ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΣ

 

Ξύλο, συλλήψεις, επιβολή προστίμων, ποινικές διώξεις. Και πάλι ξύλο, συλλήψεις, επιβολή προστίμων, ποινικές διώξεις.

 

 

 

Πριν από μερικά χρόνια θα ήταν αδιανόητο για κυβερνητικό στέλεχος να επικαλεστεί – ανοιχτά και ξάστερα – ως στοιχείο νομιμοποιητικό των προθέσεών του το γεγονός ότι αυτές συμπίπτουν με μέτρα, που έλαβε κάποτε… η χούντα. Επειδή όμως κι αυτά τα «ταμπού» σιγά – σιγά πέφτουν, ο υφυπουργός Παιδείας Άγγελος Συρίγος, μιλώντας σε διαδικτυακή εκδήλωση, βρήκε… ακαταμάχητο επιχείρημα  υπέρ του κυβερνητικού  «οράματος», να λειτουργήσει πανεπιστημιακή αστυνομία. Είπε, χωρίς περιστροφές: «Να θυμίσω ότι από το 1969  είχε ιδρυθεί μέσα στα Πανεπιστήμια  αστυνομικό τμήμα, τουλάχιστον στις πανεπιστημιουπόλεις. Επομένως υπήρχε αστυνομικό τμήμα  μέσα στις πανεπιστημιουπόλεις…»

 

 

 

Κάποτε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης διηγήθηκε, μιλώντας στον δημοσιογράφο Γιάννη Βούλτεψη, ένα περιστατικό, που αφορούσε την αποστασία του 1965:

 

 

Αυτό πια δεν είναι απλό σύνδρομο Μαρίας Αντουανέτας!... Είναι από μόνο του ξεχωριστή κατηγορία, ικανή να απασχολήσει τους δημοσιολόγους – ηθογράφους του μέλλοντος (και μάλλον του κοντινού). Ο τρόπος με τον οποίον τα κυβερνητικά στελέχη «εξηγούν» ή «δικαιολογούν» τη γραμμή πλεύσης τους για την αντιμετώπιση της πανδημίας απειλεί να σμπαραλιάσει κάθε ανθρώπινο νου, που θα τα πάρει στα σοβαρά. Η τελευταία δήλωση του υπουργού Επικρατείας Γ. Γεραπετρίτη για τις ΜΕΘ, καθώς και η αντίστοιχη του Αδ. Γεωργιάδη για την… πανηγυρική έκβαση μιας «ελληνο-βελγικής» διαμάχης στο πεδίο των θανάτων από Covid 19, δείχνουν απλή συνέχεια της μνημειώδους σειράς, που είναι παντελώς άγνωστο αν και πότε θα τερματιστεί. Διότι οι «ήρωες» της, κατά τα φαινόμενα, «δεν ακούν τι λένε»…

 

Εάν η «απορία ψάλτου» είναι... ο βήχας, κάθε αμηχανία και «παγωμάρα» της κυβέρνησης Μητσοτάκη εύκολα επισύρει κάτι βολικότερο: «Καταχώνιασμα» των θεμάτων που προκάλεσαν την ενόχληση. Με τόση ισχύ που διαθέτει στα ΜΜΕ η κυβέρνηση, γιατί να μην αποφεύγει ακόμη και τον βήχα; Προτιμότερη είναι η τάχιστη παράδοση του ακανθώδους ζητήματος στη λήθη. Όπως ακριβώς συνέβη με τις δηλώσεις που έκανε για τη Λιβύη, πριν από λίγες ημέρες, ο αναπληρωτής σύμβουλος του πρωθυπουργού για θέματα εθνικής ασφάλειας, Θάνος Ντόκος.

 

 

Οι ημέρες προσφέρονται για υπομνήσεις ιστοριών ρατσιστικής, αστυνομικής θηριωδίας, στις ΗΠΑ. Ιστοριών που υπογραμμίζουν, με τον τρόπο τους, πόσο «βάθος» διαθέτουν οι ρίζες αυτού του εφιάλτη. Η υπόθεση που εξιστορείται στη συνέχεια, «έκλεισε» σαν σήμερα, 12 Ιουνίου, το 1974.

 

Εκείνη την ημέρα- Τετάρτη ήταν- δικαστήριο της Νέας Υόρκης εξέδωσε απόφαση για την εν λόγω υπόθεση, που για έναν συγκεκριμένο λόγο χαρακτηριζόταν μοναδική: Ήταν η πρώτη φορά που δικαζόταν αστυνομικός της πόλης, ως υπαίτιος ανθρωποκτονίας, «σε  ώρα άσκησης των καθηκόντων του». Το «όργανο της τάξης», ο Τόμας Σι, τον Απρίλιο του 1973 είχε πυροβολήσει και σκοτώσει έναν Αφροαμερικανό ηλικίας μόλις δέκα ετών. Τον Κλίφορντ Γκλόβερ.       

