ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ

KOMMON

                       

Ο Κώστας Κάππος ήταν ένας άνθρωπος της εποχής του. Όχι με την έννοια του κυρίαρχου ρεύματος, της μόδας, του συρμού. Ένας άνθρωπος της εποχής του που αντιστεκόταν στην εποχή του, δηλαδή στο κυρίαρχο ρεύμα, στη μόδα, στο συρμό.

 

Σήμερα, οι κάτοικοι της Σκωτίας (και όχι οι Σκωτσέζοι, όπως αναφέρεται συχνά, μιας και δικαίωμα ψήφου έχει όποιος κατοικεί στο γεωγραφικό διαμέρισμα, ανεξαρτήτως εθνικότητας) αποφασίζουν για την παραμονή τους ή όχι στο Ηνωμένο Βασίλειο. Γράφω αυτό το κείμενο μη γνωρίζοντας ακόμα το αποτέλεσμα, για να αραδιάσω κάποιες σκέψεις σχετικά με τον πολιτικό λόγο και την απήχησή του, που θα μπουν σε δεύτερη μοίρα όταν το αποτέλεσμα θα έχει πια κριθεί. Όταν πια τη δημοσιότητα θα μονοπωλήσουν οι διάφοροι γραφειοκράτες, οικονομολόγοι, και ειδικοί κρατικού σχεδιασμού για να μας πουν πώς θα διεκπεραιωθεί η «ανεξαρτησία» ή πώς και κατά πόσο είναι δυνατό να εκπληρωθούν οι τελευταίες εξαγγελίες των Βρετανών πολιτικών αρχηγών σε περίπτωση που το ΟΧΙ νικήσει στο δημοψήφισμα, τότε λίγο θα μας απασχολούν θέματα αγωνιστικής στρατηγικής. Στο παρά πέντε του αποτελέσματος, λοιπόν, θέλω να επισημάνω δύο στοιχεία που μπορούμε να εντοπίσουμε μέσα από την καμπάνια για το δημοψήφισμα, και τα οποία είναι ελπιδοφόρα για τα κινήματα γενικότερα.

 

1. Το ΝΑΙ έχει νικήσει ήδη

Ας διευκρινίσω εδώ ότι το κείμενο δεν απευθύνεται στους κατοίκους της Σκωτίας, αλλά της Ελλάδας. Προφανώς για τον ψηφοφόρο του ΝΑΙ, για εκείνον που έχει αφιερώσει τα δύο τελευταία χρόνια στο να διαδηλώνει, να επιχειρηματολογεί, ακόμα και να δημιουργεί πολιτισμό με ηθικό, πολιτικό και συναισθηματικό στόχο την ανεξαρτησία του σκωτσέζικου κράτους (και όχι έθνους, θα επανέλθω σε αυτό), μια ενδεχόμενη ήττα σήμερα θα είναι καταστροφική. Για όσους από εμάς, όμως, ενδιαφερόμαστε για το σκωτσέζικο εγχείρημα ανεξαρτησίας ως ένα παράδειγμα αντι-ηγεμονικού αγώνα, η νίκη είναι ξεκάθαρη. Και αυτό γιατί η καμπάνια του ΝΑΙ κατάφερε να στρέψει τους ρητορικούς όρους του πολιτικού παιχνιδιού από το φόβο για το χειρότερο στην ελπίδα για το καλύτερο.

               

