Κάθε φορά που ο κόσμος βρίσκεται σε κρίση, κυρίως σε εκείνες τις περιόδους της βύθισης των προσδοκιών, η διάθεση οχύρωσης στο “δικό μου”, το απρόσβλητο “δικό μου”, γίνεται μέτρο για την αξιολόγηση του σύμπαντος. Των ιδεών, των πράξεων και των ανθρώπων.

Οπότε η ίδια η ιδέα του σκοπού, του κοινού προφανώς, υποβιβάζεται σε δευτερεύον κριτήριο. Κι όσο πιο νέοι είμαστε, ως φαίνεται, τόσο λιγότερο το αισθανόμαστε αυτό.

Είναι ως ένα βαθμό δικαιολογημένο, ή έστω εξηγήσιμο. Ο φόβος, ο πολλαπλός φόβος που προκαλεί η κρίση και η εξ αυτής αίσθηση αδυναμίας, εισδύει στη συνείδηση ανεπαισθήτως, και κάνει τη διάθεση αμυντική. Η περιχαράκωση, όσο κι αν εκφράζεται με κραυγές επιθετικότητας, είναι σαν εκείνες τις κραυγές των πολιορκημένων που φωνάζουν απειλητικά για να διασκεδάζουν τη μειονεκτική θέση τους και να πείσουν τους εαυτούς τους πρωτίστως, γιατί τους πολιορκητές δεν μπορούν να τους πείσουν - εκείνοι ξέρουν καλύτερα τη δεινή μας θέση και γι’ αυτό στέκονται  ψύχραιμοι.

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Kommon

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.