ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ (536)

Η πυρκαγιά στις Μυκήνες, που παραλίγο να καταστρέψει τον αρχαιολογικό χώρο, πέρασε κάπως στα ψιλά. Δεν έγινε θέμα στα κανάλια. Άρα, σχεδόν δεν υπάρχει. Όταν διεθνή μέσα ενημέρωσης διέκoπταν το πρόγραμμα για να μεταδώσουν την είδηση, στην ελληνική επικράτεια η εικόνα ήταν αμυδρή, σαν κάτι, κάπου, κάποτε να συνέβη άνευ αξίας.

Μετά, καταλάβαινε κανείς καλύτερα αυτό που είχε υποψιαστεί μιας εξ αρχής. Πως η ελληνική κυβέρνηση δεν ήθελε προβολή του θέματος, και τα κανάλια συμφώνησαν και ακολούθησαν την κατεύθυνση.  

Συντάκτης:

Από πολύ μικρή λάτρευα τα αστυνομικά μυθιστορήματα. Ίσως γιατί απέπνεαν την γοητεία του απαγορευμένου, εφόσον στο σπίτι μας ο πατέρας τα έκρυβε κάτω από το στρώμα της κρεβατοκάμαρας , απ’ όπου τα αλίευα εγώ: «Μάσκα», Τζέιμς Τσέις, κ.λπ.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Παρασκευή, 04 Σεπτεμβρίου 2020 12:05 Συντάκτης:

Το άρθρο της προηγούμενης Κυριακής για τον φονικό κόσμο απαιτεί μια τουλάχιστον συνέχεια για να είναι πιο συνεπές (αν και εδώ που τα λέμε οι φονικές ιστορίες για τον καπιταλισμό δεν έχουν τέλος). Σ’ αυτήν χρειάζεται, νομίζω, να μνημονευθούν, ακόμα κι αν έχουν μεγάλη απόσταση στο χώρο, ίσως και στο χρόνο (“αναχρονιστική” και ωμή η μια, πιο “σύγχρονη” και εκλεπτυσμένη, αλλά και πιο διαρκής, η άλλη) δυο όψεις του ίδιου θανάτου.  

Συντάκτης:

Μερικές φορές είναι σημαντικό, νομίζω, να αναπαράγονται οι ειδήσεις - εκείνες οι οποίες δεν παίζουν συχνά, ή δεν παίζουν ποτέ στα βρώμικα νερά των καναλιών της τηλεοπτικής Βενετίας μας - όχι γιατί μπορούν από μόνες να δημιουργήσουν συνείδηση, αλλά γιατί μπορούν να αποκαλύπτουν τι βρίσκεται πίσω από τα εκατομμύρια, δισεκατομμύρια μικρά μηνύματα, στο μεγάλο δίκτυο της αναπαραγόμενης (ψευδούς) ευδαιμονίας.  

Συντάκτης:

Ο συγγραφέας, ο γραφιάς, ‘’είναι ο μηχανικός των ανθρώπινων ψυχών’’ όπως λέει ο Γκόρκι;

Είναι αληθές αυτό που λέει ο Τσέχωφ, πως ‘’ πιο εύκολα γράφεις για το Σωκράτη παρά για μια κοπέλα ή έναν μάγειρα’’;

Υπάρχουν συγκεκριμένες νόρμες και συνταγές για να είναι κάποιος συγγραφέας, ή εκείνο που χρειάζεται είναι 99ο\ο δουλειά, 99ο\ο πειθαρχία και 99ο\ο ταλέντο, όπως διατείνεται ο Ο. Φώκνερ;

Πότε ‘’ευτυχεί’’ ο συγγραφέας και πότε ο αναγνώστης; Πότε ένα βιβλίο θεωρείται επιτυχημένο; Είναι μήπως εκείνο που σε υποχρεώνει να το ξαναδιαβάσεις;

Συντάκτης:

 

Μέσα στην τρικυμία παλεύει  να φτάσει στην πατρίδα του, να επιστρέψει -για δεύτερη φορά- από ένα ταξίδι θανάτου, το οποίο ωστόσο δε δίστασε στιγμή να κάνει.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη, 18 Αυγούστου 2020 08:34 Συντάκτης:

Επιμέλεια – εισαγωγή: Κώστας Κατσάπης, επίμετρο: Ελένη Ανδριάκαινα.

Πως νοιώθει ένας πρωτοετής φοιτητής από την επαρχία, ο οποίος λίγους μήνες μετά από την πτώση της δικτατορίας έρχεται στην Αθήνα για να σπουδάσει στη Φιλοσοφική; Πως βιώνει την μετάβαση από τον κόσμο της υπαίθρου στην μητρόπολη σε μια περίοδο έντονων αλλαγών και πύκνωσης του ιστορικού χρόνου; Ποια είναι εκείνα τα γεγονότα που τραβούν την προσοχή του και τον οδηγούν να τα επεξεργαστεί μέσω της τήρησης ημερολογίου;

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη, 18 Αυγούστου 2020 08:20 Συντάκτης:

 Η ίδια σχεδόν ιστορία, κάθε φορά! Εκλέγεται μια καινούργια κυβέρνηση. Το βράδυ της Κυριακής απαγγέλλονται οι πανηγυρικοί. Επί μερικές εβδομάδες βγαίνουν φωτογραφίες, δημοσιεύονται βιογραφικά, κυκλοφορούν χαμόγελα αυτοπεποίθησης και εξουσίας, μας δημιουργείται μια σχεδόν βεβαιότητα πως βρισκόμαστε απέναντι σε νέα δυναστεία. Κι οι φορείς της, γητευτές των αλόγων της δημοσιότητας, περιφέρονται στην καθημερινότητα της δυσκολίας μας μοιράζοντας την αισιοδοξία τους γιατί καπάρωσαν τις θέσεις. Και τη βέβαιη ψευδαίσθηση πως θα ασκήσουν εξουσία πλέον.

Από τη μεταπολίτευση και δώθε επαναλαμβάνεται με ακρίβεια αυτό το πανηγύρι της ματαιοδοξίας.

Συντάκτης:

 

Όταν ο πατέρας τις έβαλε να διαλέξουν για προίκα τους ένα οικόπεδο στου Παπάγου ή το νεοκλασικό του Μεταξουργείου, με θέα την Ακρόπολη, μες στο κέντρο, τα σινεμά και τα θέατρα, δυο βήματα το Κοτοπούλη, εκείνη σαν μεγαλύτερη φώναξε «φυσικά το νεοκλασικό δικό μου» κι ας είχε ακόμα σημάδια στις προσόψεις από τις μάχες του Δεκέμβρη του ‘44 κι ήταν κλειστό εδώ και δέκα χρόνια.

 

Μετά το θάνατο της μητέρας τους από φυματίωση στο λοιμό του ’41, η οικογένεια έμενε στο πατρικό του πατέρα, μια διπλοκατοικία στο Παγκράτι που όμως προορίζονταν για την χήρα θεία από την πλευρά του πατέρα τους που συγκατοικούσε μαζί τους. Στην αδερφή της έμεινε το οικόπεδο προς το βουνό, «τί, εκεί θα με φάνε τα τσακάλια» κατόρθωσε να ψελλίσει , αλλά το βλέμμα του Στρατηγού σ’ έκοβε με τη μία, σαν ξιφολόγχη, δε σήκωνε πολλά-πολλά. Η μεγαλύτερη διαλέγει πρώτη.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη, 11 Αυγούστου 2020 08:11 Συντάκτης:
Σελίδα 6 από 45

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.