Μέχρι πρόσφατα, και ενώ το ΟΧΙ προηγείτο του ΝΑΙ καταφανώς στις δημοσκοπήσεις (εδώ για ένα χρονολόγιο των αποτελεσμάτων των δημοσκοπήσεων και εδώ μία επισκόπηση των καίριων στιγμών της πολιτικής διαπραγμάτευσης) οι τακτικές των δύο πλευρών ήταν εκ διαμέτρου αντίθετες και άνισης δυσκολίας. Η καμπάνια του ΝΑΙ (που εκπροσωπείται στο πολιτικό σκηνικό κυρίως από το Σκωτσέζικο Εθνικό Κόμμα SNP, τους Πράσινους, και τους Σκωτσέζους Σοσιαλιστές) είχε μπροστά της το Γολγοθά του να αποδείξει ότι μία ανεξάρτητη Σκωτία θα είναι όχι μόνο δικαιότερη, αλλά και οικονομικά και διοικητικά βιώσιμη. Την ίδια στιγμή, το μόνο που είχε να κάνει η καμπάνια του ΟΧΙ (στην οποία έχει ταχθεί σύσσωμο το επιτελείο των μεγάλων Βρετανικών κομμάτων, οι Συντηρητικοί Tories, οι Εργατικοί, και οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες) ήταν να δημιουργήσει σύγχυση και ανασφάλεια. Κάθε φορά που οι υπερασπιστές του ΝΑΙ μιλούσαν για την ενίσχυση του κράτους πρόνοιας, την προστασία του NHS (του φορέα δημόσιας υγείας που ήταν συνυφασμένος με την ιστορική σημασία του Βρετανικού κοινωνικού κράτους, και τον οποίο έχει βαλθεί να ιδιωτικοποιήσει ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον), και την οικοδόμηση μιας περισσότερο αναδιανεμητικής οικονομίας, η στρατιά προπαγανδιστών των Κάμερον, Μίλιμπαντ και Κλεγκ έσπερνε ανασφάλεια για τη δυνατότητα μίας ανεξάρτητης Σκωτίας να διατηρήσει τη στερλίνα ή να παραμείνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές δεν ήταν η Σκωτία και η Βρετανία, αλλά η ελπίδα και ο φόβος. Άλλωστε, η συγκυρία μέσα στην οποία ευδοκίμησε και ωρίμασε το διακύβευμα της σκωτσέζικης ανεξαρτησίας σχετίζεται πολύ περισσότερο με την κατάλυση του σοσιαλδημοκρατικού κοινωνικού συμβολαίου (που ξεκίνησε με τη Θάτσερ, συνεχίστηκε από τους Νέους Εργατικούς του Μπλερ, και κορυφώθηκε με τους Συντηρητικούς του Κάμερον) παρά με την άνοδο του σκωτσέζικου εθνικισμού/πατριωτισμού, που σε αντίθεση με τον ανάλογο βρετανικό, δεν έχει σοβινιστικά χαρακτηριστικά.

               

Η δυναμική του παιχνιδιού άλλαξε άρδην, όμως, πριν 12 μέρες, όταν για πρώτη φορά το ΝΑΙ πέρασε μπροστά στις δημοσκοπήσεις. Η πρωτιά βέβαια αποδείχθηκε βραχύβια, μιας και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν οριακά μπροστά το ΟΧΙ έκτοτε, αλλά αυτό και μόνο το σοκ ήταν αρκετό ώστε να αλλάξει ο χαρακτήρας της καμπάνιας των Βρετανών από τις απειλές στις υποσχέσεις. Προφανώς οι ρητορικές της υπόσχεσης και της απειλής είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος (όπως έχουμε επώδυνα μάθει στον ευρωπαϊκό Νότο) και η σοφή εναλλαγή τους πάντα ωφελεί τον καπιταλιστικό ολοκληρωτισμό που ζούμε από την κρίση του 2008 και μετά. Παρ’ όλα αυτά, οι υποσχέσεις για περισσότερη αυτονομία στις οποίες επιδόθηκε σύσσωμη η πολιτική ελίτ της Βρετανίας μετά το επικείμενο ΝΑΙ, δεν μπορούν παρά να ιδωθούν ως νίκη της ρητορικής της ελπίδας εναντίον της πολιτικής του φόβου που είχαν θεωρήσει οι Τόρις ικανή να τους χρίσει νικητές.

