ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΑ ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΚΤΗ

ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΚΑΜΝΑΚΗΣ

Όσο κι αν έχουν περάσει τόσα χρόνια, υπάρχει ακόμα μια πληγή. Την κρατάς κλειστή. Λες πως δεν είναι δική σου πια. Έχεις άλλες να φροντίσεις και να θεραπεύσεις. Πιο φρέσκες, πιο επείγουσες, πιο απαραίτητες. Ακόμα και πιο μελλοντικές.

Κι ωστόσο, όταν έρχονται οι μέρες, δεν κρατάς την υπόσχεσή σου να είσαι σκληρός στη μνήμη.

Όταν συμβαίνουν γεγονότα έχουμε τη δυσκολία να τα αξιολογήσουμε. Όταν δε συμβαίνουν έχουμε τη δυσκολία να τα ανακαλύψουμε. Και κάθε φορά, και στην πρώτη περίπτωση και στη δεύτερη, οι δύσπιστοι παραμένουν δύσπιστοι και οι εύπιστοι παραμένουν επιρρεπείς στη θριαμβολογία. Δεν ξέρω αν αυτή είναι η φύση των πραγμάτων ή των ανθρώπων, αλλά νομίζω πως και οι δυο και ωφελούν και βλάπτουν, καθένας με το δικό του τρόπο. Και θα βλάπτουν αν δεν υπάρχει μια συλλογική έκφραση που θα χωνεύει τα αντίθετα, θα τα απελευθερώνει και θα τα τιθασσεύει ταυτόχρονα, ώστε να βγαίνει καταστάλαγμα και προοπτική.

 

 

 

Και πάλι ο Τζόκερ. Γράφαμε πως δεν είναι απλό έργο. Ούτε απλό περιστατικό. Δεν το επιβεβαίωσε μόνο η έφοδος αστυνομίας προς άγραν ανηλίκων σε κινηματογράφους.  

Είναι η εποχή μας.

Το Joker δεν είναι πια μόνο μια ταινία. Όταν στις δυο βδομάδες προβολής του στην Ελλάδα έχει ξεπεράσει τα 450.000 εισιτήρια. Όταν από στόμα σε στόμα μεταδίδεται η πληροφορία πως στις κινηματογραφικές αίθουσες κάτι συμβαίνει, δημιουργώντας ουρές στα ταμεία. Όταν στις ΗΠΑ το FBI στέλνει πράκτορες στις προβολές για να ελέγξουν την κατάσταση, μην τυχόν οι νεαροί θεατές προσπαθήσουν να μιμηθούν τα όσα βλέπουν στην οθόνη. Όταν, όταν…, δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με ένα κινηματογραφικό έργο αλλά με ένα πολιτικό και κοινωνικό γεγονός. 

Η ιστορία του ΚΕΘΕΑ δεν είναι απλώς μια υπόθεση ενός οργανισμού, ενός ακόμη οργανισμού, που η κυβέρνηση της ΝΔ θέλει να θέσει υπό τον έλεγχο της και να δώσει την δυνατότητα να βολευτούν μερικά ακόμα δικά της παιδιά. Αυτή είναι, ασφαλώς μια πλευρά καθόλου ευκαταφρόνητη. Όπως δεν είναι ευκαταφρόνητη και η πλευρά πως δεν θέλει να επιτρέπει λειτουργία οργανισμών οι οποίοι με τον ένα ή άλλο τρόπο μπορεί να πλαγιοκοπούν την άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής. Επίσης και το πως μέσω της κρατικής παρέμβασης ανοίγει διόδους για την ιδιωτική δράση στον ευαίσθητο αυτό χώρο, προς αποκόμιση κέρδους.   

