ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ

ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΚΑΜΝΑΚΗΣ

Σάββατο, 20 Απριλίου 2019 17:50

Επί τη επετείω, του Θανάση Σκαμνάκη

 

 

Xαρούμενοι και φρέσκοι, αν και το βράδυ (ένα βράδυ που έγινε σημάδι όλης της μετέπειτα ζωής μας) η εφηβεία δεν άφησε και πολλά περιθώρια για ύπνο, ξεκινήσαμε για τη συνέχεια του ταξιδιού προς Κέρκυρα με μια ενδιάμεση επίσκεψη στην πόλη του Αλή πασά. Ωραία μέρα, ευνοϊκή για τους σκοπούς και τη διάθεσή μας.

 Πριν λίγες μέρες ο Σαράντος Φράγκος έγραφε εδώ για την Τέταρτη διάσταση του Γιάννη Ρίτσου. Καθόλου τυχαία επιλογή, θέλω να υποθέσω, κυρίως επειδή (και πάλι) αυτή την εποχή τραβιούνται όλο και περισσότερο τα νερά παίρνοντας μαζί τους ιδέες, αντικείμενα και ανθρώπους και τους παρασύρουν στα άπατα· χάνονται απ’ το οπτικό πεδίο.  

Θα δανειστώ και πάλι. Αυτή τη φορά μια ιστορία για τον ράφτη της Ουλμ.

Επειδή θεματικά τις τελευταίες Κυριακές βρεθήκαμε στην ατμόσφαιρα της ρατσιστικής, και νεοφασιστικής απειλής, στην καθημερινότητα της αγανάχτησης “ήσυχων” και “αθώων” πολιτών, που παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους, πριν τους πάρει εκείνη στα δικά της,  και δημιουργούν μιαν άλλη πολιτική προτεραιότητα στην …αποστασιοποιημένη και μελλοντολογική ατζέντα της Αριστεράς…

Τα Βίλια και η Νέα Ζηλανδία - πόσο κοντινές είναι οι αποστάσεις ανάμεσα σε μακρινά μέρη κι ανόμοια περιστατικά!..

Όσο απέχει η καταστροφή ζωών από την απώλειά τους. Πόσο;

 

Υπάρχει μια έκφραση που επαναλαμβάνουν οι εκφωνητές των ποδοσφαιρικών μεταδόσεων. Κάποιος το είπε κάποτε και τους άρεσε (όπως εκείνο το περίφημο “γερμανικά πάντσερ”, σχετικά με τους γερμανούς ποδοσφαιριστές, αγνοώντας προφανώς πως τα πάντσερ ήταν τα τεθωρακισμένα της ναζιστικής στρατιάς - και τα οποία επιπροσθέτως ηττήθηκαν): “Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι που παίζουν 22 άνθρωποι και στο τέλος νικάνε οι Γερμανοί”. (Βλέπετε, (και) το ποδόσφαιρο δεν είναι μια αθώα, μη πολιτική δραστηριότητα). 

Στην εποχή του συμβολισμού, των σπασμένων εικόνων και της διαθλασμένης πραγματικότητας, όπου το αληθινό μπερδεύεται οδυνηρά με το επίκαιρο και το κατασκευασμένο, αναδύονται από τη φασαρία οι φωτογραφίες του Γιάννη Μπεχράκη που τα περιέχουν όλα.

Με αφορμή την απόρριψη των αιτήσεων Κουφοντίνα και Σάββα Ξηρού προκύπτει το ζήτημα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του νομικού πολιτισμού, κατακτημένου με αγώνες, και των ανθρώπων που πέφτουν θύματα της επίθεσης αυτής, ακόμα περισσότερο κι όταν διαφωνούμε μαζί τους, όχι ως πράξη αλληλεγγύης, είναι ως πράξη αντίστασης.  

 

Ο αντισημιτισμός, η βαρβαρότητα και η σιωπή

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2019 20:00

Κι όμως κινείται, του Θανάση Σκαμνάκη

 

Οι σχηματισμοί της Αριστεράς φθίνουν. Η στράτευση είναι περιορισμένη και ο ενθουσιασμός ελλιπής. Τα όσα συμβαίνουν λίγο πολύ τα έχουμε πει και θα τα ξαναπούμε με άλλη ευκαιρία, όχι τώρα. Γιατί τώρα αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσουμε για ό,τι κινείται, είτε πέφτει στην αντίληψή μας είτε όχι.

Σελίδα 1 από 9

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Kommon

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.