 

Ο Σι αθωώθηκε. Τον αθώωσε ένα σώμα ενόρκων, αποτελούμενο από έντεκα λευκούς άνδρες και μια μαύρη γυναίκα. Επαρκούσε, άραγε, η παρουσία μιας μαύρης ενόρκου για να σωθούν κάποια προσχήματα; Μάλλον όχι. Το βέβαιο όμως είναι ότι στη συνέχεια καμία τήρηση προσχημάτων δεν κρίθηκε επιβεβλημένη: Πολλοί από τους ενόρκους συναντήθηκαν με τον Σι και τους δικηγόρους του σε εστιατόριο του Κουίνς, όπου γιόρτασαν – όλοι μαζί- την αθώωσή του, ίσως και κάποια ακόμη «κερδηθέντα»: Το «καλό προηγούμενο» που είχε δημιουργηθεί, τη διαφύλαξη της «καλής ψυχολογίας» των αστυνομικών της πόλης, κλπ.

 

Μήπως, όμως, οι ένορκοι είχαν επί της ουσίας «τα δίκια τους»; Μήπως, όσα είχαν συμβεί τα χαράματα της 28ης Απριλίου 1973, στο Κουίνς, καθιστούσαν λογική αν μη τι άλλο την διατήρηση αμφιβολιών για το κατά πόσο ο Σι διέπραξε μια αδικαιολόγητη δολοφονία; Μήπως ένιωσε ότι απειλήθηκε; Ούτε κατά διάνοια… Τα - αδιάψευστα πλέον - γεγονότα έχουν ως εξής:    

 

Ο Σι και ο συνεργάτης του, Ουόλτερ Σκοτ, κινούνταν στο Κουίνς, με πολιτική περιβολή, έχοντας ειδοποιηθεί για μια ένοπλη ληστεία που είχε προηγηθεί. Αντίκρισαν τον μικρό Κλίφορντ και τον πατέρα του (ή τον παππού του, σύμφωνα άλλη  εκδοχή) και πιθανώς σκέφτηκαν ότι τα δυο άτομα σχετίζονταν με τη ληστεία. Αυτό δεν ίσχυε, άλλωστε οι ληστές, σύμφωνα με τις περιγραφές, ήταν κατά πολύ ψηλότεροι του δεκαετούς Αφροαμερικανού.

 

Εικασίες διάφορες μπορούν να γίνουν ως προς το τι πέρασε από το μυαλό των  αστυνομικών. Είναι όμως σχεδόν βέβαιος ο λόγος, για τον οποίον τράπηκαν σε φυγή  οι δυο «ύποπτοι», όταν οι οπλοφόροι με πολιτικά τους φώναξαν, αγριεμένοι, να σταματήσουν: Φοβήθηκαν ότι θα έπεφταν οι ίδιοι θύματα ληστείας. Δεν ήταν δα η τελευταία φορά που διαδραματίστηκε μια τραγωδία, επειδή Αφροαμερικανοί είδαν απέναντί τους τύπους με πολιτικά κι όχι ένστολους (χαρακτηριστική μελλοντική υπόθεση ήταν αυτή του του Αμαντού Ντιάλο, τον οποίον «γάζωσαν» στο Μπρονξ αστυνομικοί τον Φεβρουάριο του 1999, διότι… παρεξήγησαν την κίνηση που έκανε για να τραβήξει το πορτοφόλι του, έτοιμος να το δώσει στους «ληστές», για να σωθεί…).       

 

Ο Σι πυροβόλησε πισώπλατα τον μικρό Κλίφορντ, που έτρεχε. Η φονική σφαίρα πέτυχε το παιδί στην πλάτη και βγήκε από το στήθος. Παρ’ όλα αυτά, ο Σι είχε το θράσος να ισχυριστεί ότι φοβήθηκε για τη δική του ζωή, επειδή ξαφνικά το παιδί – έτσι είπε- γύρισε, στράφηκε προς το μέρος του και του φάνηκε (του… φοβισμένου αστυνομικού) ότι κρατούσε όπλο. Δεν υπήρχε όπλο. Και φυσικά δεν υπάρχει περίπτωση να πυροβοληθεί άνθρωπος από κάποιον, τον οποίον κοιτάζει κατάφατσα (αυτό υποτίθεται πως έκανε το παιδί, γυρίζοντας απότομα και… απειλητικά) και να δεχθεί σφαίρα στην πλάτη. Ο Σι, όμως, θα αθωωνόταν…

