ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΚΑΜΝΑΚΗΣ

Λοιπόν, είναι πραγματικό. Οι εικόνες του λεωφορείου της αστυνομίας που μεταφέρει τους καταδικασθέντες ηγέτες της “Χρυσής Αυγής” στις φυλακές, εικόνες ανακούφισης για τους ανθρώπους και ανατροπής του σκορπισμένου φόβου από τα τάγματα εφόδου,  επικυρώνουν το τέλος για μια φασιστική παρουσία και απειλή.

Πρόκειται αναμφισβήτητα για νίκη και δικαίωση. 

Στο γαλαξιακό μας σύμπαν σβήνουν μεγάλα αστέρια και το σκοτεινό απλώνει. Αλλά η μνήμη δεν εκμηδενίζεται, ακόμα και σ’ έναν κόσμο που θεωρεί την μνήμη του χρυσόψαρου κύριο προσόν του. 

Η δίκη της Χρυσής Αυγής, τα όσα προηγήθηκαν, η απόφαση και τα όσα θα ακολουθήσουν είναι γεγονότα άξια παρατήρησης και πολλαπλής κοινωνικής και πολιτικής ανάγνωσης. Το πως συνωστίστηκαν τόσες διαφορετικές ιδεολογίες και πολιτικές απόψεις και συμπεριφορές στην καταδίκη της φασιστικής οργάνωσης είναι άξιο προσοχής. Σαν αίφνης να έλαμψε η αποκάλυψη. Είδαν όλοι το φως και έπεσαν ξεροί από τη λάμψη. Τόσα χρόνια, όταν η εγκληματική οργάνωση εγκληματούσε δεν έβλεπαν, δεν άκουγαν, δεν ήξεραν. Την καλούσαν, την αξιοποιούσαν αναλόγως… Τέλος πάντων, έστω κι έτσι κάτι γίνεται. Ας φανούμε καλοπροαίρετοι κι ας κρατήσουμε απ’ αυτό όχι την υποκρισία και την υστεροβουλία, αλλά την ομόθυμη καταδίκη η οποία θα είναι χρήσιμο προηγούμενο για καινούργια παρόμοια εγχειρήματα - αν και τα επόμενα, επειδή θα προέρχονται από τους ίδιους εκείνους που ενθάρρυναν και χρηματοδότησαν τη Χρυσή Αυγή, θα είναι προσαρμοσμένα στο νέο περιβάλλον, θα εμφανιστούν με άλλες μορφές και ονόματα, αλλά με την ίδια επιδίωξη. 

 

 

 

Το αρχαίο δράμα είναι αιώνιο αρχέτυπο. Η κοινωνική και η ανθρώπινη σύγκρουση εκφράζεται μέσα από το μύθο και τα πρόσωπά του. Ο Ορέστης, η Αντιγόνη, η Ηλέκτρα, ο Οιδίποδας και οι άλλοι της χορείας, δεν εικονίζουν το δράμα των προσώπων αλλά την αντιφατικότητα και, εξ αυτής, το δράμα των καταστάσεων.

Την Τετάρτη θα ανακοινωθεί η απόφαση για τη Χρυσή Αυγή και την εγκληματική της δράση. Τα μάτια μας, όπως και τα μάτια μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας είναι στραμμένα εκεί. Περιμένουμε μια δίκαιη απόφαση, που θα κατατάσσει τη Χρυσή Αυγή στις εγκληματικές οργανώσεις και θα δίνει ένα ισχυρό πλήγμα στην προσπάθεια φασιστικοποίησης της ελληνικής (και όχι μόνο) κοινωνίας.

Ως γνωστόν, το γόνος γνωστής οικογενείας είναι ιδιότητα. Καμαρώνεις, είμαι γιος, είμαι κόρη, πήγα Κολάμπια, Χάρβαρντ και λοιπά, ή σε λιγότερο περιώνυμα (όχι, φυσικά, ανάλογα με τα προσόντα σου, την εποχή μας οι αξίες αποτιμώνται σε είδος), βγήκα και ήρθα να ασκηθώ επί πραγματικού πεδίου. Τη χώρα, την πόλη…

Η δίκη της Χρυσής Αυγής τελείωσε εδώ και κάποιες ημέρες και σε μερικές ακόμη περιμένουμε την έκδοση της απόφασης. Τις πολλές ημέρες που διήρκεσε (οι μέρες γίναν χρόνια, που λέει και το τραγούδι) δόθηκε η ευκαιρία για την ανάδειξη κάποιων σημαντικών συμβόλων και γεγονότων. Θετικών και αρνητικών.

Η πυρκαγιά στις Μυκήνες, που παραλίγο να καταστρέψει τον αρχαιολογικό χώρο, πέρασε κάπως στα ψιλά. Δεν έγινε θέμα στα κανάλια. Άρα, σχεδόν δεν υπάρχει. Όταν διεθνή μέσα ενημέρωσης διέκoπταν το πρόγραμμα για να μεταδώσουν την είδηση, στην ελληνική επικράτεια η εικόνα ήταν αμυδρή, σαν κάτι, κάπου, κάποτε να συνέβη άνευ αξίας.

Μετά, καταλάβαινε κανείς καλύτερα αυτό που είχε υποψιαστεί μιας εξ αρχής. Πως η ελληνική κυβέρνηση δεν ήθελε προβολή του θέματος, και τα κανάλια συμφώνησαν και ακολούθησαν την κατεύθυνση.  

Το άρθρο της προηγούμενης Κυριακής για τον φονικό κόσμο απαιτεί μια τουλάχιστον συνέχεια για να είναι πιο συνεπές (αν και εδώ που τα λέμε οι φονικές ιστορίες για τον καπιταλισμό δεν έχουν τέλος). Σ’ αυτήν χρειάζεται, νομίζω, να μνημονευθούν, ακόμα κι αν έχουν μεγάλη απόσταση στο χώρο, ίσως και στο χρόνο (“αναχρονιστική” και ωμή η μια, πιο “σύγχρονη” και εκλεπτυσμένη, αλλά και πιο διαρκής, η άλλη) δυο όψεις του ίδιου θανάτου.  

Σάββατο, 22 Αυγούστου 2020 18:24

Φονικός κόσμος, του Θανάση Σκαμνάκη

Μερικές φορές είναι σημαντικό, νομίζω, να αναπαράγονται οι ειδήσεις - εκείνες οι οποίες δεν παίζουν συχνά, ή δεν παίζουν ποτέ στα βρώμικα νερά των καναλιών της τηλεοπτικής Βενετίας μας - όχι γιατί μπορούν από μόνες να δημιουργήσουν συνείδηση, αλλά γιατί μπορούν να αποκαλύπτουν τι βρίσκεται πίσω από τα εκατομμύρια, δισεκατομμύρια μικρά μηνύματα, στο μεγάλο δίκτυο της αναπαραγόμενης (ψευδούς) ευδαιμονίας.  

Σελίδα 1 από 16

Kommon

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.