 

2. Η νίκη αυτή έρχεται «από τα κάτω»

Πολλοί από τους επικριτές της καμπάνιας του ΝΑΙ εντοπίζουν στους χώρους της εθνικιστικές ιδεοληψίες, ενσαρκωμένες στο πρόσωπο του Αλεξ Σάμοντ, αρχηγού του Σκωτσέζικου Εθνικού Κόμματος (SNP). Παρά τον αδιαμφισβήτητο ρόλο του Σάμοντ και του SNP στην απόφαση της διεξαγωγής δημοψηφίσματος που δε θα είχε επιτευχθεί χωρίς την κοινοβουλευτική τους δύναμη και εκλογική επιρροή, η αναπάντεχη αύξηση της απήχησης του ΝΑΙ, ειδικά στις νεότερες ηλικίες, οφείλεται σε έναν διαρκή κινηματικό αγώνα που πραγματοποιήθηκε τα δύο τελευταία χρόνια από εξωκοινοβουλευτικούς φορείς. Το κίνημα των καλλιτεχνών του National Collective, ομάδες μεταναστών στη Σκωτία, κινήματα από ΛΟΑΤ κολεκτίβες, και αριστεροί ριζοσπάστες έχουν εργαστεί ακούραστα οργανώνοντας εκδηλώσεις, συζητήσεις, και διαδικτυακές καμπάνιες με στόχο την αντίσταση στην προπαγάνδα της βρετανικής ελίτ. Την ίδια στιγμή, τα επιτελεία του Κάμερον ελέγχουν σε μεγάλο βαθμό τα μεγάλα βρετανικά μέσα ενημέρωσης, που (με εξαίρεση εφημερίδες αριστερής απόχρωσης όπως ο Guardian και ο Independent που κρατούν ίσες αποστάσεις) έχουν ξεκάθαρα πριμοδοτήσει την πλευρά του ΟΧΙ. Δεν είναι τυχαίο ότι πρόσφατη έρευνα έδειξε συντριπτική επικράτηση του ΝΑΙ στα κοινωνικά δίκτυα, σε αντίθεση με τα παραδοσιακά ΜΜΕ.

               

Η μεγάλη δυναμική του ΝΑΙ στο δημοψήφισμα σχετίζεται άμεσα με την πολύμορφη ρητορική που κατάφερε να αρθρώσει, παρακάμπτοντας εθνο-πατριωτικές κορόνες και δίνοντας έμφαση σε ένα όραμα κοινωνικής αλληλεγγύης, αυτοδιάθεσης, ανεκτικότητας, δικαιοσύνης, και αντι-ελιτισμού. Αν το ΝΑΙ έφερε το παιχνίδι στα ίσα κόντρα στις προβλέψεις, ήταν γιατί επένδυσε στην ελπίδα ενός νέου τύπου συμμετοχικού κράτους και όχι στα αντανακλαστικά του έθνους, τα οποία καταχράστηκε συστηματικά η βρετανική πλευρά. Ταυτόχρονα, η καμπάνια του ΟΧΙ αποδείχθηκε ανεπίδεκτη μαθήσεως στο πώς να εμπνεύσει τον ενθουσιασμό και να προσελκύσει οπαδούς μέσα από τους νέους, τους κοινωνικούς ακτιβιστές, τα δίκτυα βάσης. Η απέλπιδα προσπάθεια να προσεταιριστεί τη γυναικεία ψήφο με τηλεοπτικό διαφημιστικό οδήγησε σε μυριάδες κωμικές και σοβαρές ανταπαντήσεις, που δικαιολογημένα κατηγόρησαν την καμπάνια για σεξισμό και υποτίμηση της γυναικείας πολιτικής συνείδησης, ενώ το #PatronisingBTlady πήρε φωτιά στα κοινωνικά δίκτυα.

 

Πάμε λοιπόν πάλι από την αρχή. Σήμερα οι κάτοικοι της Σκωτίας αποφασίζουν για την παραμονή τους ή όχι στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η έκβαση του δημοψηφίσματος αφορά εκείνους, αλλά ο νικηφόρος τους αγώνας τα τελευταία δύο χρόνια μας αφορά όλους. Όχι γιατί ξέρουμε (ή θα πρέπει να προσποιούμαστε ότι ξέρουμε) τι είναι καλύτερο για αυτούς, αλλά γιατί απέδειξαν ότι η δύναμη της ρητορικής του φόβου, η ηγεμονία των εντεταλμένων μέσων μαζικής ενημέρωσης, και η κυβερνητική προπαγάνδα δεν είναι παντοδύναμες.

