ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΚΑΜΝΑΚΗΣ

Μια φουρτούνα μαίνεται στα τηλεοπτικά παράθυρα, αλλά μια τεράστια καταιγίδα συντελείται σε ψυχές ανθρώπων.

«Όλα είναι ατμός, Θρασύβουλας»… Το είχε προβλέψει ο ελληνικός κινηματογράφος Από το 1961 είναι η ταινία «Ο ατσίδας» (όπου διατυπώθηκε και η παροιμιώδης έκφραση «στρίβειν δια του αρραβώνος», της ίδιας κατηγορίας, των σχέσεων που γίνονται ατμός) αλλά το 2021 βρίσκει τη πλήρη δικαίωσή της η «φιλοσοφία» του Θανάση Βέγγου, Θρασύβουλα, στο εξοχικό κέντρο όπου  φωλιάζει ο έρωτας.

Ενώ η πανδημία μαίνεται και η οικονομική κρίση σοβεί η ελληνική κοινωνία βρίσκεται αντιμέτωπη με το κύμα αποκαλύψεων για σεξουαλικές κακοποιήσεις. Μια επώνυμη καταγγελία, της Σοφίας Μπεκατώρου, ακολούθησαν άλλες εξ ίσου σημαντικές και αποκαλυπτικές. Ασφαλώς, έχει ενδιαφέρον να επισημάνει κανείς πως, ενώ η ολυμπιονίκης είχε κάνει αυτήν την καταγγελία κάποιους μήνες νωρίτερα μόνο όταν η διένεξη του αρμόδιου υφυπουργού με την Ομοσπονδία Ιστιοπλοϊας και οι άλλες επιδιώξεις του για κομματική άλωση των αθλητικών ομοσπονδιών το επέτρεψαν ανασύρθηκε, προκειμένου να εξυπηρετήσει το σκοπό του πολιτικού.

Τις τελευταίες ημέρες καταγράφηκαν δυο περιστατικά τα οποία δείχνουν να είναι αντίθετης κατεύθυνσης αλλά στην ουσία τους δεν είναι.

Στην ελληνική πολιτική ζωή βρέχει, νομοσχέδια, τροπολογίες και άρθρα νυχτερινά, πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Οχυρωμένοι, όχι μόνο τώρα με την καραντίνα, πίσω από ερμητικά κλειστά στη δημοκρατία παραπετάσματα  οι κυβερνήτες κυβερνούν. Αυτή είναι η όψη της νομικής και πολιτικής βίας. Η οποία ακολουθείται από την αστυνομική. Μια αστυνομία για κάθε κοινωνικό πρόβλημα είναι, μπορούμε να εικάσουμε, η συνταγή. Μια αστυνομία για τα πανεπιστήμια μπαίνει σε λειτουργία, μια αστυνομία για το μετρό εξήγγειλε προχθές ο αρμόδιος σερίφης τη άγριας ανατολής μας και ποιος ξέρει ποια συνέχεια έπεται. 

 

Όπως είναι πλέον πασίγνωστο, οι λέξεις από μόνες δεν περιέχουν το νόημα ολόκληρο. Η πράξη τις δικαιώνει ή τις αλλάζει. Αν και συχνά είναι τόσο δυνατές οι ίδιες, ώστε γυρίζουν ανάποδα και εν τέλει εκδικούνται τον καταχραστή τους.

Παρ’ όλα αυτά οι καταχραστές επιμένουν. Το νομίζουν συφερτικό και ανέξοδο. Και εν πολλοίς είναι, τουλάχιστον για κάποιο καιρό. Μπορεί οι κάτω να θλίβονται και να θρηνούν για το διασυρμό των ονείρων τους, αλλά αυτό δεν κάνει την πραγματικότητα λιγότερο αμείλικτη ούτε τους καταχραστές περισσότερο επιεικείς.