Σάββατο, 05 Οκτωβρίου 2019 17:06

Ο ήχος της σιωπής, του Θανάση Σκαμνάκη

 “Το 1968 ο Αντώνης Σαμαράκης θα έδινε μια διάλεξη στο γαλλικό ινστιτούτο. Βαθειά και σκληρή χούντα, συγκεντρωθήκαμε γεμίζοντας ασφυκτικά το αμφιθέατρο νοιώθοντας πως μας δίνεται ευκαιρία να επικοινωνήσουμε και θεωρώντας πως αυτό είναι μια πράξη αντίστασης. Ο συγγραφέας μπήκε στην αίθουσα, κάθισε στο τραπέζι απέναντί μας και σώπαινε. Επί πολύ ώρα σιωπή. Σιωπή και στην αίθουσα, κανένας ήχος, μοναχά ανάσες.

Η σιωπή συνεχιζόταν και κανένας δεν ένοιωθε αμηχανία ή την ανάγκη να την θραύσει, ούτε καν βήχοντας.

Ύστερα από πολύ ώρα ο Αντ. Σαμαράκης έκανε μια ερώτηση: “ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;” και ξανά περιέπεσε στην παρατεταμένη σιωπή. Δεύτερη φορά με τον ίδιο τόνο: “ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ”; και πάλι σιωπή. Το επανέλαβε και τρίτη. Και μετά τη σιωπή της τρίτης φοράς έδωσε την απάντηση: “κανείς δεν φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ”. Και το ακροατήριο ξέσπασε σε ακράτητα χειροκροτήματα, ανακούφισης, νοήματος. Σαν χίλια συνθήματα που δεν ακούγονταν”.

Έτσι ξεκίνησε την ομιλία του (όπως την κατέγραψε η μνήμη μου)  ο ζωγράφος και σκηνοθέτης Κυριάκος Κατζουράκης κατά την παρουσίαση ενός βιβλίου εξαιρετικής επικαιρότητας και σπουδαιότητας με τίτλο “Ανάλεκτα  ψυχοθεραπείας και πολιτικής” (εκδόσεις Κοροντζή), συλλογή άρθρων σε επιμέλεια της ψυχιάτρου Κάτιας Χαραλαμπάκη.

“-Και τι καταλάβαμε; Ένας αιώνας πέρασε. Τι καταλάβαμε;

-Ε, καπνίσαμε μερικά τσιγάρα, αγαπήσαμε την ίδια γυναίκα και χαρήκαμε. Πολύ χαρήκαμε. Λίγο είναι;”.

Αυτός είναι, αν θυμάμαι καλά, καθώς περνούν τα χρόνια εξασθενούν οι παλιές εικόνες,  ένας διάλογος σε κάποια ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου.

 

Έχουμε ήδη εγκατασταθεί κατά συνέχεια στην περιοχή του γελοίου; Όπου κυρίαρχοι και κυριαρχούμενοι μιμούνται αλλήλους σε μια άμιλλα έκπτωσης;

Να μιλήσουμε για τον κινηματογράφο, κάτι σαν απολογισμό της καλοκαιρινής σεζόν και κάτι σαν αξιολόγηση της περιόδου.

(Ο δαίμων του ηλεκτρονικού συστήματος έκανε ένα μικρό "θαύμα" αλλάζοντας λέξεις, φράσεις και ολόκληρες προτάσεις του κειμένου, κάνοντάς το δυσανάγνωστο και πάντως ακατανόητο. Παραθέτουμε το κανονικό κείμενο, ελπίζοντας πως δεν θα υπάρχει άλλη δαιμονική παρέμβαση....)  


Επιστρέψατε και οι τελευταίοι αντιστασιακοί του θέρους. Σας καλωσορίζουμε στο Σεπτέμβρη που ακόμα δεν λέει να αποφασίσει το φθινόπωρο. Τεχνητές αναπνοές καλοκαιριού, όπως και ακμάζουσες ακόμα οπώρες που δεν είναι της εποχής του. Και σκέψεις, ούτως ή άλλως. Και φθίνουσες και ακμάζουσες!..  

Σελίδα 1 από 12

ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Kommon

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.