 

«Αν υπήρχε τότε (σ.σ. 1973) κάποια κάμερα θα είχε βοηθήσει», θα πει πολλά χρόνια αργότερα ο πρώην εισαγγελέας Άλμπερτ Γκαουντέλι, σπεύδοντας όμως να απαντήσει ο ίδιος στον εαυτό του, με την παρατήρηση ότι η ίδια η τροχιά της μοιραίας σφαίρας απέδειξε ότι ο Σι ψευδόταν.

 

Έπειτα από τη δολοφονία του παιδιού, ξέσπασαν ταραχές στη γειτονιά Σάουθ Τζαμάικα του Κουίνς. Συλλαμβάνοντας 25 διαδηλωτές, η αστυνομία ολοκλήρωσε το «μήνυμα» πως η οργή για τους φόνους Αφροαμερικανών δεν γινόταν ανεκτή, διότι οι ίδιες οι ζωές των Αφροαμερικανών δεν είχαν δα και μεγάλη σημασία.

 

 

Σιγοσφυρίζαμε για τον Κλίφορντ, χωρίς – ακόμη- να ξέρουμε…

 

Στην Ελλάδα εκείνη την εποχή, τέλη Απριλίου 1973, τέτοια περιστατικά παρέμεναν αθέατα, εν πολλοίς άγνωστα. Ο εγχώριος Τύπος, όταν ασχολούνταν με τις ΗΠΑ το έκανε για να καταγράψει εξελίξεις στο σκάνδαλο Γουότεργκέϊτ, άντε και  μερικές διεργασίες – κινήσεις, οι οποίες αφορούσαν τον πόλεμο στο Βιετνάμ, που ουσιαστικά είχε ήδη κριθεί. Κι όμως, εμείς οι πιτσιρικάδες ή έφηβοι ροκάδες της εποχής,  λίγες εβδομάδες αργότερα θα αρχίζαμε να σιγοσφυρίζουμε ένα τραγούδι που αφορούσε (κατά το ήμισυ) τον δολοφονημένο Κλίφορντ, χωρίς να το γνωρίζουμε, ακόμη, αυτό.

 

 

 

 

Πρόκειται για το τραγούδι «Heartbreaker» των Rolling Stones, από το άλμπουμ τους «Goats Head Soup». Όσοι γνώριζαν ήδη τα απαιτούμενα αγγλικά, καταλάβαιναν ότι το κομμάτι αυτό αναφέρεται σε δυο θανάτους, ενός αγοριού από σφαίρα αστυνομικού και μιας κοπέλας, από υπερβολική δόση ναρκωτικών, σε ένα δρομάκι. Οι περισσότεροι εκ των ροκάδων της εποχής (και όχι μόνο στην Ελλάδα, υποθέτω) θεωρούσαν ότι επρόκειτο για φανταστικές ιστορίες, που απεικόνιζαν σκληρές πλευρές της αμερικανικής πραγματικότητας. Ως προς το φόνο του αγοριού δεν ήταν έτσι. Όπως θα μαθαίναμε αργότερα, η αναφορά ήταν για τον Κλίφορντ Γκλόβερ.

 

«Κομιστής» του μηνύματος και της ιδέας να αφιερώσουν οι Stones ένα κομμάτι σ’ αυτή τη δολοφονία (το άλμπουμ βρισκόταν ακόμη στη διαδικασία της ηχογράφησης), ήταν ένας διάσημος Αφροαμερικανός μουσικός. Ο «κιμπορντίστας» Μπίλι Πρέστον, που τότε συνεργαζόταν με του Stones (νωρίτερα με τους Beatles, τον Ρέι Τσαρλς και άλλους). Λέγεται ότι ο Πρέστον βρισκόταν στο Κουίνς την ημέρα του φονικού και βίωσε καλά τον απόηχο του εγκλήματος          

Οι στίχοι των Τζάγκερ- Ρίτσαρντς είναι:  

 

«The police in New York City
They chased a boy right through the park
And in a case of mistaken identity
The
y put a bullet through his heart

Heart breakers with your forty four
I want to tear your world apart… »

 

