ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ

ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΚΑΜΝΑΚΗΣ

Η ιστορία του ΚΕΘΕΑ δεν είναι απλώς μια υπόθεση ενός οργανισμού, ενός ακόμη οργανισμού, που η κυβέρνηση της ΝΔ θέλει να θέσει υπό τον έλεγχο της και να δώσει την δυνατότητα να βολευτούν μερικά ακόμα δικά της παιδιά. Αυτή είναι, ασφαλώς μια πλευρά καθόλου ευκαταφρόνητη. Όπως δεν είναι ευκαταφρόνητη και η πλευρά πως δεν θέλει να επιτρέπει λειτουργία οργανισμών οι οποίοι με τον ένα ή άλλο τρόπο μπορεί να πλαγιοκοπούν την άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής. Επίσης και το πως μέσω της κρατικής παρέμβασης ανοίγει διόδους για την ιδιωτική δράση στον ευαίσθητο αυτό χώρο, προς αποκόμιση κέρδους.   

Σάββατο, 05 Οκτωβρίου 2019 17:06

Ο ήχος της σιωπής, του Θανάση Σκαμνάκη

 “Το 1968 ο Αντώνης Σαμαράκης θα έδινε μια διάλεξη στο γαλλικό ινστιτούτο. Βαθειά και σκληρή χούντα, συγκεντρωθήκαμε γεμίζοντας ασφυκτικά το αμφιθέατρο νοιώθοντας πως μας δίνεται ευκαιρία να επικοινωνήσουμε και θεωρώντας πως αυτό είναι μια πράξη αντίστασης. Ο συγγραφέας μπήκε στην αίθουσα, κάθισε στο τραπέζι απέναντί μας και σώπαινε. Επί πολύ ώρα σιωπή. Σιωπή και στην αίθουσα, κανένας ήχος, μοναχά ανάσες.

Η σιωπή συνεχιζόταν και κανένας δεν ένοιωθε αμηχανία ή την ανάγκη να την θραύσει, ούτε καν βήχοντας.

Ύστερα από πολύ ώρα ο Αντ. Σαμαράκης έκανε μια ερώτηση: “ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;” και ξανά περιέπεσε στην παρατεταμένη σιωπή. Δεύτερη φορά με τον ίδιο τόνο: “ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ”; και πάλι σιωπή. Το επανέλαβε και τρίτη. Και μετά τη σιωπή της τρίτης φοράς έδωσε την απάντηση: “κανείς δεν φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ”. Και το ακροατήριο ξέσπασε σε ακράτητα χειροκροτήματα, ανακούφισης, νοήματος. Σαν χίλια συνθήματα που δεν ακούγονταν”.

Έτσι ξεκίνησε την ομιλία του (όπως την κατέγραψε η μνήμη μου)  ο ζωγράφος και σκηνοθέτης Κυριάκος Κατζουράκης κατά την παρουσίαση ενός βιβλίου εξαιρετικής επικαιρότητας και σπουδαιότητας με τίτλο “Ανάλεκτα  ψυχοθεραπείας και πολιτικής” (εκδόσεις Κοροντζή), συλλογή άρθρων σε επιμέλεια της ψυχιάτρου Κάτιας Χαραλαμπάκη.

“-Και τι καταλάβαμε; Ένας αιώνας πέρασε. Τι καταλάβαμε;

-Ε, καπνίσαμε μερικά τσιγάρα, αγαπήσαμε την ίδια γυναίκα και χαρήκαμε. Πολύ χαρήκαμε. Λίγο είναι;”.

Αυτός είναι, αν θυμάμαι καλά, καθώς περνούν τα χρόνια εξασθενούν οι παλιές εικόνες,  ένας διάλογος σε κάποια ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου.

 

Έχουμε ήδη εγκατασταθεί κατά συνέχεια στην περιοχή του γελοίου; Όπου κυρίαρχοι και κυριαρχούμενοι μιμούνται αλλήλους σε μια άμιλλα έκπτωσης;

Να μιλήσουμε για τον κινηματογράφο, κάτι σαν απολογισμό της καλοκαιρινής σεζόν και κάτι σαν αξιολόγηση της περιόδου.