 

 

Γιάννης Τσιουλάκης

Φωτογραφία: Documenting Yes

 

Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014 19:54

Αριστερά της νίκης, όχι κυβερνητική

 

Ο στόχος για «κυβέρνηση της Αριστεράς» από τότε που τον έθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ, τον Μάη του 2012, εξακολουθεί να προκαλεί διαλόγους, αντιπαραθέσεις εντός της ευρύτερης Αριστεράς, να επιδρά στην πολιτική. Ο στόχος αυτός όμως δεν τίθεται πλέον από τον ΣΥΡΙΖΑ.

 

Στις 17 Νοεμβρίου του 1869 κυκλοφορεί η Αισθηματική αγωγή του Γκυστάβ Φλωμπέρ, ενός από τους σπουδαιότερους μυθιστοριογράφους, όχι μόνο του 19ου αιώνα, αλλά όλων των εποχών. Του Δημήτρη Δημητούλη. 

 

Ο Joan Garriga, ψυχοθεραπευτής της σχολής Gestalt, μιλά για τις ανθρώπινες σχέσεις στον δημοσιογράφο και συγγραφέα Victor-Μ. Αmela για την ισπανική εφημερίδα La Vanguardia.

Το ζήτημα της εξόδου από τον καπιταλισμό δεν ήταν ποτέ πιο επίκαιρο. Τίθεται με τους όρους και τον επείγοντα χαρακτήρα μιας ριζικής καινοτομίας. Από την ίδια του την ανάπτυξη, ο καπιταλισμός άγγιξε ένα όριο το οποίο είναι ανίκανος να ξεπεράσει.

Ο αποκεφαλισμός του αμερικανού δημοσιογράφου Τζέιμς Φόλεϊ από τους εξτρεμιστές του Κράτους του Ισλάμ σε Συρία και Ιράκ (ISIS) σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να εξισωθεί με τις αγριότητες των δυτικών δυνάμεων και του κράτους των ΗΠΑ.

Το ερώτημα που απαντήθηκε με τον πιο ευχάριστο τρόπο στις 30 Ιουλίου, είναι αν μία κυρίαρχη χώρα μπορεί να γυρίσει την πλάτη της στα κερδοσκοπικά κεφάλαια και να αρνηθεί να τα πληρώσει. Το μάθημα που έδωσε η Αργεντινή είναι πως ένα κυρίαρχο κράτος διατηρεί το δικαίωμα να αρνηθεί την αποπληρωμή ομολόγων που κατέχουν τα κερδοσκοπικά κεφάλαια!

Ο χώρος των εκδόσεων άνοιξε πυρ κατά της Amazon. Στις ΗΠΑ εννιακόσιοι συγγραφείς κατήγγειλαν τις πρακτικές του κολοσσού των online πωλήσεων δίνοντας συνέχεια στη διαμάχη της εταιρείας με γαλλικό εκδοτικό οίκο. Διαβάζουμε το άρθρο της Audrey Fournier, από τη Monde.

 

Αν πληκτρολογήσει κανείς στην αναζήτηση του facebook το όνομα Robin Williams η πρώτη επιλογή που εμφανίζεται είναι η ομώνυμη σελίδα: Robin Williams – Διασκεδαστής –

 

(από το αρχαίο ρήμα σκεδάννυμι που σημαίνει διασκορπίζω, σπαταλώ, διαλύω. Διασκορπίζομαι και διαλύομαι, στην παθητική φωνή, και όποιος διαθέτει αντίληψη των απαιτήσεων που έχει το επάγγελμα του ηθοποιού στο σημερινό περιβάλλον και μάλιστα στη μεγαλύτερη βιομηχανία θεάματος στον κόσμο, καταλαβαίνει πολύ καλά τι εννοώ)

 

– αρέσει σε 6.919.726 άτομα

 

(και θα αρέσει σίγουρα σε πολλά ακόμα με αφορμή την αιφνιδιαστική είδηση του θανάτου του).

 

Ο διασκεδαστής διαλύθηκε λοιπόν. Αυτοκτόνησε.

