×

Προειδοποίηση

JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 861

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ (575)

 Ανοιχτή επιστολή στον Νικολά Ρουαγιέ, διευθυντή της κρατικής σκηνής / Χώρου Τεχνών του Σαλόν-σιρ-Σον.


Μετάφραση: Δημήτρης Ντάσκας

Πηγή

Συντάκτης:
Τελευταία τροποποίηση Δευτέρα, 04 Μαϊος 2020 18:31

Από Δευτέρα βγαίνουμε! Θα ανοίξουν οι πόρτες της εντατικής μας και θα μας καλούν σε έξοδο. Ποιος και πως θα κάνει το βήμα; Πρώτα το δεξί. Να πάει καλά ο καινούργιος χρόνος. Ευτυχισμένος, happy new year!.. Πως βαδίζουνε παιδιά, θυμάται κανείς; Να πάρουμε μαζί μας κι ένα στήριγμα, μη πέσουμε, να νοιώθουμε έστω πιο ασφαλείς, να περιορίσουμε τις ταλαντεύσεις.

Συντάκτης:

 

Μια ευχάριστη κατ’ αρχάς έκπληξη περίμενε τους έγκλειστους λόγω της πανδημίας του κορονοϊού Έλληνες, προσφορά από τον περισσότερο ίσως πληττόμενο κλάδο της παραγωγής και τους σ’ αυτόν εργαζόμενους της χώρας.

Συντάκτης:

 

 

 Στις αρχές του Δεκέμβρη του 2011, ο Λούτσιο Μάγκρι, έθεσε τέρμα στη ζωή του με τη βοήθεια των γιατρών μιας κλινικής στη Ζυρίχη θεωρώντας ότι δεν έχει κάτι άλλο να πει. Το 2010 είχε κυκλοφορήσει Ο ράφτης της Ουλμ, μια ιστορική αποτίμηση της πορείας του Ιταλικού Κομμουνισμού, ένα βιβλίο πλούσιο και σημαντικό, συμπύκνωση και καταστάλαγμα μιας ζωής αλλά κυρίως συζητήσεων που είχαν ανάψει μετά το 1989-90 στη βάση του αν «όλα έχουν τελειώσει». Ο Μάγκρι ήταν αφοριστικά αισιόδοξος αποτιμώντας το κομμουνιστικό πείραμα του 20ου αιώνα.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη, 28 Απριλίου 2020 14:07 Συντάκτης:

Μια φορά κι έναν καιρό, το ιστορικό κέντρο της Αθήνας γέμιζε τα πρωινά από ηλικιωμένους. Μυριάδες κατέβαιναν από τις συνοικίες, είτε με τα πόδια είτε με το τρόλεϊ, το λεωφορείο, τον ηλεκτρικό. Έδιναν ραντεβού στην Αιόλου, στην Αθηνάς, στην Ομόνοια, στο Μοναστηράκι. Να ψωνίσουν ή για κάποια δουλειά αορίστου χρόνου και φύσεως. Κι αν δεν ψώνιζαν, κοιτούσαν. Έψαχναν, έβλεπαν, σύγκριναν τιμές και ποιότητες προγραμματίζοντας τις αγορές του μέλλοντος. Η κάθοδός τους είχε κάποιο σκοπό.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Δευτέρα, 27 Απριλίου 2020 20:00 Συντάκτης:

Στην κανονικότητα προ πανδημίας, οι λαμπρές εκδηλώσεις των Ιδρυμάτων με τους εκτός κάθε συναγωνισμού όρους τους, υπέσκαπταν συστηματικά την αγορά του θεάματος. Τώρα που η αγορά κατακρημνίζεται θεαματικά, η νέα κανονικότητα ορίζεται πάλι από τον πιο δυνατό: το Ίδρυμα μπορεί, οι άλλοι όχι.

Συντάκτης:
Τελευταία τροποποίηση Δευτέρα, 27 Απριλίου 2020 00:35

Κάθε φορά που ο κόσμος βρίσκεται σε κρίση, κυρίως σε εκείνες τις περιόδους της βύθισης των προσδοκιών, η διάθεση οχύρωσης στο “δικό μου”, το απρόσβλητο “δικό μου”, γίνεται μέτρο για την αξιολόγηση του σύμπαντος. Των ιδεών, των πράξεων και των ανθρώπων.

Οπότε η ίδια η ιδέα του σκοπού, του κοινού προφανώς, υποβιβάζεται σε δευτερεύον κριτήριο. Κι όσο πιο νέοι είμαστε, ως φαίνεται, τόσο λιγότερο το αισθανόμαστε αυτό.

Είναι ως ένα βαθμό δικαιολογημένο, ή έστω εξηγήσιμο. Ο φόβος, ο πολλαπλός φόβος που προκαλεί η κρίση και η εξ αυτής αίσθηση αδυναμίας, εισδύει στη συνείδηση ανεπαισθήτως, και κάνει τη διάθεση αμυντική. Η περιχαράκωση, όσο κι αν εκφράζεται με κραυγές επιθετικότητας, είναι σαν εκείνες τις κραυγές των πολιορκημένων που φωνάζουν απειλητικά για να διασκεδάζουν τη μειονεκτική θέση τους και να πείσουν τους εαυτούς τους πρωτίστως, γιατί τους πολιορκητές δεν μπορούν να τους πείσουν - εκείνοι ξέρουν καλύτερα τη δεινή μας θέση και γι’ αυτό στέκονται  ψύχραιμοι.

Συντάκτης:

Ας κάνουμε μια στάση. Τον κορονοϊό θα τον ξαναβρούμε, δε χανόμαστε, όπως και τις πολλαπλές οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές και λοιπές συνέπειες του.

Αλλά είναι Πάσχα αδελφέ, έστω ημερολογιακά. Λείπουν βέβαια όσα το συναποτελούν, οι μυρωδιές, οι αισθήσεις, η ατμόσφαιρα, όμως εμείς ας προσποιηθούμε πως είναι όντως. Ας πούμε πως είναι ημέρες πένθους, οδύνης, κατάνυξης και ανάτασης. Το πένθος και την οδύνη και τη μοναξιά δεν είναι δύσκολο να τα αισθανθούμε. Για τα υπόλοιπα ας επιστρατεύσουμε τη φαντασία. Κυρίως για την ανάταση.

Συντάκτης:
Τελευταία τροποποίηση Παρασκευή, 24 Απριλίου 2020 22:10

 

Δεν του είναι καθόλου εύκολο να τη χρησιμοποιήσει αυτή τη λέξη. Δεκαετίες τώρα, κάθε που την άκουγε ή τη διάβαζε κάπου, του ‘φερνε στο μυαλό εικόνες που ‘χε πλάσει τότε που την άκουσε για πρώτη φορά, μικρός, στα χρόνια που ‘ταν ακόμη στο δημοτικό.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο, 18 Απριλίου 2020 11:49 Συντάκτης:
Σελίδα 14 από 48

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.