(Ο δαίμων του ηλεκτρονικού συστήματος έκανε ένα μικρό "θαύμα" αλλάζοντας λέξεις, φράσεις και ολόκληρες προτάσεις του κειμένου, κάνοντάς το δυσανάγνωστο και πάντως ακατανόητο. Παραθέτουμε το κανονικό κείμενο, ελπίζοντας πως δεν θα υπάρχει άλλη δαιμονική παρέμβαση....)  


Επιστρέψατε και οι τελευταίοι αντιστασιακοί του θέρους. Σας καλωσορίζουμε στο Σεπτέμβρη που ακόμα δεν λέει να αποφασίσει το φθινόπωρο. Τεχνητές αναπνοές καλοκαιριού, όπως και ακμάζουσες ακόμα οπώρες που δεν είναι της εποχής του. Και σκέψεις, ούτως ή άλλως. Και φθίνουσες και ακμάζουσες!..  

Αν κανείς νομίζει πως η πολιτική είναι μόνο συνθήματα, καθαρές ανατροπές και αίθρια σαφή τοπία, όπου όποιος χαμογελά είναι με τους καλούς και όποιος είναι στυφός είναι με τους άλλους, αρκεί να κοιτάξει την πραγματικότητα.

Ο πλουτισμός των “έξυπνων” στηριζόταν πάντα στην ευπιστία των ανοήτων και τη διαμεσολάβηση των χρήσιμων ηλίθιων, ή μπορείς και να τους πεις των ποικίλων ιδιοτελών ενδιάμεσων, σέμπρων, εργολάβων, εποπτών, υποτακτικών, χωροφυλάκων, δημοσιογράφων, ό,τι ονομασία και ποικιλία είχε τέλος πάντων το είδος κατά το πέρασμα των χρόνων και των οικονομικών μοντέλων.

Οι άδειες πόλεις και τα γεμάτα χωριά - μια φορά το χρόνο τέτοια δόξα, μετά ξανά στην ερήμωση - οι γεμάτες παραλίες (αν και λιγότερο γεμάτες από άλλες φορές) έχουν, σχεδόν κατά τα καθιερωμένα, ένα πύρινο φόντο που σιγά σιγά αφαιρεί όσα στρέμματα δάσους έμειναν έξω (;) από τα επενδυτικά σχέδια της “ανάπτυξης”, νυν και πρώην, υποκλέπτοντας σταδιακά στρέμματα ανάσας και κυβικά μέτρα ζωής. Αυτός είναι ο αίθριος Αύγουστος των ημερών μας, ο μήνας των καρπών, της θάλασσας, των πυρκαγιών, ο σύγχρονος άγιος προστάτης των διακοπών και ο πανηγυριώτης. Όλα μαζί. Κι επειδή δεν μπορούσε να υπολείπεται του Ιουλίου, και ως μήνας και ως αυτοκράτορας, τον έκαναν κι αυτόν με 31 μέρες!

Τ’ αστέρια παραμένουν στη θέση τους, είτε εσύ ίπτασαι στη σκέψη και τη θέα τους, είτε βρίσκεσαι καθηλωμένος στο έδαφος. Θέλουν να πουν πως θα βρίσκονται πάντα εκεί, σαν στερεωμένα στο διάστημα κι αθάνατα - αλλά κι εδώ η αθανασία είναι σχετική, θέμα εντύπωσης, μισή αλήθεια, καθώς κάποια που φέγγουν μπορεί να έχουν ήδη πεθάνει από καιρό, απλώς δεν έφτασε σ’ εμάς το νέο - για να υποδέχονται τις δικές μας επιθυμίες και φαντασίες, τις προσδοκίες, τις πτήσεις και τις πτώσεις.

Σελίδα 1 από 12

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Kommon

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.