυϊγιάρ αφηγείται σε λογοτεχνικό ύφος ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά πληθυσμών στη διάρκεια του 19ου αιώνα. Στη βέλγικη αποικία του Κονγκό, οι άποικοι τιμωρούσαν τους ιθαγενείς κόβοντάς τους τα χέρια αν δε συμμορφώνονταν με τις απαιτήσεις παραγωγής καουτσούκ του βασιλιά Λεοπόλδου Β’. Από τα χρυσοποίκιλτα σαλόνια της Ευρώπης όπου οι «πολιτισμένοι» ηγέτες κάνουν τη μοιρασιά του κόσμου βρίσκεται ο αναγνώστης στους τόπους των ιθαγενών της Αφρικής, όπου η μοιρασιά ξεφεύγει από τις νοητές γραμμές στους χάρτες και επιβάλλεται δια της πιο αποτρόπαιας βίας. Εκεί εντοπίζονται οι απαρχές του ελεύθερου εμπορίου, όσο οι Ευρωπαίοι αναζητούσαν τις καταβολές του Νείλου, ανακάλυπταν και εκμεταλλεύονταν τον πλούτο των εθνών υποδουλώνοντας τους λαούς που συναντούσαν στο δρόμο τους. Ιχνηλατώντας την περίοδο της αποικιοκρατίας, σκιαγραφείται η αφετηρία του σύγχρονου κόσμου, η «αφετηρία της δικής μας νεωτερικότητας».

Ο Βυϊγιάρ περιγράφει με τον πλέον παραστατικό τρόπο τις βάσεις όπου χτίστηκε ο σύγχρονος κόσμος, τις πηγές του πλούτου που έρρεε στην ευρωπαϊκή αγορά στα πρώτα βήματα των καπιταλιστικών κοινωνιών και τον ειδεχθή τρόπο κατά τον οποίο ο πλούτος αυτός αποσπώντο. Την εποχή όπου στην Ευρώπη εξυμνούταν το ελεύθερο εμπόριο και το «αόρατο χέρι της αγοράς», στην Αφρική οι ιθαγενείς λαοί υποδουλώνονταν και ακρωτηριάζονταν για παραδειγματισμό. Αυτό που ο συγγραφέας δεν παραλείπει να καταδείξει ακόμα, είναι πως οι απόγονοι αξιωματούχων και αριστοκρατών που βρίσκονταν στα σαλόνια τότε, σήμερα κατέχουν διοικητικές θέσεις και τίτλους σε κολοσσιαίες επιχείρησεις και ιδρύματα.

Η πολιτική ορθότητα έμεινε στο κατώφλι τους, ουδέποτε διέρρηξε ή έστω αμφισβήτησε τη συνέχεια του σημερινού τρόπου παραγωγής…

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη, 07 Απριλίου 2020 11:11 Συντάκτης:

 

Το να ασχοληθεί κανείς το τελευταίο διάστημα με κάτι άλλο πέρα από τον κορονοϊό, μοιάζει αφύσικο, εξωπραγματικό, σχεδόν αιρετικό. Ο εγκλεισμός των ημερών αφήνει μέρα με τη μέρα μια γεύση πίκρας μπροστά στο ημίφως του ανθρώπινου φόβου και στο βαθύ σκοτάδι του θανάτου. Χαμένη ανάμεσα σε στοίβες σημειώσεων, σε βιβλία «προτεραιότητας» και σε CD με αστερίσκους, διαπίστωσα πόσο διαφορετικό μπορεί να είναι το ερέθισμα ενός έργου, ανάλογα με το χρονικό δεδομένο του θεατή.

Συντάκτης:

Οι ζωές των ανθρώπων στις σύγχρονες κοινωνίες έχουν ως κύριο χαρακτηριστικό την απουσία ελεύθερου χρόνου. Παρά το γεγονός ότι οι τεχνολογικές εξελίξεις στα μέσα παραγωγής δίνουν τη δυνατότητα ο χρόνος εργασίας να περιοριστεί στον απολύτως αναγκαίο, το καπιταλιστικό σύστημα προκειμένου να μεγιστοποιεί τα κέρδη του αναγκάζει τους εργαζομένους σε εξαντλητικά ωράρια και ρυθμούς. Κατά συνέπεια προτεραιότητα στον ελάχιστο χρόνο που απομένει για όλους και όλες αποτελεί η ξεκούραση και οι αναγκαίες για την καθημερινότητα δουλειές. Η ενασχόληση του ανθρώπου με όσα αγαπάει, με όσα του αρέσουν αποτελεί είδος πολυτέλειας.

 

Συντάκτης:
Σελίδα 13 από 47

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.