ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΚΑΜΝΑΚΗΣ

Σάββατο, 20 Οκτωβρίου 2018 21:18

Γλώσσα αιμάσσουσα, του Θανάση Σκαμνάκη

Προφανώς θέλω να πω ότι η γλώσσα δεν είναι μια σειρά από σύμβολα, ηχητικά ή γραμμένα, που έχουμε κατά σύμβαση αποφασίσει και δεχτεί τι θα σημαίνουν ώστε να διευκολύνεται η επικοινωνία μεταξύ μας. Να λέμε τραπέζι και, κατά συμφωνία, να εννοούμε ένα αντικείμενο με πόδια, που πάνω του τρώμε, γράφουμε, παίζουμε χαρτιά κλπ.

Διανύοντας μεγάλες αποστάσεις, είχαν την ευκαιρία να συλλογιστούν τα όσα προηγήθηκαν, και να σκεφτούν πολύ πάνω σε αυτά που θα ακολουθήσουν.

 Όμως, λοιπόν, υπάρχει και η άλλη πλευρά του κόσμου. Αν σκιάζονται τα πράγματα είναι γιατί τη σκιά τη χρειάζεται το φως: να επικυρώνει τη δύναμη, και εν τέλει την κυριαρχία του. Αυτό είναι ένα μάθημα των τελευταίων ημερών. Και μια μικρή ιστορία παντός καιρού.

 

Στην εφηβεία μας η σχέση του Γιάννη Αγιάννη με τον Ιαβέρη ήταν το μέτρο της ευαισθησίας. Γενιές πριν από εμάς, και άλλες μετά από εμάς, πήραν το μέρος του καταδιωγμένου απέναντι στην αδυσώπητη εξουσία. Όλοι; Όχι. Αλλά το μεγάλο ηθικό ρεύμα στην κοινωνία δεν ήταν με τον Ιαβέρη. Ακόμα κι όταν, εξαιτίας συγκυριακών αναγκών ή συμπτώσεων, κατέφευγε και στον Ιαβέρη.

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2018 18:49

Μια ντροπή…, του Θανάση Σκαμνάκη

Είναι κάτι παραπάνω από μια υπόθεση μυθιστορήματος, είναι μια αφήγηση προκειμένου να αναπαρασταθεί η πραγματικότητα. Μια ιστορία μέσα στην Ιστορία.

 

Με αφορμή την προβολή της ταινίας «Όρνια και πουλάκια» (Uccellacci e Uccellini) και το αφιέρωμα της Ταινιοθήκης στον μεγάλο Ιταλό σκηνοθέτη.

Σάββατο, 01 Σεπτεμβρίου 2018 15:48

«Και να νικάμε…», του Θανάση Σκαμνάκη

 

Πριν αρκετά χρόνια κάποια συνάδελφος, με την οποία συζητούσαμε για την πρόσφατη τότε προβολή ταινίας του Θ. Αγγελόπουλου, είχε πει πως δεν την είδε ακόμη γιατί έχει πολύ κόσμο στις αίθουσες και με τόσο κόσμο μπερδεύει τη σκέψη της με τη σκέψη του διπλανού της.

 

 

Ξαναγυρίζουμε σιγά-σιγά. Αλλά δεν κουβαλήσαμε τη θάλασσα.

Κυριακή, 19 Αυγούστου 2018 08:15

Ιστορίες στο όριο, του Θανάση Σκαμνάκη

 

 

 

 

 

Είχανε κόψει με έναν άγαρμπο τρόπο το τοπίο. Σαν την εποχή που ο Μακρυγιάννης μοίραζε τα χτήματα στους αγωνιστές, πέταγες μια πέτρα, κι όπου έφτανε ήταν το δικό σου - το όριο είχε να κάνει με τη δύναμη.

Σάββατο, 11 Αυγούστου 2018 19:24

Όλοι μαζί; Του Θανάση Σκαμνάκη

Ακόμα κι αν έσβησε η φωτιά τόσες μέρες τώρα και δεν καπνίζει τίποτα στο Μάτι κι αρχίζει δειλά δειλά η ζωή, ωστόσο συνεχίζεται η άθροιση θανάτων ενώ μέσα από τα αποκαϊδια ανασύρονται οι γνωστές παλιές ιστορίες και ξανατίθενται τα αμείλικτα ερωτήματα, καθώς μια αποφασιστική απάντηση αναβάλλεται εξ αιτίας των ανέμπνευστων καιρών.

Σελίδα 9 από 15

Kommon

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.