Η μνεία σε «σαραντατεσάρι» περίστροφο είναι, πιθανόν, αλληγορική: Το «Μάγκνουμ 44», λόγω του κινηματογραφικού  «Επιθεωρητή Κάλαχαν» (Κλιντ Ίστγουντ) είχε αναγορευθεί σε σύμβολο της αστυνομικής αποφασιστικότητας. Της «καθαρτήριας» αποφασιστικότητας, όπως θα διατείνονταν και στα επόμενα χρόνια τόσες και τόσες ταινίες. Πολλές εξ αυτών είχαν ως κεντρικά πρόσωπα «ηθικούς» αστυνομικούς, που σκότωσαν μεν άοπλους ανθρώπους, αλλά χωρίς να ξέρουν ότι ήταν άοπλοι. Που αφαίρεσαν ζωές νεαρών - συχνότατα μαύρων – και κατόπιν πάλευαν με τις τύψεις, αλλά και τις επικρίσεις της «κορεκτίλας» και των «λίμπεραλς», οι οποίοι «δεν  μπορούσαν να καταλάβουν πόσο εύκολα γίνεται το κακό, όταν παλεύεις με το έγκλημα». Έως ότου, ένας άθλος τους (κλασσικά…) τους αποκαθιστούσε στα μάτια και των πλέον κακόπιστων. Με αυτά τα στερεότυπα «βομβαρδίστηκαν» γενιές ολόκληρες, καθώς μεγάλωναν. Ο Κλίφορντ Γκλόβερ πάντως δεν πρόλαβε να μεγαλώσει.                         

  

Πηγές: άρθρο του Jim Dwyer στους NY Times 16 Απριλίου 2015  και  Wikipedia

 

 

Όχι κατ’ ανάγκη ο κακοπροαίρετος, αλλά – πάντως- ο βιαστικός και επιπόλαιος παρατηρητής θα θεωρήσει, σε αδρές γραμμές, απλή έκφανση ενός περιοδικού φαινομένου τη θυελλώδη κατάσταση που επικράτησε στις ΗΠΑ, από την ημέρα της δολοφονίας του Τζορτζ Φλόιντ (25/5). Κάτι σαν τη μοίρα των σεισμογενών περιοχών, που βιώνουν μια ξεχωριστά ισχυρή δόνηση και κατόπιν «παραδίδονται» στο ερώτημα εάν το επόμενο δυνατό «κτύπημα» του Εγκέλαδου θα επέλθει έπειτα από 25, 30 ή 40 χρόνια.

  

Σταματήστε, μωρέ, την κριτική… Ποιες ελλείψεις, ποιες μάσκες, ποιες ΜΕΘ, ποια τεστ; Όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος και αυτό διαλαλεί μια τεράστια κυβερνητική επιτυχία. Δείτε πόσες ζωές «παίρνει» κάθε ημέρα ο Covid- 19 σε Ιταλία,  Γαλλία, Ισπανία, ΗΠΑ. Άντε, κάντε πληθυσμιακές αναγωγές, κάντε τις συγκρίσεις με τα δικά μας και σιωπήστε. Τουλάχιστον… Διότι κανονικά θα έπρεπε, τιθασεύοντας την κακοπιστία και τη μικροψυχία σας, να εξυμνείτε μαζί μας τον Κούλη, τον Κικίλια, τον Χαρδαλιά. Α, ναι, είναι και οι εργαζόμενοι στον τομέα της δημόσιας Υγείας… ΟΚ, θα τους χειροκροτήσουμε ξανά, αλλά, τι τα θέλετε, αν δεν τα είχε σχεδιάσει όλα άψογα (ή σχεδόν όλα) το «γκουβέρνο», τώρα θα θρηνούσαμε σαν τους Ιταλούς και τους Ισπανούς.

 

Δεύτερο διαδοχικό καίριο πλήγμα στην κοινή λογική… Προτού προλάβουμε να αφομοιώσουμε το δόγμα πως η έλλειψη χρημάτων είναι όρος εκ των ων ουκ άνευ για μην φθάσουμε 300 κιλά καθένας και καθεμία, κατέφθασε μία ακόμη βαναυσότητα, πολλών «τόνων». Επίσης από το στόμα του Αδώνιδος Γεωργιάδη…

Σελίδα 1 από 3

Θέλουμε να μιλήσουμε για τον κομμουνισμό της εποχής μας, την αναγκαία αλλά όχι δεδομένη προοπτική. Θέλουμε να μιλήσουμε ταυτόχρονα για την καθημερινή επιβίωση και τον αγώνα γι’ αυτήν.

ΛΙΣΤΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Εγγραφείτε στην λίστα επικοινωνίας μας για να είστε πάντα ενημερωμένοι.