ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΚΑΜΝΑΚΗΣ

Ας κάνουμε τα γεγονότα εικόνες.

Ο λευκός αστυνομικός που πατάει με το γόνατο και τελικά πνίγει έναν άοπλο μαύρο, τον Τζορτζ Φλόιντ, στη Μινεάπολη των ΗΠΑ, είναι εικόνα ανάλογη με εκείνη από το Βιετνάμ, το κοριτσάκι που γυμνό και καμένο από τις ναπάλμ της αμερικάνικης “βοήθειας” τρέχει έντρομο στο δρόμο. 

Την είδηση αυτή δεν την μεταδίδουν τα ειδησεογραφικά πρακτορεία. Μεταδίδεται από σκέψη σε  σκέψη και θα μείνει αιωρούμενη σ’ αυτό τον αβέβαιο κόσμο και καιρό, μέχρι να βρει το δρόμο προς τη δόξα της. Δηλαδή τη δικαίωσή της. Έχει να διανύσει ακόμη μεγάλη διαδρομή και η πιο μεγάλη δυσκολία σ’ αυτήν είναι η σιωπή, η αγνόηση. Να περνάει σαν καθημερινότητα, σαν να συμβαίνει πολύ μακριά μας, σα να μη μας αφορά.

Από Δευτέρα βγαίνουμε! Θα ανοίξουν οι πόρτες της εντατικής μας και θα μας καλούν σε έξοδο. Ποιος και πως θα κάνει το βήμα; Πρώτα το δεξί. Να πάει καλά ο καινούργιος χρόνος. Ευτυχισμένος, happy new year!.. Πως βαδίζουνε παιδιά, θυμάται κανείς; Να πάρουμε μαζί μας κι ένα στήριγμα, μη πέσουμε, να νοιώθουμε έστω πιο ασφαλείς, να περιορίσουμε τις ταλαντεύσεις.

Κάθε φορά που ο κόσμος βρίσκεται σε κρίση, κυρίως σε εκείνες τις περιόδους της βύθισης των προσδοκιών, η διάθεση οχύρωσης στο “δικό μου”, το απρόσβλητο “δικό μου”, γίνεται μέτρο για την αξιολόγηση του σύμπαντος. Των ιδεών, των πράξεων και των ανθρώπων.

Οπότε η ίδια η ιδέα του σκοπού, του κοινού προφανώς, υποβιβάζεται σε δευτερεύον κριτήριο. Κι όσο πιο νέοι είμαστε, ως φαίνεται, τόσο λιγότερο το αισθανόμαστε αυτό.

Είναι ως ένα βαθμό δικαιολογημένο, ή έστω εξηγήσιμο. Ο φόβος, ο πολλαπλός φόβος που προκαλεί η κρίση και η εξ αυτής αίσθηση αδυναμίας, εισδύει στη συνείδηση ανεπαισθήτως, και κάνει τη διάθεση αμυντική. Η περιχαράκωση, όσο κι αν εκφράζεται με κραυγές επιθετικότητας, είναι σαν εκείνες τις κραυγές των πολιορκημένων που φωνάζουν απειλητικά για να διασκεδάζουν τη μειονεκτική θέση τους και να πείσουν τους εαυτούς τους πρωτίστως, γιατί τους πολιορκητές δεν μπορούν να τους πείσουν - εκείνοι ξέρουν καλύτερα τη δεινή μας θέση και γι’ αυτό στέκονται  ψύχραιμοι.

Ας κάνουμε μια στάση. Τον κορονοϊό θα τον ξαναβρούμε, δε χανόμαστε, όπως και τις πολλαπλές οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές και λοιπές συνέπειες του.