Είναι καινούργιος χρόνος. Το καινούργιο έχει το προνόμιο του άγνωστου, αφήνει ανοιχτή τη δυνατότητα να το αναπλάσεις, άρα και της αισιοδοξίας. Η σύμβαση που έχουμε αποδεχθεί, να μετράμε το χρόνο κατά ημέρες, μήνες, χρόνια κ.λπ., μας δίνει το δικαίωμα να φανταζόμαστε πως κάθε πρώτη του Γενάρη είμαστε σε θέση να κάνουμε μια επανεκκίνηση. Κι επειδή ό,τι φανταζόμαστε γίνεται μέρος της πραγματικότητας, μπορούμε να διεκδικούμε κάθε φορά την αισιοδοξία της επανέναρξης. Οπότε να θεωρούμε πως ο χρόνος που αρχίζει θα είναι καλύτερος από εκείνον που αφήνουμε πίσω μας (και μ’ ένα 2020 τόσων καταστροφών, γίνεται εύκολο έργο), πως θα μπορέσουμε να κάνουμε πράξη σχέδια που δεν ευοδώθηκαν ή δεν αποπειραθήκαμε, να διεκδικήσουμε εκείνα που δεν διεκδικήσαμε και ούτω καθεξής.

 

Αυτό το 2020 που αφήνουμε πίσω μόνο ως αδιάφορη χρονιά δεν θα μείνει στην Ιστορία και στη μνήμη μας. Ξεκίνησε με άσχημες προθέσεις και τελείωσε με καταστροφικές συνέπειες. Όπως έγραψε κάποιος: αυτή η τετραετία το 2020.

 

Μια συστηματική καταγραφή των όσων επέφερε θα αποκάλυπτε πως είναι πολύ περισσότερα από εκείνα που έχουμε συγκρατήσει στο νου μας και ασφαλώς εξαιρετικά πιο οδυνηρά από όσα μπορούσαν να φανταστούν ακόμη και οι συνήθεις μάντεις των κακών.

Τα λαμπιόνια επινοούν μια γιορτή καθώς η γιορτή ματαιώνεται. Φορτώσαμε μπαλκόνια, σπίτια, διαδρόμους, δρόμους, δέντρα και δεντράκια με φωτεινούς καταρράκτες και προσποιούμαστε πως πανηγυρίζουμε.  

 

Αντί να κάνουμε άσκοπες βόλτες, να χαιρετιόμαστε, να φιλιόμαστε και να ευχόμαστε ο ένας στον άλλο, συνήθειες που έτσι κι αλλιώς είχαμε εξοβελίσει από την καθημερινότητα και τις είχαμε εναποθέσει στις γιορτές (σαν μας βρήκαν ήδη με πολλή έκπτωση αξίας οι απαγορεύσεις!), αντί τα παιδιά να ψάχνουν παιχνίδια, να λένε κάλαντα, να τρώνε κεράσματα. Αντί να αιωρείται μια προσδοκία κάποιας ευτυχίας, απρόσωπης, απροσδιόριστης, χριστιανικής ή άθεης ή άλλης, και να πλανιέται αυτή η αιώνια μελαγχολία των γιορτών που περιέχει πάντα τις εικόνες όπου καιροφυλακτεί ένα καλύτερο, μια ευχή έστω. Αντί να ελπίζεις σε ένα βρέφος που συμβολίζει μια αναγέννηση. Αντί, αντί, αντί…

Ας δούμε την πινακοθήκη του κυβερνητικού “μεγαλείου”. Πολύ συχνά, σχεδόν πάντα, οι εικόνες είναι πιο πειστικές από τις λέξεις. Σας παρακαλώ βάλτε σε αυτή την πινακοθήκη κατά σειρά τις εικόνες των Κυριάκου, Κικίλια, Κεραμέως, Άδωνη, Βρούτση, Μενδώνη.

Αυτές προς το παρόν. Αναρωτιέμαι αν το βλέμμα τους που κινείται σε ένα άπειρο κατά τρόπο πολύ αφηρημένο, σε βαθμό να απορείς για την κατάσταση (τους), μπορεί να βρει αντανάκλαση στο δικά σας.

Σελίδα 10 από 27

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.