ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ

ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΚΑΜΝΑΚΗΣ

Ο πλουτισμός των “έξυπνων” στηριζόταν πάντα στην ευπιστία των ανοήτων και τη διαμεσολάβηση των χρήσιμων ηλίθιων, ή μπορείς και να τους πεις των ποικίλων ιδιοτελών ενδιάμεσων, σέμπρων, εργολάβων, εποπτών, υποτακτικών, χωροφυλάκων, δημοσιογράφων, ό,τι ονομασία και ποικιλία είχε τέλος πάντων το είδος κατά το πέρασμα των χρόνων και των οικονομικών μοντέλων.

Οι άδειες πόλεις και τα γεμάτα χωριά - μια φορά το χρόνο τέτοια δόξα, μετά ξανά στην ερήμωση - οι γεμάτες παραλίες (αν και λιγότερο γεμάτες από άλλες φορές) έχουν, σχεδόν κατά τα καθιερωμένα, ένα πύρινο φόντο που σιγά σιγά αφαιρεί όσα στρέμματα δάσους έμειναν έξω (;) από τα επενδυτικά σχέδια της “ανάπτυξης”, νυν και πρώην, υποκλέπτοντας σταδιακά στρέμματα ανάσας και κυβικά μέτρα ζωής. Αυτός είναι ο αίθριος Αύγουστος των ημερών μας, ο μήνας των καρπών, της θάλασσας, των πυρκαγιών, ο σύγχρονος άγιος προστάτης των διακοπών και ο πανηγυριώτης. Όλα μαζί. Κι επειδή δεν μπορούσε να υπολείπεται του Ιουλίου, και ως μήνας και ως αυτοκράτορας, τον έκαναν κι αυτόν με 31 μέρες!

Τ’ αστέρια παραμένουν στη θέση τους, είτε εσύ ίπτασαι στη σκέψη και τη θέα τους, είτε βρίσκεσαι καθηλωμένος στο έδαφος. Θέλουν να πουν πως θα βρίσκονται πάντα εκεί, σαν στερεωμένα στο διάστημα κι αθάνατα - αλλά κι εδώ η αθανασία είναι σχετική, θέμα εντύπωσης, μισή αλήθεια, καθώς κάποια που φέγγουν μπορεί να έχουν ήδη πεθάνει από καιρό, απλώς δεν έφτασε σ’ εμάς το νέο - για να υποδέχονται τις δικές μας επιθυμίες και φαντασίες, τις προσδοκίες, τις πτήσεις και τις πτώσεις.

Όταν έπεσε το τείχος του Βερολίνου πλάκωσε πολλούς. Κυρίως από μας. Οξύμωρο; Τραγική ειρωνεία; Η εκδίκηση της πραγματικότητας; Αποκάλυψη της αυταπάτης; Ένα τείχος που χώριζε έπεσε κι εμείς λυπούμαστε γιατί έπεσε. Η αλήθεια είναι πως λυπούμαστε γιατί η κατάρρευση του τείχους συμβόλιζε για μας την οριστική (μαζί με την υποστολή της κόκκινης σημαίας από το Κρεμλίνο) ματαίωση της προσδοκίας πως ο λεγόμενος σοσιαλιστικός κόσμος, η πρώτη σοσιαλιστική απόπειρα στον κόσμο (όπως πιο ψύχραιμα και ώριμα το ονομάσαμε μετά), θα εύρισκε τις δυνάμεις να υπερβεί τον εαυτό της, τη στρέβλωση που υπέστη επί πολλές δεκαετίες, ώστε να ξαναπάρει το σοσιαλιστικό, εργατικό της δρόμο. Αυτά εμείς. Πολλοί εμείς σε όλες τις πλευρές του πλανήτη.

Σάββατο, 27 Ιουλίου 2019 19:10

Επί τη επετείω, του Θανάση Σκαμνάκη

Τα γνωστά όλα. Η επέτειος, οι ανακοινώσεις, οι απολογισμοί, οι τιμές. Και δια της τιμής η περιθωριοποποίηση.