Αλλά είναι Πάσχα αδελφέ, έστω ημερολογιακά. Λείπουν βέβαια όσα το συναποτελούν, οι μυρωδιές, οι αισθήσεις, η ατμόσφαιρα, όμως εμείς ας προσποιηθούμε πως είναι όντως. Ας πούμε πως είναι ημέρες πένθους, οδύνης, κατάνυξης και ανάτασης. Το πένθος και την οδύνη και τη μοναξιά δεν είναι δύσκολο να τα αισθανθούμε. Για τα υπόλοιπα ας επιστρατεύσουμε τη φαντασία. Κυρίως για την ανάταση.

Εδώ και πολλές ημέρες τα άρματα παρελαύνουν μπρος μας. Οι θεατές δεν είναι σαν τις άλλες φορές, ένα περιφερόμενο και ποικίλο πλήθος, ως επί το πλείστον αδιάφορο, ρίχνει μια ματιά στην παρέλαση και συνεχίζει να περιδιαβάζει τα λοιπά, να πίνει μπύρες, να σχολιάζει για ποδόσφαιρο και για το άλλο φύλο, να μετράει τα λεφτά του και να σχεδιάζει το επόμενο κόλπο που θα τα κονομήσει. Αυτή τη φορά όλοι προσέχουν και περιμένουν τι άλλο θα εμφανιστεί από τη γωνία. Μιλάνε ζωηρά, κάνουν εκτιμήσεις, προβλέψεις για το τι έρχεται και τι μας περιμένει… Αναβρασμός. Ασυνήθιστη κατάσταση. Και εν τω μεταξύ όλοι διαπιστώνουν, άλλοι έκπληκτοι, άλλο φοβισμένοι, άλλοι πιο προετοιμασμένοι, πως ο παρελαύνων βασιλιάς είναι γυμνός. Προπετάσματα καπνού, ομιχλώδεις ειδήσεις, διαρροές φόβου, αποκρύψεις παντός τύπου, δεν κατορθώνουν να αποκρύψουν το θέαμα!...

Σάββατο, 04 Απριλίου 2020 19:30

Πρόβα μέλλοντος, του Θανάση Σκαμνάκη

 

 

Ως φαίνεται ούτε ο ιός είναι αθώος. Ούτε τα μέτρα για την αντιμετώπισή του. Η καραντίνα μπορεί να είναι αναγκαία, αθώα όμως δεν είναι. Πολύ περισσότερο οι συνέπειες και του ιού και των μέτρων και της καραντίνας.

 

 

Συναγωνιστές και συναγωνίστριες, μαχητές του μέσα δωματίου και της θρυλικής βεράντας, του πραγματικού κορονοϊού και της τηλεοπτικής πολλαπλασιαστικής και φοβιστικής αναπαραγωγής του, από τα υψώματα της μάχης του καναπέ, του παρεξηγημένου και συκοφαντημένου αυτού συμμάχου μας, απευθύνω θερμό αγωνιστικό χαιρετισμό! Venceremos!..  

 

Μετά την πορεία της Πέμπτης για το προσφυγικό, μεγάλη όσο και αντιφατική, ίσως και κάπως αμήχανη, πάνω στην οποία βάραιναν αναπάντητα ερωτήματα, κυριαρχούσες λογικές, ένας ισχυρός ανθρωπισμός και μια απαίτηση ορθολογικών απαντήσεων, μια έρπουσα “κοινωνική συμπεριφορά” ως καθημερινός φασισμός - σε αυτή την σκούρα ατμόσφαιρα των ημερών, με τους πολεμικούς παιάνες να εφορμούν στα δελτία το 7, 8, 9, στα πρωινάδικα, μεσημεριανάδικα, τα νυχτερινά, να εισδύει ως σκοτεινή ανθρακόσκονη μέσα στους πνεύμονές μας, να γίνεται ιός, συνειδητά και συστηματικά μεταδιδόμενος…

 

Είναι η άλλη όψη ή μήπως είναι η βασική; Ο κορονοϊός είναι πραγματικός. Οι θάνατοι από τον ιό είναι πραγματικοί. Η παγκόσμια υστερία είναι πραγματική. Είναι όμως δικαιολογημένη;

Σελίδα 1 από 14

Kommon

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.