 

Ο Ρόμπιν Ουίλιαμς γεννήθηκε στις 21 Ιουλίου 1951 στο Σικάγο σε μια μεσοαστική οικογένεια. Ο πατέρας στέλεχος της Φορντ. Η μητέρα είχε ασχοληθεί στο παρελθόν με το μόντελινγκ. Στο σχολείο τον πείραζαν για τα παραπανίσια κιλά του τα οποία κατόρθωσε να χάσει όταν ασχολήθηκε με τον αθλητισμό. Στα 16 του μετακομίζουν οικογενειακώς στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια το οποίο δεν εγκατέλειψε ποτέ. Το 1969 σπουδάζει πολιτικές επιστήμες στο Κλέρμοντ.

 

Όταν τελειώνει τις σπουδές του παρακολουθεί μαθήματα υποκριτικής στο Μαρίν.  Δεν αργεί να κερδίσει τη δύσκολη υποτροφία για το Juilliard School της Νέας Υόρκης. Εκεί θα γνωρίσει την πρώτη του γυναίκα – τη χορεύτρια Valerie Velardi – και τον Christopher Reeve ο οποίος θα γίνει συγκάτοικος και στενός του φίλος. Ήταν ο Ρόμπιν Ουίλιαμς αυτός που κράτησε στη ζωή τον Ρηβ, επιστρατεύοντας όλες του τις δυνάμεις και το καλύτερό του χιούμορ, στις πιο δύσκολες στιγμές μετά το ατύχημα που τον άφησε παράλυτο.

 

Η πρώτη του ταινία είναι το 1977 – Can I do it ‘till I need glasses. Το 1978 εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο της δημοφιλούς τηλεοπτικής σειράς  Happy days  ως εξωγήινος Μορκ. Ο παραγωγός Γκάρι Μάρσαλ εντυπωσιάστηκε από την αίσθηση του χιούμορ και τα αντανακλαστικά του. Η επιτυχία του στο συγκεκριμένο ρόλο γέννησε μια νέα τηλεοπτική σειρά, το Mork & Mindy που παίχτηκε από το 1978 ως το 1982 και του χάρισε την πρώτη του χρυσή σφαίρα.

 

Το 1980 το Χόλιγουντ του χτύπησε την πόρτα με τον Ρόμπερτ Άλτμαν να τον ζητάει για την ταινία του Ποπάι η οποία δεν έτυχε θερμής υποδοχής. Η καθιέρωση του Ουίλιαμς έρχεται το 1987 με το Καλημέρα Βιετνάμ. Ακολουθεί το 1989 o Κύκλος των χαμένων ποιητών.

 

Το Καλημέρα Βιετνάμ είναι ένα ελαφρύ αντιπολεμικό έργο που άφησε έντονες εντυπώσεις στους Αμερικανούς. Ο Κύκλος είναι ένα ποίημα για τη γνώση, την ανάγνωση, την ελεύθερη διαμόρφωση του ανθρώπου. Μια ταινία που σημάδεψε μια γενιά, τη δική μας γενιά.

 

Tο 1991 κερδίζει την τρίτη υποψηφιότητα για τα Όσκαρ με την ταινία The Fisher King του Terry Gilliam. Τελικά κατακτά το βραβείο για τον β’ ανδρικό ρόλο στην ταινία Good Will Hunting. Στην ταινία, του 1997, ο Ουίλιαμς υποδύεται τον ψυχίατρο Sean Maguire ο οποίος μας λέει πως την πραγματική απώλεια τη βιώνουμε μόνο όταν χάσουμε κάτι που αγαπάμε περισσότερο από τον εαυτό μας.

 

 

Τι είπαν για αυτόν

 

Δηλώσεις για το θάνατο του Ρόμπιν Ουίλιαμς έκαναν εκατοντάδες συνεργάτες και συνάδελφοί του. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πλημμύρισαν καταθέσεις, αφηγήσεις αναμνήσεις. Δήλωση έκανε και ο αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, κάτι που σχολιάστηκε σε μερίδα του Τύπου στις ΗΠΑ ως «σπάνια τιμή για έναν κωμικό». Η δήλωση του Ομπάμα περιγράφει ένα μοναδικό ταλέντο που «μπήκε στη ζωή μας σαν ένας εξωγήινος — αλλά κατέληξε να αγγίξει κάθε πτυχή του ανθρώπινου πνεύματος».