Η πανσέληνος του Ιουλίου δεν βγήκε δοξαστική. Σαν να ξαστόχησε ο μήνας και έκρινε πως πρέπει να διστάσει κι εκείνη. Αμφέβαλε ως φαίνεται για τη δόξα της και την κυριαρχία της στην ομορφιά, καθώς η ομορφιά δεν είναι θέμα μοναχικής ωραιότητας αλλά θέμα συνόλου. Πως να λάμψει ένα φεγγάρι κόκκινο, πορτοκαλί και ασημένιο σε θερμοκρασίες Απριλίου κι ανάμεσα σε μαυριδερές κουρτίνες τ’ ουρανού που επικυρώνουν τον όλο καιρό και τις συνθήκες;

Είναι πολλοί εκείνοι που μάζεψαν γρήγορα-γρήγορα τις χρήσιμες και τις άχρηστες ψήφους, τα έγκυρα και τα άκυρα ψηφοδέλτια, τις επίκαιρες και τις άκαιρες εκτιμήσεις, μάζεψαν και μαγιό, πετσέτες, αντιηλιακά, βαριές διαθέσεις και κακά προμηνύματα, και τράβηξαν για παραλία αναζητώντας τη λυτρωτική χαύνωση του Ιουλίου. Κι από την άλλη, είναι πολλοί κι εκείνοι που θα μείνουν εντός άστεως, να ψήνονται στα σαραντάρια, που δεν έχουν χωριό να πάνε, δεν έχουν μοίρα να ορίσουν, δεν έχουν καν τόπο να σταθούν, λεφτά να ξοδέψουν, οι άνεργοι της μειωμένης από τον ΣΥΡΙΖΑ ανεργίας, για τους οποίους θα φροντίσει τώρα η νέα κυβέρνηση… Να βράζουν στην υπομονή τους και στην αδυναμία και να ξαναρωτάνε, χωρίς να παίρνουν πειστική απάντηση, τι πρέπει να γίνει;

Η Κυριακή των εκλογών προκαλεί αμηχανία αν σκοπεύεις να γράψεις ένα άρθρο, καθώς κάθε σχόλιο καθίσταται ανεπίκαιρο μέσα σε λίγες ώρες.

Να μιλήσεις για το γεγονός των εκλογών; Έχουν τελειώσει, αλλά όχι ακόμα. Να μιλήσεις για άλλα; Πως μπορείς να παρακάμψεις το κύριο;

Επί πλέον, ακόμα κι αν οι εκλογές είναι σαν τις σημερινές, τόσο ψοφοδεείς που κινδυνεύεις να τις μπερδέψεις, το μεγάλο μερίδιο της προσοχής είναι στραμμένο στο αποτέλεσμα και στα όσα συνεπάγεται.

Το σχόλιο είναι μια επέκταση της σκέψης του Εντουάρ Λουί που διάβασα στο μόλις εκδοθέν βιβλίο του Ιστορία της βίας (εκδόσεις Αντίποδες): “δεν καταλάβαινα πως η συμπερίληψη είναι η προϋπόθεση του αποκλεισμού..

Αναλογιζόμουν πως αποκλείεσαι όταν σε συμπεριλαμβάνουν. Κι από την άλλη πως τα “περιθώρια”, οι μειονότητες, οι “διαφορετικοί”, οι κάθε είδους εξόριστοι και ξένοι διεκδικούν να συμπεριληφθούν. 

Να λοιπόν, οι διπλές (και πολλαπλές) όψεις των πραγμάτων.

Κυριακή, 23 Ιουνίου 2019 08:30

Τέλος εποχής; - του Θανάση Σκαμνάκη

Πότε τελειώνει κάτι; Μια εποχή ας πούμε. Μια ιστορία. Ένας έρωτας ή μια περιπέτεια. Ένα κόμμα ή μια ιστορική περίοδος.

Σελίδα 1 από 11

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Kommon

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.