 

Αυτό που μένει από τις δηλώσεις των συναδέλφων του Ουίλιαμς είναι ότι ήταν ένας άνθρωπος που νοιαζόταν και βοηθούσε τον άλλο. Γενναιόδωρος συμπρωταγωνιστής και αληθινός συνεργάτης σε αυτή τη βιομηχανία του κινηματογράφου δεν είναι κάτι αυτονόητο. Ενθάρρυνε τους νεότερους ηθοποιούς, τους πιο άπειρους, που δούλευαν μαζί του. Δεν ήταν καθόλου ανταγωνιστικός.

 

Το Χόλιγουντ τελικά τον κατέταξε ως κωμικό ηθοποιό, ο Oυίλιαμς όμως διέπρεπε στους ρόλους που είχαν ένα στοιχείο «καθοδήγησης» στον ανθρωπισμό.

 

Χαρακτηριστικός ρόλος ως προς αυτό, ο δάσκαλος στον Κύκλο των χαμένων ποιητών.

 

 

 

 

Το χιούμορ του, η ευστροφία του δεν ήταν γνωρίσματα ενός διασκεδαστή. Το χιούμορ του άφηνε μια γλυκόπικρη αίσθηση. Είχε τη δυνατότητα να σε κάνει να γελάς και να σκέφτεσαι, όπως σημείωσε ο Κέβιν Σπέισι.

 

Το Νοέμβριο του 2007 στη μεγάλη απεργία των σεναριογράφων εμφανίστηκε στη γραμμή των απεργών με τις πικέτες στο Κέντρο της Time Warner στη Νέα Υόρκη μοιράζοντας κουλούρια.

 

Ήθελε να κάνει κάπως καλύτερο τον κόσμο, όπως έγραψε στο τουίτερ ο ηθοποιός Steve Carell.

 

 

Επίλογος

 

Το 1982 είδε τον φίλο του Τζον Μπελούσι να πεθαίνει στα τριάντα τρία του χρόνια από τα ναρκωτικά και αυτό το γεγονός οδήγησε στην απεξάρτηση τον ίδιο. Κατάφερε να μείνει είκοσι χρόνια μακριά από τη χρήση. Ο ίδιος σε δημόσιες εμφανίσεις του αντιμετώπισε με φοβερό αυτασαρκασμό την περιπέτειά του με τον εθισμό.

    

Οι ερμηνείες για την αυτοκτονία του μένουν στο σχήμα της αντίφασης ενός ανθρώπου που παίζει σε κωμικές ταινίες και ο ίδιος υποφέρει από κατάθλιψη. Το γεγονός ότι η βιομηχανία του Χόλιγουντ απομυζεί και εξαντλεί τους πρωταγωνιστές της οδηγώντας τους σχεδόν υποχρεωτικά στα χάπια, τις ναρκωτικές ουσίες ή στο αλκοόλ, μένει συχνά στην αφάνεια. Έρχεται μόνη της η κατάθλιψη σε αυτό το κοινωνικό περιβάλλον;

 

Οι υψηλές αμοιβές, για όσο διαρκούν, δεν εξασφαλίζουν τα πάντα. Για να καταφέρει να κρατήσει τη δόξα και τα λεφτά, να αντέξει τους ρυθμούς και τον εξοντωτικό ανταγωνισμό στο Χόλιγουντ, ένας ηθοποιός ακόμα και με την αναγνωρισιμότητα του Ρόμπιν Ουίλιαμς, χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια.

 

Μάλλον ακριβώς ένας ηθοποιός στην ωριμότητά του έχει ακόμα περισσότερες δυσκολίες να αντιμετωπίσει. Μέσα σε δύο χρόνια, που έμελλε να είναι τα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Ρόμπιν Ουίλιαμς έκανε 7 ταινίες και ένα σίριαλ, πράγμα που ενδεχομένως μαρτυρά οικονομικά προβλήματα ή μειωμένες απολαβές.  

 

Σε όσους η είδηση του χαμού του, και μάλιστα με αυτό τον τρόπο, έφερε δάκρυα ή συγκίνηση, θα μπορούσε ίσως να δώσει και αφορμή για σκέψη.

 

 

Επιμέλεια: Σταυρούλα Μουσούλη

 

Σελίδα 71 από 74

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Kommon

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.